Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index Forum Eerste Wereldoorlog
Hét WO1-forum voor Nederland en Vlaanderen
 
 FAQFAQ   ZoekenZoeken   GebruikerslijstGebruikerslijst   WikiWiki   RegistreerRegistreer 
 ProfielProfiel   Log in om je privé berichten te bekijkenLog in om je privé berichten te bekijken   InloggenInloggen   Actieve TopicsActieve Topics 

12 september

 
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Wat gebeurde er vandaag... Actieve Topics
Vorige onderwerp :: Volgende onderwerp  
Auteur Bericht
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45630

BerichtGeplaatst: 13 Sep 2006 5:39    Onderwerp: 12 september Reageer met quote

Der Weltkrieg am 12. September 1914

DEUTSCHER HEERESBERICHT - ÖSTERREICHISCHER HEERESBERICHT



Der deutsche Heeresbericht:
Hindenburgs Sieg bei den masurischen Seen

Großes Hauptquartier, 12. September.
Die Armee des Generalobersten v. Hindenburg hat die russische Armee in Ostpreußen nach mehrtägigen Kämpfen vollständig geschlagen. Der Rückzug der Russen ist zur Flucht geworden.
Generaloberst v. Hindenburg hat in der Verfolgung bereits die Grenze überschritten und bisher 10000 unverwundete Gefangene und etwa 80 Geschütze gemeldet. Außerdem sind Maschinengewehre, Flugzeuge und Fahrzeuge aller Art erbeutet worden. Die Kriegsbeute steigert sich fortgesetzt.

Generalquartiermeister v. Stein. 1)



Auf dem Schlachtfeld östlich von Drengfurt, im September.
Das hehre Schauspiel, dessen erster Akt mit der Vernichtung der russischen Narew-Armee um Tannenberg seinen Abschluß gefunden hat, bietet nunmehr den zweiten Aufzug, dessen Zeuge ich gegenwärtig bin. Noch ist es nicht an der Zeit, den Inhalt dieses zweiten Aktes in seinen Einzelheiten hier wiederzugeben, geschweige denn ein Gesamtbild oder gar ein abschließendes Urteil über das Errungene hier zu liefern. Noch wütet der Kampf auf der ganzen Linie zwischen Altenburg und Angerburg, und diese Linie ist so vielfach gebogen und gewunden, wechselt so sehr fast von Stunde zu Stunde, daß, selbst wenn das militärische Interesse ein Bekanntwerden des bereits Gewonnenen und des noch Geplanten zuließe, sich doch diese gewaltige Schlachtlinie nicht schildern ließe.
Der Morgen sah mich auf dem Wege von Rastenburg nach Drengfurt. Das wundervolle Septemberwetter und die über die ganze Natur ausgebreitete friedliche Ruhe läßt mich ganz vergessen, daß ich einem Schlachtfelde zueile, das nur einige wenige Kilometer von mir entfernt liegt. Kurz vor dem anmutigen Flecken Salzbach werde ich daran erinnert, daß mein Weg mich zur Stätte des Ringens und Todes führt: in Staubwolken gehüllt, zieht ein Trupp russischer Gefangener vor mir vorüber. "Von welcher Division?" rufe ich in Russisch den laut- und teilnahmslos Einhergehenden zu - und sofort kommt ein strammer Zug in die regellose Soldatenmengen; die Gefangenen "fressen die Obrigkeit mit den Augen", wie das russische Reglement es so schön verlangt, und ohne Nachklappen erhalte ich zur Antwort: "Der sechsundzwanzigsten, Euer Hochwohlgeboren". Also aus dem zweiten (Grodnower) Armeekorps, dessen Kommandeur, der alte draufgängerische General Scheidemann, "Königsberg beiseite lassen wollte, um desto eher nach Berlin zu gelangen". Sein Wunsch wird vielleicht auch in Erfüllung gehen: er wird am Ende nach Berlin gelangen, nur nicht gerade als Sieger an der Spitze seines Korps.
Nach elf Uhr nähere ich mich gerade dem reizend an einem See gelegenen Städtchen Mühlbach - da hör´ ich deutlichen Geschützdonner und gleichzeitig sehe ich Rauchwolken den Himmel im Nordosten umhüllen. Immer und immer wieder jagen Munitions-Kolonnen an mir gegen Drengfurt vorbei, Leiterwagen mit Leichtverwundeten kommen mir entgegen. "Gerdauen gehört uns!"... "Unsere Artillerie hat endlich die ver... Russen gepackt!" "Wir haben sie aus Nordenburg hinausgejagt!". So rufen mir durcheinander die braven Jungen zu, die ihre blutbefleckten Verbände ganz vergessen zu haben scheinen.
Bei meiner Ankunft in Drengfurt steht der ganze Horizont in Flammen und Rauch, während das Brüllen der Geschütze ringsumher die Fensterscheiben der verlassenen Häuser zittern und klirren macht. Ich durcheile das Städtchen, das zu einem richtigen Feldlager geworden, schlängle mich durch kommende und gehende Proviant- und Munitionskolonnen, Ambulanzwagen, reitende Ordonnanzen, fauchende Kraftwagen des Oberkommandos hindurch, passiere neben dem hübschen Bismarckturm eine unserer gerade im Feuern begriffenen schweren Batterien und gelange schließlich auf die Anhöhe des alten Kirchhofs, die einen überraschend weiten Überblick über das ganze Schlachtfeld gestattet.
Zwischen Rehsau im Westen und weit über Thiergarten hinaus im Osten ist gerade ein scharfer Artilleriekampf im Gange. Bei Nordenburg haben wir uns bereits Luft gemacht und die russische Linie weit nach dem Nordosten und Norden zurückgebogen; nun gilt es, die Russen auch über Angerburg hinaus nach der gleichen Himmelsrichtung hin zurückzuschlagen; ihre Linie entweder zu durchbrechen oder aber womöglich ihre linke Flanke zu umklammern. Gerade vor mir liegt der "Fuchsberg", eine recht gut dominierende Anhöhe östlich von Drengfurt, in südlicher Richtung von Engelstein. Unsere bei Drengfurt aufgestellte schwere Artillerie richtet ihr Feuer auf diese Anhöhe und zwingt schließlich die dort stehenden Russen zum Rückzug. Nun heißt es vorgehen nach dem Fuchsberge zu, während von Rehsau bis Thiergarten unsere Granaten bereits alles in Feuer geschossen haben. Ich sehe die charakteristischen weißen Wolkenknäul der Schrapnells: die Russen suchen unser Vordringen dadurch zurückzuhalten. Vergebens - auch der Fuchsberg ist nicht mehr zu halten, und gegen 3 Uhr erstirbt das Feuer der russischen Geschütze. Man erzählt Wunderdinge von unseren Belagerungsgeschützen, von unseren 42-Zentimeter-Mörsern. Aber wer das Feuer unserer 15-Zentimeter-Haubitzen gesehen und beobachtet hat, muß auch ihnen höchstes Lob zollen. Diese hatten auch heute mit einem nicht zu verachtenden Gegner zu tun: die russische Artillerie - dies stellt sich immer deutlicher heraus - bildet den verhältnismäßig besten und ernsteren Teil der russischen bewaffneten Macht. Dennoch vermochte die russische Artillerie gegen die unsre nicht anzukämpfen, konnte verhältnismäßig nur kurze Zeit unserem Geschützfeuer standhalten. Zunächst ist unser Geschoß im allgemeinen dem russischen entschieden überlegen, zweitens steht die typische russische leichte Haubitze mit 12.19 Zentimeter Rohrdurchmesser unsrer 15-Zentimeter-Haubitze bedeutend nach, drittens ist die Treffsicherheit der Russen, obwohl in den jüngsten Jahren nicht unwesentlich ausgebildet, bei weitem nicht mit derjenigen unserer Artillerie zu vergleichen. Die Zünder des russischen Schrapnells (Brennzünder bis 5500, Aufschlagzünder bis 6400 Meter) scheinen, wie ich dies schon im russisch-japanischen Kriege konstatieren konnte, nicht selten zu versagen; noch mehr scheint dies bei den Aufschlagzündern der Granaten der Fall zu sein, während der Bogenschuß der Haubitzen-Schrapnells als recht gut zu bezeichnen ist. Im reinen Artilleriekämpfe - und um einen solchen handele es sich heute bei dem, was ich beobachten konnte - wird daher der Russe gegen uns nie etwas ausrichten können, umsomehr als das als entschieden "nervös" zu bezeichnende russische Geschütz vorzeitige Rückzugsgelüste zu empfinden pflegt.
Soviel für heute, soweit es sich aus und von dem Schlechtfelde berichten lässt. Die Russen haben ihre stark befestigten Stellungen auch auf der neugewählten Linie Altenburg-Angerburg (was an sich schon eine deutliche Rückzugslinie ausmachte) nicht nur nicht behaupten können, sondern dürften, mit umklammertem linken Flügel, den vielleicht gar fluchtartigen Rückzug nach dem Norden bereits angetreten haben. Ohne Prophet zu sein, kann man schon heute voraussehen, wie die zweite - nach Tannenberg - Entscheidung in Ostpreußen ausfallen wird.

Max Theodor Behrmann,
Kriegsberichterstatter.2)


Der österreichisch-ungarische Heeresbericht:
Die Kämpfe in Galizien und Serbien

Wien, 12. September. (W. B.)
Amtlich wird bekanntgegeben:
10. September, abends. Die Schlacht bei Lemberg dauert an. Unser Angriff gewinnt allmählich an Raum.
Die Nachrichten von dem südöstlichen Kriegsschauplatz lassen erkennen, daß Teile der serbischen Armee, während wir die Drina überschritten, in Syrmien einbrachen, wo die Abwehr eingeleitet worden ist.

Der Stellvertreter des Chefs des Generalstabes.
v. Hoefer, Generalmajor. 2)


Vor Paris

Großes Hauptquartier, 12. September. (Priv.-Tel.)
Als die rechte Flügelarmee östlich von Paris ankam, erfolgte am 5. September ein Ausfall starker französischer Kräfte aus Paris auf die Linie Crepy en Valois - Meaux Dieser Ausfall, der bei den Franzosen durch sehr starke Artillerie, zum Teil durch aus Paris mitgeführte schwere Batterien gestützt wurde, wurde von den Deutschen zurückgeworfen, die auf Paris nachdrängten. Im Anschluß an diesen Ausfall erfolgte südöstlich von Paris ein Vorstoß sehr starker englischer und französischer Kräfte auf die Linie Meaux - Montmirail; auch diesem überlegenen Angriff hielten die deutschen Truppen stand, waren jedoch genötigt, ihren rechten Flügel zurückzubiegen. Der Angriff der Franzosen und Engländer war durch die hartnäckige Gegenwehr moralisch vollkommen zusammengebrochen, so daß die Deutschen ihre rückwärtige Bewegung am rechten Flügel ausführten, ohne daß die Franzosen nachdrängten. Die erste deutsche Armee allein nahm trotzdem 4000 Gefangene und 50 Geschütze mit.
Von den anderen Armeen liegen hierüber noch keine Berichte vor. Die schwersten Kämpfe spielten sich am Abschnitt des Petit Morin ab. 2)


Die französische Auffassung der Lage

Paris, 12. September. (Priv.-Tel.)
Die französischen Noten sprechen fortgesetzt von Erfolgen gegen die Deutschen. Sie besagen:
Der rechte deutsche Flügel unter Kluck sah sich von Anfang an von einer Umfassung bedroht, der er sich mit einer Reihe schneller, geschickter Bewegungen entzog. Kluck warf sich dann gegen unseren Flügel, welcher mit starker englischer Unterstützung eine neue Umfassungsbewegung westlich der Marne und westlich vom Ourcq unternahm. Wir brachten den Deutschen Verluste bei und hielten sie fest. Im ganzen genommen nimmt die Schlacht einen günstigen Verlauf für die Verbündeten. In den Argonnen halten die Deutschen stand, in Lothringen und den Vogesen ereignete sich nichts Neues.
Eine englische Note versteigt sich dazu, daß bei den Deutschen zahlreiche Fälle von Trunkenheit vorgekommen seien, was die Demoralisation beweise.
Präsident Poincaré sandte durch Millerand einen Brief an Joffre mit Glückwünschen für seinen "glänzenden Erfolg". 2)


Die Einnahme von Maubeuge

Großes Hauptquartier, 12. September.
In Maubeuge kapitulierten 40000 Mann, darunter vier Generale; 400 Geschütze fielen in die Hände der Deutschen. Am 8. September um 2 Uhr 30 nachmittags begann der Ausmarsch der Garnison, der bis um 9 Uhr abends dauerte. Die ausmarschierenden Truppen wurden sofort nach drei Einladungsstellen dirigiert, von wo sie nach Deutschland abgeführt wurden. Unter den Gefangenen fielen die Pioniere sowie die Artillerie, die ja immer eine französische Elitetruppe gewesen ist, durch ihre gute Haltung auf, während man diese bei der Infanterie nicht allgemein vorfand. Unter den Gefangenen befanden sich auch 120 versprengte Engländer, zumeist Bürschchen im Alter von 18 bis 20 Jahren. Als diese die Festung verließen, ging ein Murmeln des Unwillens durch die Reihen der deutschen Truppen. In ihm gelangte zum Ausdruck, wie das deutsche Volk so recht das perfide Albion als die Triebfeder und den Anstifter des ganzen gegenwärtigen Blutvergießens ansieht. Der deutsche Michel wird sein Schwert nicht eher in die Scheide zurückstecken, bevor nicht die Rechnung mit diesem gewissenlosen Volke gründlich beglichen ist. Der Unwille gegen die Engländer wurde noch größer, als diese versuchten, sich in harmlos unverschämter Weise mit den Deutschen anzubiedern, was von diesen natürlich in schärfster Form zurückgewiesen wurde.2)



Der 1. Weltkrieg im September 1914

www.stahlgewitter.com
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 11 Sep 2010 21:05    Onderwerp: Reageer met quote

12e september [1914]- slag aan Rotselaar-molen

Het bataillon van Majoor Tielemans zou het gehucht Rotselaar-molen trachten te veroveren. De stenen brug over de Dijle was aldaar zeer smal en het ganse Bataillon moest daarover om de molen, die op het zogezegde eiland in de Dijle stond, te veroveren. Het is makkelijk te begrijpen dat in looppas die smalle brug oversteken door een bataillon niet van een leien dakje verliep, temeer dat de soldaten de bajonet op het geweer hadden om de stormloop in te zetten.

Na veel moeite, door stoten en duwen, geraakten allen aan de overzijde van de Dijle, maar men stuitte op een verwoede tegenaanval van de Duitsers zodat het Bataillon moest wijken. Nochtans werden de mannen opgejaagd door Majoor Tielemans, met de revolver in de hand, en voortdurend roepend stand te houden. tot hij dodelijk gekwetst werd. Plotseling hoorde men een zware ontploffing en men riep, de brug is ge­sprongen, waardoor de terugweg afgesloten werd, zo dacht men. Men kan zich voorstellen welke verwarring er ontstond ziende dat de vijand aanstormde en menende dat de terugweg afgesneden werd door het springen van de brug over de Dijle ? Maar het sprin­gen van de brug was een vals alarm ; het was de afdamming in de Dijle, om een regelmatige waterstand voor de molen te behouden, die gesprongen was.

Door een 3 a 4 meter verschil van waterpeil van vóór de dam met het normaal peil van de Dijle, ontstond er zo een sterke vloedgolf. dat geen zwemmer er kon doorgeraken. Deze die het toch waagden ver­dronken; vandaar dat er daar zoveel verdronken omdat ze de overkant van de rivier niet konden be­reiken. Ik die niet zwemmen kon zou mij krijgsge­vangen moeten geven, maar alvorens dit te doen liep ik in de richting van de brug om te zien of ik op de ene of andere manier over de brokstukken de Dijle zou kunnen oversteken. Mijn verbazing was groot toen ik zag dat de brug niet gesprongen, maar wel de afdamming bij de molen in de lucht gevlogen was. Ik zet het op een lopen, spring in enkele passen over de brug, liep verder en na 200 meter gelopen te hebben hoorde ik halt roepen en bemerkte ik dat het de vaanderig van het regiment was die zich achter de gevel van het eerste huis verscholen had, met de vlag in de hand ; hij was niet over de brug geweest.

Ik riep luitenant laat ons maken dat we hier weg­komen, want de Duitsers zijn reeds tot aan de brug doorgedrongen ! Beiden liepen we zo hard we konden om weg te komen en ik moest me weren om de vaan­derig bij te houden ; hij kon vlugger lopen dan ik.

Dank door het feit dat ik niet zwemmen kon, redde ik, toevallig, de luitenant en het regimentsvaandel.

Na da slag aan Rotselaar-molen, werd de aftocht inge­zet naar Lier en het 25e linieregiment werd te Wommelgem gekantonneerd.

http://degrooteoorlog.skynetblogs.be/archive/2008/02/01/memoires-van-de-oorlog-1914-1918-deel-iv.html
Zie ook http://www.forumeerstewereldoorlog.nl/viewtopic.php?t=6479

“De hele buurt lag vol lijken”
DE GROOTE OORLOG: Zes dagen lang een uniek verhaal over WO I uit onze regio

SVEN PONSAERTS 28 augustus 2014

‘Ze waren 300, die vielen op den morgen van 12 september 1914’ staat op het enorme monument dat de gesneuvelden van de Slag bij de Molen in Rotselaar moet gedenken. Maar in werkelijkheid sneuvelden er bij een van de bloedigste veldslagen in onze regio op die zaterdagochtend zeker 500 Belgische soldaten.

“De Slag bij de Molen in Rotselaar vond plaats in het kader van de tweede uitval vanuit Antwerpen”, vertelt Rotselaars historicus Bart Minnen. “In een poging ter ondersteuning van de geallieerden de Duitsers die naar Frankrijk trokken af te remmen, gingen zo’n 80.000 Belgische soldaten van 9 tot 13 september de bloedige confrontatie aan. Aan de 40 kilometer lange frontlinie tussen Werchter en Londerzeel troffen ze naar schatting 130.000 Duitsers. Omstreeks zes uur in de vroege ochtend van die 12de september zetten vooral soldaten van het 5de en 25ste linieregiment van Majoor Tielemans vanuit het toenmalige gehucht de Molen in Rotselaar de aanval in op Wijgmaal, waar de vijand achter het vaartkanaal lag. In de rug gedekt door grenadiers trokken de Belgen aan de weg tussen Rotselaar en Wijgmaal via de smalle, stenen brug - een flessenhals waar ze een makkelijk doelwit vormden - in looppas de Dijle over. Meteen werden ze al aan de watermolen hevig beschoten door Duits artillerievuur en veldkanonnen. Direct vielen er vele slachtoffers”, weet de voorzitter van de Haachtse Geschied- en Oudheidkundige Kring HAGOK. Verschillende aanvalsgolven volgden. Ook Wakkerzeel kwam zwaar onder vuur te liggen en er waren in de buurt eveneens aanvallen in Tildonk en Wespelaar. “Pas toen ook Majoor Tielemans en zowat de helft van de officieren was gesneuveld en de paniek onder de soldaten de bovenhand nam, werd er teruggetrokken. Opnieuw de twee bruggen aan de watermolen over de Dijle over, richting Werchter. Een Duits verkenningsvliegtuig - een zogenaamde Taube - cirkelde erboven, om aan te geven waar er precies gevuurd en gebombardeerd moest worden. Soldaten die de Duitsers op zich af zagen komen, sprongen in een poging te ontkomen radeloos met hun zware stoffen jassen de Dijle in. Maar ook de afdamming aan de molen werd door Duits geschut geraakt, wat op de Dijle een enorme watervloed veroorzaakte waarin velen werden meegesleurd en verdronken. Het moet hier 100 jaar geleden echt horror zijn geweest. De hele buurt lag hier vol met lijken. De enorme graansilo van het molengebouw is, ondanks de zware beschietingen die de bruggen ernaast volledig in puin legden, wonderwel goed intact gebleven.”

Zeker 500 slachtoffers - Rond 11 uur, amper vijf uur na de eerste aanval, was de slag al voorbij. Op het slagveld, dat van aan de molen in Rotselaar tot achter de Jezuïetenhoeve in Wijgmaal liep, werden er 324 Belgische lijken geteld. Maar ook een groot aantal gewonden stierf nog in de dagen na de slag. Die doden werden nooit meegeteld. “Het is wel wat jammer dat we het precieze aantal, dat een pak hoger moet liggen, niet kennen. Wat ook wel eens wordt vergeten, is dat er op het kerkhof van Wijgmaal nog 67 soldaten liggen die hier zijn gesneuveld. In werkelijkheid vielen er dus zeker een 500-tal Belgische slachtoffers. Ze werden begraven op het oorlogskerkhof van Rotselaar, om in 1926 samen met de lichamen van de soldatenkerkhoven van Werchter en Haacht op de militaire begraafplaats van Veltem-Beisem te worden samengebracht. Bij de Slag bij de Molen lieten ook een 50-tal Duitsers het leven. De verwondingen bij zowel doden als gewonden moeten onder meer door de uiteenspattende granaten gruwelijk zijn geweest. Er moeten zelfs ook lijf-aan-lijfgevechten met de bajonet zijn geweest”, meent Minnen “Want vijf dagen na de slag zou een champetter in het kreupelhout nog een met de bajonetten aan mekaar gespiesde Belg en Duitser hebben gevonden.”

De Belgische soldaten die in en om Rotselaar streden, kwamen van overal in het land. Een van de voor zover bekend weinige plaatselijke soldaten die sneuvelden, was Jozef Van Velsen. De 21-jarige jongeman uit Haacht was in Leuven net afgestudeerd als dokter in de Rechten toen de oorlog uitbrak. De toekomst lag voor hem open en het leven lachte hem toe. Toch was hij een van de eerste vrijwilligers uit Haacht die zich aanmeldde. De twintiger nam eerst dienst in het brankardierskorps. Maar hij wou zelf het geweer opnemen en ging als soldaat over naar het 5de Linieregiment. Tijdens de beschietingen van de vijand vanachter een boom in zijn eigen thuisomgeving werd hij echter dodelijk getroffen in de borst.

Duitse ‘goede zielen’ - Burgerslachtoffers vielen er tijdens de slag niet. “De meesten waren immers gevlucht na de eerste uitval 18 dagen eerder in Werchter. Honderden anderen waren al naar Duitse kampen gedeporteerd. De meeste huizen stonden dan ook leeg. De Belgen mochten pas na het weekeinde op maandag, wanneer de Duitsers zelf al hun slachtoffers hadden afgevoerd, de verregende Belgische gewonden van het slagveld verwijderen. Al is er ook sprake van enkele Duitse ‘goede zielen’ die gewonde Belgen uit de regen tot in de leegstaande huizen droegen, waar ze op tafel werden gelegd. Achtergebleven burgers werden door de Duitsers verplicht de doden te van het slagveld te halen. Een tiental Leuvenaars kwam speciaal met paard en kar naar hier om evenveel zwaargewonden naar Leuven te voeren.”

Na de slag aan Rotselaar-Molen werd de aftocht van de 5de Linie ingezet naar Lier. Het 25ste linieregiment werd in het Antwerpse Wommelgem gekantonneerd. In 1935 werd door de Rotselaarse oud-strijders ter plaatse een monument opgericht ter herinnering aan de Belgische militairen die aan de molen het leven lieten. Sindsdien vindt er een jaarlijkse herdenking met bloemenhulde plaats. Het monument is tegelijk ook een eerbetoon aan de 25 burgers van Rotselaar die als gevolg van hun weerstand tijdens de Groote Oorlog door de Duitsers werden gedood. In 1948 kreeg de baan van Rotselaar naar Wijgmaal ter hoogte van het slagveld de naam Vijfde Liniestraat. Sinds 1990 draagt de gemeente Rotselaar ook officieel het peterschap over het 5de Liniebataljon.

https://www.hln.be/regio/rotselaar/-de-hele-buurt-lag-vol-lijken~ae1c3bf9/?referer=https%3A%2F%2Fwww.google.com%2F
Ook hier: http://www.vijfdelinie.be/historiek/M_frame_historiek_veltem_beisem.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005


Laatst aangepast door Percy Toplis op 12 Sep 2018 13:13, in toaal 2 keer bewerkt
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 11 Sep 2010 21:10    Onderwerp: Reageer met quote

First Battle of the Marne

The Battle of the Marne (French: 1re Bataille de la Marne) (also known as the Miracle of the Marne) was a First World War battle fought between 5 and 12 September 1914. It resulted in an Allied victory against the German Army under Chief of Staff Helmuth von Moltke the Younger. (...)

The German retreat between 9 September and 13 September marked the abandonment of the Schlieffen Plan. Moltke is said to have reported to the Kaiser: “Your Majesty, we have lost the war.”

http://en.wikipedia.org/wiki/First_Battle_of_the_Marne
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 11 Sep 2010 21:12    Onderwerp: Reageer met quote

Samstag, 12. September 1914:

Westfront:
Angesichts heranrückender französischer Verstärkungen muß die deutsche Belagerung von Troyon aufgehoben werden.
Luneville fällt wieder in französische Hand.
Die Belgier beginnen von Antwerpen aus mit Vorstößen gegen die überdehnten deutschen Versorgungslinien.

Ostfront:
Die Gefechte um Gródek und Rava Russkaya in Galizien kommen zu einem Ende. Die Österreicher müssen sich unter schweren Verlusten zurückziehen. Gródek wird von den Russen besetzt.
Ein österreichisch-ungarischer Gegenstoß über den Fluß San scheitert im heftigen Feuer der Russen.

Balkanfront:
Die Serben besetzen Jarak.

Kolonien:
Ein Versuch, den britischen Vormarsch in Deutsch-Ostafrika bei Kissi zum Stehen zu bringen, scheitert.

Mooie site! http://www.fl18.de/history/188/
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 11 Sep 2010 21:16    Onderwerp: Reageer met quote

Vailly-sur-Aisne

Vailly-Sur-Aisne village was the point at which the 3rd Division crossed the river on 12 September 1914 in the advance from the Marne. It fell to the Germans in 1915. It was retaken by the French on 18 April 1917, lost again in June 1918 and finally captured by the French on 15 September 1918.

Vailly British Cemetery was made after the Armistice when graves were brought in from other burial grounds and from the battlefields. The majority of those buried here died in September 1914, but many graves of 1918 are in Plot I, Row AA; Plot II, Rows AA, G and H, and Plots III and IV.

http://www.ww1cemeteries.com/ww1frenchextension/vailly.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 11 Sep 2010 21:25    Onderwerp: Reageer met quote

The Great War Diary - As seen through the eyes of one Anzac.

Read here the complete day to day diaries of # 2063 Lance Corporal/Sapper William Dalton Lycett, 4th Field Ambulance & 15th Light Railway Operating Co. A.I.F.

William Dalton Lycett --- Nov 1890 - Apr 1975
Will Lycett in 1910, at the age of twenty migrated to Australia from Middlesborough in the County of Durham with his parents, five brothers and one sister. He had served his apprenticeship as a boilermaker alongside his father in the Railway Workshops at Crewe in Cheshire. Four years after his arrival here war was declared and he enlisted on 12th September 1914.

Of all the A&NZ troops who left these shores for the 'Great War' one in five (80,000 of them) were never to return. So it was with the Lycett family - five served and only four came home.

Will's diary is the perspective of one man, just one small cog in the gigantic machine of war. It offers students a day to day description of the 'adventure' which so many volunteers sought at the time.

Here there are no expressions of outrage at the numbers of slain or wounded nor is there any comment on the sheer tedium of life in the service or even expressions of jubilation at the cessation of hostilities.
These things are left for the reader.

I am indebted to Will's grandson, Tim Lycett for access to this diary.

John Woods.
Editor.

http://www.anzacs.net/Diary.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 11 Sep 2010 21:27    Onderwerp: Reageer met quote

Chailey 1914-1918
Part 9: Preparations for the Big Battle of Loos


(...) By 12th September 1914, the first six Kitchener (K1) Divisions were up to strength. The formation of the second six then began. Numbered from 15 to 20 they made up the second (K2) divisions. In under a year two of them, the 9th (Scottish) and the 15th (Scottish) Divisions (K1 and K2 Divisions respectively) would form the vanguard of the attack on the Loos front. Two K3 Divisions – the 21st and 24th – would be called upon to consolidate the gains made. (...)

http://www.chailey1914-1918.net/preparations_for_loos.html
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 11 Sep 2010 21:41    Onderwerp: Reageer met quote

Australia and the Gallipoli Campaign

12 September 1915 - Lieutenant F E Jensen, 28th Battalion (Western Australia) was shot through the face in the front line. Jensen subsequently died of his wounds. This was the battalion's first day in the Gallipoli trenches.

http://www.anzacsite.gov.au/5environment/timelines/australia-gallipoli-campaign/september-october-1915.html
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 11 Sep 2010 21:45    Onderwerp: Reageer met quote

A Genius Whom the War Made and Killed; Rupert Brooke's Death at the Front Illustrates the Paradox of the Effect on Literature of War, Which Ended His Career and Made Him Immortal

By Joyce Kilmer, September 12, 1915

Pdf... http://query.nytimes.com/mem/archive-free/pdf?res=9B0CE0DC153BE233A25751C1A96F9C946496D6CF
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 11 Sep 2010 21:46    Onderwerp: Reageer met quote

Stijn Streuvels, In oorlogstijd. Het volledige dagboek van de Eerste Wereldoorlog

zondag 12 september 1915
Impressies reis Kortrijk.
Velden zomerse stilte -
Deerlijk - dorpelingen samengetroept de verordeningen lezend.
Kortrijk stilte gemoedelijke wandelaars.
Doornik - Walen die de N.R.C. lezen - met een woordenboek!
Graan - nog altijd de grote bekommernis zonder dat iemand juist zeggen kan wie - waar en hoeveel het zal bedragen.

http://www.dbnl.org/tekst/stre009inoo02_01/stre009inoo02_01_0015.php
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 11 Sep 2010 22:00    Onderwerp: Reageer met quote

What was Gallipoli like?

The description which follows is taken from the book GALLIPOLI written by John Masefield and first published in September 1916.

"Those who wish to imagine the scene must think of twenty miles of any rough and steep sea coast known to them, picturing it as roadless, waterless, much broken with gullies, covered with scrub, sandy, loose, and difficult to walk on, and without more than two miles of accessible landing throughout its length. Let them picture this familiar twenty miles as dominated at intervals by three hills bigger than the hills about them, the north hill a peak, the centre a ridge or plateau, and the south a lump.

Then let them imagine the hills entrenched, the landing mined, the beaches tangled with barbed wire, ranged by howitzers and swept by machine guns, and themselves three thousand miles from home, going out before dawn with rifles, packs, and water-bottles, to pass the mines under shell fire, cut through the wire under machine-gun fire, clamber up the hills under the fire of all arms by the glare of shell-bursts, in the withering and crashing tumult of modern war, and then to dig themselves in, on a waterless and burning hill while a more numerous enemy charge them with the bayonet.

And let them imagine themselves enduring this night after night, day after day, without rest or solace, nor respite from the peril of death, seeing their friends killed, and their position imperilled, getting their food, their munitions, even their drink, from the jaws of death, and their breath from the taint of death, and their brief sleep upon the dust of death.

Let them imagine themselves driven mad by heat and toil and thirst by day, shaken by frost at midnight, weakened by disease and broken by pestilence, yet rising on the word with a shout and going forward to die in exultation in a cause foredoomed and almost hopeless.

Only then will they begin, even dimly, to understand what our seizing and holding of the landings meant."


http://www.clubsonline.com.au/customdata/index.cfm?fuseaction=display_main&ItemID=711&OrgID=1113&dts=352010092
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 11 Sep 2010 22:04    Onderwerp: Reageer met quote

SM UC-21

SM UC-21 was a German Type UC II minelaying submarine or U-boat in the German Imperial Navy (German: Kaiserliche Marine) during World War I. The U-boat was ordered on 26 August 1915 and was launched on 1 April 1916. She was commissioned into the German Imperial Navy on 12 September 1916 as SM UC-21. In 11 patrols UC-21 was credited with sinking 100 ships, either by torpedo or by mines laid. UC-21 disappeared after departing Zeebrugge for the Bay of Biscay on 13 September 1917.

http://en.wikipedia.org/wiki/SM_UC-21
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 11 Sep 2010 22:23    Onderwerp: Reageer met quote

Ishbel Ross, diary entry (12th September, 1916)

The bombardment has begun. The guns started at 5 a.m. this morning and have gone steadily ever since. The noise is quite deafening and seems much nearer than it really is. A Serbian officer told us that we are only 5 miles from the fighting. It is awful to think that every boom means so many lives lost. They say the bombardment will continue for four or five days. Some of us went to the top of the hill tonight and saw the flashes from the guns. What a gorgeous night too, with the moon shining and the hills looking so lovely. The thought of so much killing and chaos so near to all this beauty made me feel very sad.

Beknopte biografie op http://www.spartacus.schoolnet.co.uk/Wross.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 11 Sep 2010 22:27    Onderwerp: Reageer met quote

Capt. Ken CC Taylor DSO - 1888-1916

Ken, like almost all the men and women who served in World War I, were not career militarists, but civilians who answered the call to suit up, and learn the technology of war.

None were keen about war; few had ever been keen to learn about guns and tanks and bombs, let alone use them, or to see what the effect of them would be on other human beings.

Their first passion always was, peace, and an end to war. None pursued the military arts, or the technology of war, as their primary passion. They only left civvy street and donned uniforms because their country called.

They were civilians first, and last. To them all, military service was an aberration, neither a life vocation or a desirable passion.

Ken had spent his life as a land surveyor. It was his primary passion to which he hoped to return just as soon as he could get the uniform off... when peace was won.

Unfortunately for Ken, like 65,000 other Canadian civilians volunteers, it was not to be...

Ken Taylor was born in Montreal on 20 March 1888, and was a land surveyor prior to enlisting in the 29th Battalion on 11 Nov.1914.

He was seriously wounded in the chest,arms, and head, by grenades and bullets, on 30 January 1916, while leading the Brigade bombers in a raid.

He was awarded the DSO on the 29 February 1916, and Mentioned in Dispatches on 25 May 1916.

He was killed in action on 12 September 1916.

The citation for his DSO reads:

"For conspicuous gallantry while leading bombers in a raid on enemy trenches. Although wounded, Captain Taylor jumped into the trench and disposed of several of the enemy with bomb, revolver and bayonet. Later he withdrew his men most coolly, and assisted in taking back the wounded."

He had attended the Royal Military College and his brother,Major T.A.H.Taylor OBE MC served along side him in the 29th Battalion..

Later commanding the PCMR, Taylor became the first officer of the 29th to be awarded the DSO, and sadly, the distinction of being the first original 29th officer to be killed in action in the bloodbath that was the Somme.

Ken was only 28...

Mooi... http://www.goldiproductions.com/angloboerwarmuseum/Boer35_medals6_taylor.html
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 11 Sep 2010 22:30    Onderwerp: Reageer met quote

William Woodruff

(...) Early on the day William Woodruff was born, prematurely, on Sept. 12, 1916, in Blackburn, England, his distraught mother received a telegram saying that the bleak telegram she had received a week earlier was wrong: her husband had not been killed in World War I. She had kept working after the first message, because she already had four children to support. (...)

http://www.nytimes.com/2008/09/29/books/29woodruff.html
zie ook http://www.williamwoodruff.com/
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 11 Sep 2010 22:33    Onderwerp: Reageer met quote

World War I Flight Timeline

September 12, 1916 - Sperry Company and P. C. Hewitt demonstrate guided missile equipment.

http://science.howstuffworks.com/transport/flight/classic/world-war-i-flight-timeline1.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 11 Sep 2010 22:35    Onderwerp: Reageer met quote

Bergische Arbeiterstimme, 12. September 1918

Der Direktor des statistischen Amts Lübeck über die Ursachen der Wohnungsnot.

Wie erklärt sich die jetzige Wohnungsnot?
In vielen Städten hat seit Beginn des Krieges die Be-
völkerung abgenommen. Die Zahl der vorhandenen Woh-
nungen ist aber größer als zu Kriegsbeginn. Man sollte danach
erwarten, daß die Verhältnisse auf dem Wohnungsmarkte
während des Krieges besser geworden sind. Aber das Gegen-
teil ist der Fall. Wie erklärt sich das? Auf diese
Frage gibt der Direktor des Statistischen Amts in Lübeck, Dr.
Hartwig, folgende Auskunft:
Der Bedarf an Wohnungen wird weniger durch die Zahl
an Einwohnern als die der Haushaltungen bestimmt. Die
Zahl der Haushaltungen hat aber während des
Krieges nicht ab-, sondern zugenommen. Das erscheint
auf den ersten Blick sehr sonderbar, erklärt sich aber bei näherer
Ueberlegung ohne alle Schwierigkeit. Todesfälle machen nur
in seltenen Fällen eine Wohnung frei. Das gilt schon in
Friedenszeiten, aber besonders für den Soldatenstand. Der
Krieg zerstört viele Ehen, aber nur wenig
Haushaltungen. Familien pflegen ihre Wohnungen auch
nach dem Tode ihres Hauptes behalten. Wer einmal am
eigenen Tische saß, hat begreiflicherweise wenig Neigung,
dauernd an einem fremden Platz zu nehmen. Lieber nimmt
man eine kleinere Wohnung, als daß man in einem anderen
Haushalt untertaucht. Der Krieg hat also viele Betten und
eine erhebliche Zahl von Zimmern, aber nur verhältnismäßig
wenig Wohnungen leergemacht. Die Gesamtzahl der
Haushaltungen nahm ständig zu, und nur die
Durchschnittszahl der in ihnen lebenden Per-
sonen ist kleiner geworden. So ist die Wohnungs-
not entstanden. Dieselben Ursachen, die sie herbeiführten, wer-
den sie auch fernerhin bestehen und sich verschärfen lassen. Der
Wohnungsbedarf wird trotz sinkender Bevölkerung automatisch
weiter steigen, und die Wohnungsnot kann nur dadurch in er-
träglichen Grenzen gehalten werden, das gebaut wird, daß an-
dauernd neue Wohnungen entstehen. Einen anderen Weg,
dem […] zu wehren, gibt es nicht.

https://archivewk1.hypotheses.org/61521
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005


Laatst aangepast door Percy Toplis op 12 Sep 2018 9:37, in totaal 1 keer bewerkt
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 11 Sep 2010 22:42    Onderwerp: Reageer met quote

The Eleventh Battle of the Isonzo, 1917

(...) Indeed the Italian advance was so successful (capturing the Bainsizza Plateau south-east of Tolmino) that the army outran its artillery and supply lines, thus preventing the further advance that may have finally succeeded in breaking the Austro-Hungarian army. However the Austro-Hungarian line ultimately held and the attack was abandoned on 12 September 1917. (...)

http://www.firstworldwar.com/battles/isonzo11.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 11 Sep 2010 22:44    Onderwerp: Reageer met quote

12. September 1917: Kartoffeldebatte im Stadtparlament
von Bernd J. Wagner, Stadtarchiv und Landesgeschichtliche Bibliothek Bielefeld

Am 12. September 1917 tagten die Stadtverordneten zum ersten Mal nach den Sommerferien im Bielefelder Rathaus. Auf der Tagesordnung standen die allgemeine Teuerung, die höhere Beihilfen für Beamte notwendig machte, sowie eine Millionenanleihe für „Kriegsunterstützungszwecke”, also für die Hilfsleistungen der Bevölkerung vor dem Hintergrund dramatischer Versorgungsmängel.

Es folgte eine „große Aussprache über die Kartoffelfrage”, die von den Zeitgenossen als „Kartoffeldebatte” bezeichnet wurde. Stadtbaurat Friedrich Schultz, der von Seiten des Magistrats organisatorisch auch für die Lebensmittelversorgung verantwortlich zeichnete, berichtete über einen Disput mit der Reichskartoffelstelle. Dabei ging es zum einen um Zuweisungsmengen, zum anderen um Preisbildung und Herkunft der Kartoffeln.

Leuk artikel! Lees verder op http://www.bielefeld.de/de/biju/stadtar/rc/rar/01092007.html
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 11 Sep 2010 22:46    Onderwerp: Reageer met quote

World War I Draft Registration Card C—(12 September 1918)

https://www.ancestrycdn.com/legacy/pdf/trees/charts/draftcardc.pdf
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005


Laatst aangepast door Percy Toplis op 12 Sep 2018 9:36, in totaal 1 keer bewerkt
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 11 Sep 2010 22:51    Onderwerp: Reageer met quote

Punch, or the London Charivari, Volume 153, September 12, 1917

The _Cologne Gazette_ is of the opinion that the American troops, when
they arrive in France, will be hampered by their ignorance of the
various languages. But we understand that the Americans can shoot in any
language.

An Isle of Wight man has succeeded in growing a vegetable marrow which
weighs forty-three pounds. To avoid its being mistaken for the island he
has scratched his name and address on it.

Thirteen years after it was posted at Watford a postcard has just
reached an Ealing lady inviting her to tea, and of course she rightly
protested that the tea was cold.

An estate near Goole has been purchased for L118,000, the purchaser
having decided not to carry out his first intention of investing that
amount in a couple of boxes of matches.

http://infomotions.com/etexts/gutenberg/dirs/1/0/5/9/10594/10594.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 11 Sep 2010 22:54    Onderwerp: Reageer met quote

The Battle of Havrincourt, 1918

A minor attack fought in between the major Allied offensives of 1918, the Battle of Havrincourt was successfully fought by the British on 12 September 1918 in the face of declining German opposition.

Three divisions of Sir Julian Byng's Third Army captured the village of Havrincourt, although defended by a numerically superior German force comprising four divisions. By this late stage in the war the decline in fighting will of the German armies was becoming marked.

Success at Havrincourt coincided with victory at around the same time by the American Expeditionary Force (AEF) at St Mihiel under Pershing - the first major attack planned and executed by the AEF - and, on 18 September, at Epehy.

Taken together, these successes encouraged British Commander-in-Chief Sir Douglas Haig to bring forward preliminary operations directed against the German Hindenburg Line.

http://www.firstworldwar.com/battles/havrincourt.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 11 Sep 2010 22:55    Onderwerp: Reageer met quote

Battle of Saint Mihiel, 12-13 September 1918

The battle of St. Mihiel saw the first major independent American offensive of the First World War. General John Pershing had generally resisted British and French attempts to feed American troops into the frontline as soon as they were available, instead preferring to concentrate his troops in a single army. On 30 August 1918 the First American Army was finally ready to enter the battle. The new army was immediately deployed to the south side of the St. Mihiel salient. This salient, south of Verdun, had been in German hands since 1914, but in the autumn of 1918, the Germans were in retreat. In mid-September they were about to abandon the St. Mihiel salient to withdraw to the Hindenburg Line.

The German retreat began on 11 September. The next morning the Americans attacked. Pershing committed two corps (I and IV) to the attack. The attack was backed up by an artillery barrage from 2,900 guns (many French) as well as a force of French tanks and a French Colonial division.

The Germans were caught by surprise. Outnumbered and slightly out of position, the German position collapsed. In 36 hours the Americans took over 13,000 prisoners and captured 466 guns. The Germans lost 5,000 killed and wounded, while the Americans suffered 7,000 casualties.

What the American troops lacked in experience of the Western Front they made up for in enthusiasm and morale. The first American troops had arrived in France in the summer of 1917 and had been waiting to enter the fray ever since. In contrast the arrival of increasingly large numbers of American soldiers on the front line had a very damaging impact on German morale.

With the salient eliminated, Marshal Foch ended the American offensive. The Americans were moved to the Argonne Forest, where they would make their main contribution to the vital fighting on the Western Front.

Rickard, J (10 August 2007), Battle of Saint Mihiel, 12-13 September 1918 , http://www.historyofwar.org/articles/battles_st_mihiel.html
Zie ook http://en.wikipedia.org/wiki/Battle_of_Saint-Mihiel
Zie ook http://memory.loc.gov/ammem/today/sep12.html

US Forces in the St.-Mihiel Offensive, 12-16 September 1918

http://www.cgsc.edu/CARL/nafziger/918UIAB.pdf
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005


Laatst aangepast door Percy Toplis op 11 Sep 2010 23:07, in toaal 3 keer bewerkt
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 11 Sep 2010 22:58    Onderwerp: Reageer met quote

Houthakkers van de Orne, 18 januari-12 september 1918

Tien frontsoldaten worden vanwege hun Vlaamsgezind optreden aan het front overgeplaatst naar het Peloton spécial forestier in het departement Orne (Frankrijk).

Samen met dienstweigeraars, afstammelingen van Duitsers en Joden moeten zij er onder toezicht van bejaarde gendarmes bomen vellen voor rekening van zowel plaatselijke bosontginners als leveranciers van het Belgische leger. De militaire overheid beschouwt deze straf als een administratieve maatregel waartegen geen verhaal mogelijk is. De tien frontsoldaten, die de geschiedenis ingaan als ‘de houthakkers aan de Orne’, worden na de oorlog de symbolische slachtoffers van de Belgische kwade trouw.

http://users.telenet.be/frankie.schram/tijd/feit/tekst/19/1/8/1918.01.18.html
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 11 Sep 2010 22:59    Onderwerp: Reageer met quote

Dagboek Raphaël Waterschoot 1914

naar Cluysen en via Bassevelde naar Selsaete, 12 september - 13 september

12 september 1914 zaterdag
Goed geslapen.
Om 8 uur appel.
Ben eens naar de kerk geweest en heb kaartje naar Leonie gezonden. Zie een Belgisch vliegmachine.
Wij krijgen een brief van thuis; alles goed te St Nikolaas. In den namiddag zijn we te voet naar Cluysen een half uur van hier gegaan; 't is een kleine gemeente, genre Nieuwkerken, arme menschen, nogal schoone kerk, de burgerwacht van Dendermonde was daar gelogeerd.
Appel om 5 uur. Niemand van ons mag nog naar St Nikolaas gaan, zonder permissie, op straffe van 1 jaar gevang te krijgen zegt onze commandant.
De reveil wordt van nu af aan om 6 1/2 uur 's morgens en om 20 uur 's avonds geblazen, juist als bij de militairen en na dit uur moet iedereen gaan slapen.

13 september 1914 zondag
8 uur appel.
Om 8 1/4 uur militaire messe met muziek en sermoen. Die pastoor schildert ons af van op zijnen preekstoel als helden die hunne stad, familie en kennissen verlaten om hunne beste krachten aan den dienst van het vaderland te wijden. Ik mocht lachen in mijn eigen toen de pastoor dit allemaal aaan zijne parochianen wijsmaakte. Hadt hij soldaten voor hem gehad ik geloof niet dat hij anders zou gesproken hebben; ik geloof zeker en vast dat ze den man wijsgemaakt hadden dat we naar den slag mochten. Enfin we zijn daar verschrikkelijk opgehemeld en al de boeren zullen voorzeker compassie met die jongens gehad hebben.
In de kerk stond ook een orgelken, dat goed trok als het speelde op de molens van 1 cent van onze foor (Er was een nieuw orgel besteld zegden de parochianen).
Om 1 uur vertrekken we met den tram, na afscheid genomen van den smid en zijne familie genomen te hebben, met den tram zeg ik naar Bassevelde vanwaar we in een beestenwagen met banken over Selzaete tot aan Moerbeke vervoerd worden, vanwaar na van trein veranderd te hebben worden wij te Kemseke afgeladen.

http://www.oorlogsdagboek.org/1914%20oorlogsdagboek%201914/scannen0106.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005


Laatst aangepast door Percy Toplis op 12 Sep 2018 13:17, in toaal 2 keer bewerkt
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 11 Sep 2010 23:04    Onderwerp: Reageer met quote

Laurence Calvert

Laurence Calvert VC MM (February 16, 1892- July 6, 1964) was an English recipient of the Victoria Cross, the highest and most prestigious award for gallantry in the face of the enemy that can be awarded to British and Commonwealth forces.

He was 26 years old, and a Sergeant in the 5th Battalion, The King's Own Yorkshire Light Infantry, British Army during the First World War when, on 12 September 1918 at Havrincourt, France, the following deed took place for which he was awarded the VC. The full citation was published in a supplement to the London Gazette of 12 November 1918 (dated 15 November 1918):

War Office, 15th November, 1918.
His Majesty the KING has been graciously pleased to approve of the award of the Victoria Cross to the undermentioned Officers, Noncommissioned Officers and Men: —

[...]

No. 240194 Sgt. Laurence Calvert, M.M.. K.O.Y.L.I. (Conisbro').

For most conspicuous bravery and devotion to duty in attack when the success of the operation was rendered doubtful owing, to severe enfilade machine-gun fire. Alone and single-handed Sjt. Calvert, rushing forward against the machine-gun team, bayoneted three and shot four.

His valour and determination in capturing single-handed two machine guns and killing the crews thereof enabled the ultimate objective to be won. His personal gallantry inspired all ranks.


He was also awarded the Military Medal (MM), and the Belgian Order of Leopold (with palm), in the grade of Chevalier.

http://en.wikipedia.org/wiki/Laurence_Calvert
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 11 Sep 2010 23:06    Onderwerp: Reageer met quote

Edward Rickenbacker, the leading USA War Ace, took part in the St Mihiel Offensive.

At dinner that night - the night of my arrival word came to us that the Big Show was to start at five o'clock the following morning.

Precisely at five o'clock I was awakened by the thundering of thousands of colossal guns. It was September 12, 1918. The St. Mihiel Drive was on!

Leaping out of bed I put my head outside the tent. We had received orders to be over the lines at daybreak in large formations. It was an exciting moment in my life as I realized that the great American attack upon which so many hopes had been fastened was actually on. I suppose every American in the world wanted to be in that great attack. The very sound of the guns thrilled one and filled one with excitement The good reputation of America seemed bound up in the outcome of that attack.

Dressing with great haste I ran over through the rain to the mess hall. There I found groups of the fellows all standing about impatiently awaiting the chance to get away. But the weather was certainly too bad to attempt any flight to the lines. We were compelled to wait until daylight to see the true state of the heavens.

About noon word came to us that the attack was progressing quite favorably. None of our machines had been able to get up. It was still raining but the visibility was getting better. We could see that the clouds were nearly a thousand feet above the ground.

Taking Reed Chambers one side, I proposed to him that despite the rain we try a short flip over the lines to see for ourselves what it was like. He agreed and while the others were at lunch we climbed into our machines and made off. At 60 feet above ground we found that we were just under the clouds and still had quite a long view of the landscape.

Flying straight east to St. Mihiel, we crossed the Meuse River and turned down its valley towards Verdun. Many fires were burning under us as we flew, most of them well on the German side of the river. Villages, haystacks, ammunition dumps and supplies were being set ablaze by the retreating Huns.

We proceeded as far as Verdun. Then turning east we continued flying at our low altitude and passed over Fresnes and Vigneulles.

Vigneulles was the objective point of the American forces. It lies east of Verdun some fifteen miles and about the same distance north of St. Mihiel. One American army was pushing towards it from a point just south of Verdun while the other attack was made from the opposite side of the salient. Like irresistible pincers, the two forces were drawing nearer and nearer to this objective point. The German troops who were still inside the salient would soon be caught inside the pincers.

As Reed and I turned south from Vigneulles we saw that the main highway running north to Metz was black with hurrying men and vehicles. Guns, stores and ammunition were being hauled away to safety with all possible speed. We continued on south through the very heart of the St. Mihiel salient, flying always low above the roadway which connected Vigneulles with St. Mihiel. Here, likewise, we found the Germans in full cry to the rear.

One especially attractive target presented itself to us as we flew along this road. A whole battery of Boche three-inch guns was coming towards us on the double. They covered fully half a mile of the roadway.

Dipping down at the head of the column I sprinkled a few bullets over the leading teams. Horses fell right and left. One driver leaped from his seat and started running for the ditch. Half-way across the road he threw up his arms and rolled over, upon his face. He had stepped full in front of my stream of machine-gun bullets!

All down the line we continued our fire - now tilting our aeroplanes down for a short burst, then zooming back up for a little altitude in which to repeat the performance. The whole column was thrown into the wildest confusion. Horses plunged and broke away. Some were killed and fell in their tracks. Most of the drivers and gunners had taken to the trees before we reached them. Our little visit must have cost them an hour's delay.

Passing over St. Mihiel, we hastened on to our aerodrome. There we immediately telephoned headquarters information of what we had seen and particularly of the last column of artillery we had shot up in its retreat from St. Mihiel. This was evidently splendid news and exactly what G. H. Q. had been anxious to know, for they questioned us closely upon this subject, inquiring whether or not we were convinced that the Germans were actually quitting St. Mihiel.

http://www.spartacus.schoolnet.co.uk/FWWmihiel.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 11 Sep 2010 23:09    Onderwerp: Reageer met quote

U.S. Army in World War I

On the 6th April, 1917, Congress approves a declaration of war against Germany, starting US involvement in the First World War. The main reason for approving the declaration is that German U-boats continues to sink non-military or "civilian" ships (some American).

After the declaration of war President Woodrow Wilson sent the American Expeditionary Force (AEF) under the command of General John Pershing to the Western Front. Meanwhile the law authorized President Woodrow Wilson to raise a volunteer infantry force of not more than four divisions.

All males between the ages of 21 and 30 were required to register for military service. By 12th September 1918, 23,908,566 men had registered. Around 4,000,000 men were ultimately drafted into the armed services. Of these, 50 per cent served overseas during the war.

By July 1918 there were over a million US soldiers in France. General John Pershing deployed US troops to help the French defend the Western Front during the 3rd Battle of the Aisne in May and at the Marne in June. US troops also took part in the Allied attacks at Le Hamel and Canal du Nord before Pershing launched his own offensive at St Mihiel and Meuse-Argonne.

More than 2 million troops eventually reached Europe but a large number arrived too late to see any action. The American Expeditionary Force suffered 264,000 casualties during the war. It has been calculated that 112,432 Americans died. Of these, around 50 per cent died from disease (mainly influenza).

http://home.versatel.nl/rene.brouwer/usa/usa.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 11 Sep 2010 23:12    Onderwerp: Reageer met quote

Alfred Wilcox

Alfred Wilcox VC (16 December 1884 - 30 March 1954), was an English recipient of the Victoria Cross, the highest and most prestigious award for gallantry in the face of the enemy that can be awarded to British and Commonwealth forces. Until 2006, he was the only recipient of the Victoria Cross whose exact resting place was unknown.

He was 33 years old, and a lance-corporal in the 2/4th Battalion, The Oxfordshire and Buckinghamshire Light Infantry, British Army during the First World War when the following deed took place for which he was awarded the VC.

On 12 September 1918 near Laventie, France, when his company was held up by enemy machine-gun fire at short range, Lance-Corporal Wilcox rushed to the nearest enemy gun, bombing it and killing the gunner. Being then attacked by an enemy bombing party, the corporal picked up enemy stick bombs and led his company against the next gun, finally capturing and destroying it. Then, left with only one man he continued bombing and captured a third gun. Going up the trench, bombing as he went, he captured a fourth gun and then returned to his platoon.

A nephew was Charles Wilcox GC. In 2006 his nephew John Wilcox, who had attended his Uncle's funeral in 1954, helped historian Chris Sutton in locating his grave in Aston Church. A service was held, and a memorial unveiled on 12 September 2006, 88 years to the day after he captured the guns.

http://en.wikipedia.org/wiki/Alfred_Wilcox
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 11 Sep 2010 23:15    Onderwerp: Reageer met quote

Adolf

12 september 1919 - Adolf Hitler wordt lid van de Deutsche Arbeiters Partei (later NSDAP)

http://beleven.org/vandaag/12_september

September 12 – Police spy, Adolf Hitler, ordered to monitor the German Workers Party.

http://en.wikipedia.org/wiki/1919

Tsja...

Hitler Joins German Workers' Party

Corporal Adolf Hitler was ordered in September 1919 to investigate a small group in Munich known as the German Workers' Party.

The use of the term 'workers' attracted the attention of the German Army which was now involved in crushing Marxist uprisings.

On September 12th, dressed in civilian clothes, Hitler went to a meeting of the German Workers' Party in the back room of a Munich beer hall, with about twenty five people. He listened to a speech on economics by Gottfried Feder entitled, "How and by what means is capitalism to be eliminated?"

After the speech, Hitler began to leave when a man rose up and spoke in favor of the German state of Bavaria breaking away from Germany and forming a new South German nation with Austria.

This enraged Hitler and he spoke out forcefully against the man for the next fifteen minutes uninterrupted, to the astonishment of everyone. One of the founders of the German Workers' Party, Anton Drexler, reportedly whispered: "He's got the gift of the gab. We could use him."

After Hitler's outburst ended, Drexler hurried over to Hitler and gave him a forty-page pamphlet entitled: "My Political Awakening." He urged Hitler to read it and also invited Hitler to come back again.

Early the next morning, sitting in his cot in the barracks of the 2nd Infantry Regiment watching the mice eat bread crumbs he left for them on the floor, Hitler remembered the pamphlet and read it. He was delighted to find the pamphlet, written by Drexler, reflected political thinking much like his own – building a strong nationalist, pro-military, anti-Semitic party made up of working class people.

A few days later, Hitler received an unexpected postcard saying he had been accepted as a member into the party. He was asked to attend an executive committee meeting, which he did. At that meeting he was joyfully welcomed as a new member although he was actually very undecided on whether to join.

In Mein Kampf, Hitler describes the condition of the party: "aside from a few directives, there was nothing, no program, no leaflet, no printed matter at all, no membership cards, not even a miserable rubber stamp..."

Although unimpressed by the present condition of the German Workers' Party, Hitler was drawn to the sentiment expressed by Drexler that this would somehow become a movement not just a political party. And in this disorganized party, Hitler saw opportunity.

"This absurd little organization with its few members seemed to me to possess the one advantage that it had not frozen into an 'organization,' but left the individual opportunity for real personal activity. Here it was still possible to work, and the smaller the movement, the more readily it could be put into the proper form. Here, the content, the goal, and the road could still be determined..."

He spent two days thinking it over then decided.

"I finally came to the conviction that I had to take this step...It was the most decisive resolve of my life. From here there was and could be no turning back."

Adolf Hitler joined the committee of the German Workers' Party (Deutsche Arbeiterpartei or DAP) and thus entered politics.

http://www.historyplace.com/worldwar2/riseofhitler/joins.htm

12th September 1919: Hitler joins the German Workers Party

On September 12th 1919, Adolf Hitler officially joined the German Workers’ Party (DAP). At the time no membership cards were issued but, when they made available in January 1920, Hitler was given membership number 55 although he later claimed in Mein Kampf to have been the seventh. Hitler was actually the seventh executive member of the Party's central committee. His membership card actually identified him as number 555 since the party began its numbering at 500 in order to make it appear to have more members than it really did.

At the time Hitler was working as an army intelligence officer who had been tasked with infiltrating the German Workers’ Party. However, he was attracted to the angry rhetoric of the founder – Anton Drexler – and during a party meeting in the first floor restaurant of the Sterneckerbräu beer hall in Munich on the 12th September put forward a passionate argument denouncing the views of another speaker. In Mein Kampf Hitler describes Drexler as being impressed by his oratorical skills, which resulted in him being invited to join the party.

Despite members of the army not being permitted to have membership of a political party, Hitler was given special permission to join the DAP. However, before long his role in the party began to eclipse his role in the military and he was discharged from the army on the 31st March 1920 after which he began working full-time for the renamed National Socialist German Workers Party.

The Sterneckerbräu building still exists in Munich, although the beer hall has gone and it is now used for residential and commercial purposes.

https://www.youtube.com/watch?v=uLeTn4anocY
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005


Laatst aangepast door Percy Toplis op 12 Sep 2018 9:42, in totaal 1 keer bewerkt
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 11 Sep 2010 23:17    Onderwerp: Reageer met quote

Meierijsche Courant, Vrijdag 12 September 1919.

Valkenswaard. De scherpschuttersvereeniging "Prins Hendrik" gevestigd in ’t café G. Prinsen zal dit jaar bij gelegenheid der kermis wederom met verlof schietwedstrijden mogen geven.

http://www.shgv.nl/KrantenArtikelen/19192.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 11 Sep 2010 23:19    Onderwerp: Reageer met quote

Dublin Diary

12 September 1919 – Detective Constable Daniel Hoey, DMP 11007, was shot dead at Townsend Street, Dublin, while on his way to the Central Police Station at Great Brunswick Street (now Pearse Street). He was born at Rhode, Co. Offaly in 1887 and had over 9 years’ DMP service.

http://www.dublinheritage.ie/dublindiary/index.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 11 Sep 2010 23:26    Onderwerp: Reageer met quote

Gabriele d'Annunzio

12 September 1919 - The poet and nationalist Gabriele d'Annunzio leads an unofficial Italian army to seize the northern Adriatic port of Fiume before it is incorporated into the Kingdom of the Serbs, Croats, and Slovenes.

http://encyclopedia.farlex.com/December+1919

Gabriele D'Annunzio

Gabriele d'Annunzio (Pescara, 12 maart 1863 — Gardone Riviera, Cargnacco, 1 maart 1938) was een Italiaans schrijver, dichter en politicus. Hij was ook bekend als dandy. (...)

Tijdens de Eerste Wereldoorlog nam hij dienst in het Italiaanse leger, raakte teleurgesteld over het verloop van die oorlog en bezette met zijn irreguliere troepen op 12 september 1919 gedurende 15 maanden de stad Rijeka (Italiaans: Fiume, Duits: St. Veit am Flaum) en stichtte daar het Italiaans Regentschap Carnaro. Hij werd hiermee boegbeeld van de irredentistische beweging in Italië. Het door D'Annunzio geïnstalleerde regime in Rijeka was een voorloper en had alle trekken van het latere fascistisch bestuur. De bezettingsactie van deze het fascisme en Benito Mussolini toegenegen zijnde dichter-politicus is tweeledig te interpreteren. Enerzijds kan zijn bezettingsactie beschouwd worden als het uitoefenen van druk op Italië, dat de maximalistische eisen jegens Joegoslavisch grondgebied nog niet volledig gerealiseerd had; (pas gedeeltelijk gerealiseerd in 1920 in het Verdrag van Rapallo; Rijeka wordt pas formeel Italiaans in 1924 met het Verdrag van Rome). Anderzijds is het een aankondiging van het fascistische geweld in de komende decennia (vergelijk D'Annunzio's toespraak in 1919 voor zijn troepen (de Arditi): "elke kogel uit onze geweren moet een Sloveen of een Kroaat doden").

Eind 1920 nam D'Annunzio bezit van een inbeslaggenomen villa aan het Gardameer, waar hij leefde tot aan zijn dood in 1938. In 1921 werd hij lid van de Académie royale de langue et de littérature françaises de Belgique. In 1924 werd hij geadeld en verkreeg de titel Prins van Montenevoso.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Gabriele_D'Annunzio
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Finnbar
Moderator


Geregistreerd op: 5-11-2009
Berichten: 6982
Woonplaats: Uaso Monte

BerichtGeplaatst: 12 Sep 2012 8:49    Onderwerp: Reageer met quote

humour @ 12 Sep 2012 8:44 schreef:
The First Battle of the Aisne was a follow-up offensive by the Allied forces against the right wing of the German First and Second armies (under von Kluck and von Bulow) in retreat after September 1914's First Battle of the Marne. The offensive began on the evening of 12 September in the aftermath of a rather belated pursuit of the Germans.

It has been argued that the Allies would have made far greater gains had their success at the Marne been promptly exploited in a rapid and continued attack upon the retreating German First and Second armies. As it was, the progress of the Allied forces, British and French, was slow, owing to fatigue and to caution. Nevertheless the Allies realised on 11 September that the Germans intended to halt their retreat at the Aisne.

Consequently the two German armies, joined by the new Seventh Army (under von Heeringen), were able to entrench themselves along the north bank of the River Aisne. The Chemin des Dames Ridge provided a long and admirable defensive position from which to conduct their defence.

The French Fifth and Sixth Armies (under d'Esperey and Maunoury), aided by the British Expeditionary Force (BEF, under Sir John French), launched a frontal infantry assault upon the Germans' defensive positions across the river at the Aisne upon their arrival on 13 September.

Having established a bridgehead north of the river on 14 September, the Allies continued to assault the Germans on the plateau above them; German counter-attacks were in place within hours however, forcing the Allies back.

Once again the German forces demonstrated the present superiority of defensive warfare over its offensive counterpart, deploying machine gun fire and heavy artillery in the defence of their positions. Small advances were achieved by the Allies, but these could not be consolidated.

Already scaled back by the Allies on 18 September, fighting was abandoned on 28 September once it finally became clear that neither side, in particular the Allies, would be able to mount frontal attacks upon the well-entrenched positions of the enemy. Additionally, the French were finding themselves under increased pressure at Reims.

Instead, both forces attempted to manoeuvre past the other in a northwards movement, in the so-called 'race to the sea', begun by French Commander-in-Chief Joseph Joffre, moving his forces north-west so as to attack the exposed German right flank at Noyon (the First Battle of Albert).

Two further battles took place at the Aisne, during April-May 1917 (the Second Battle of the Aisne), and May-June 1918 (the Third Battle of the Aisne).


http://www.firstworldwar.com/battles/aisne1.htm
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail
walter101954



Geregistreerd op: 26-12-2011
Berichten: 94
Woonplaats: Aalst

BerichtGeplaatst: 11 Sep 2014 15:28    Onderwerp: 12 september 1914 Reageer met quote

12 september 1914

De Vijfhuizen te Erpe in vuur en vlam

Op zaterdag 12 september 1914 kwam het aan de Vijfhuizen in Erpe en later die dag verder naar Aalst toe op de Gentsesteenweg tot een felle militaire confrontatie .
Twee Belgische mitrailleurwagens plaatsten een verrassingsaanval op een Duitse eenheid van ca 250 man voetvolk en ruiters. Daarbij sneuvelden heel wat Duitsers.
Toen de mitrailleurwagens zich terugtrokken, staken de Duitsers aan de Vijfhuizen vijf woningen in brand en vermoordden er 2 onschuldige burgers Remi Van Droogenbroeck en Charles-Louis D’Herde.
Ze namen ook nog een dertigtal mannelijke gijzelaars die voor hen uit moesten lopen richting Aalst.
Aan de Sint-Annawijk in Aalst lag er een kleine eenheid Belgische soldaten die de opmarcherende Duitsers beschoten; ook daar vielen Duitse doden.
Uiteindelijk trokken de Duitsers met hun gijzelaars over het veld achter de Sint-Jobswijk naar Erembodegem.
Door bemiddeling van deurwaarder Willem Van Muylem, die Duits sprak, werden de gijzelaars ’s avonds laat ongedeerd vrijgelaten. Ondertussen brachten enkele Aalsterse waaghalzen de door de Duitsers op de Gentsesteenweg achtergelaten veldkeuken en wagens met wapens en materiaal naar de eigen soldaten in Dendermonde.

Bron: Walter De Swaef, September 1914: Oorlogsgeweld in Erpe-Mere in
Mededelingen van de Heemkundige Kring van Erpe-Mere jg 2014 nr 2 p 25-42
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 12 Sep 2014 10:27    Onderwerp: Reageer met quote

Karel van de Woestijne: Verzameld werk. Deel 8. Het dagelijksch brood II. Dagboeken en brieven over den oorlog 1914-1918

12 September - Men bederft ons: geen dag gaat nog voorbij, of wij krijgen officieele berichten. Vandaag weêr maar een, en waar de Kaiser zelf de kopy van levert. Het bevat namelijk een telegram, dat hij aan den President der Vereenigde Staten stuurt om tegen het gebruik van dum-dum-kogels door Engelschen en Franschen te protesteeren. En verder heeft hij het daarin over België. Hij betreurt het, dat in dat land vrouwen en priesters tot zelfs op lazaretten hebben geschoten. De Duitschers zijn gedwongen geweest, om deze wandaden te straffen en te beteugelen, ettelijke dorpen en zelfs de oude stad Leuven te vernietigen. In deze laatste stad werd echter het stadhuis gespaard, dat een schoon gebouw is...

Het stadhuis van Leuven is inderdaad een schoon gebouw, al houd ik persoonlijk niet veel van bloeiënde gothiek. Wat in Leuven ook heel bijzonder was: de bibliotheek. Maar daar wil ik het voor het oogenblik niet over hebben. Eén volzin uit het telegram is er, die vooral mijne aandacht trekt. Ik zal hem u in het Duitsch en in het Fransch overschrijven: de Nederlandsche tekst volgt te angstvallig den Duitschen, om hier ter bespreking te kunnen komen. In het Duitsch heet het:

‘Die Belgische Regierung hat die Teilnahme der Belgischen Zivilbevölkerung an den Kampf offen ermutigt und seit langem sorgfältig vorbereitet.’

De Fransche vertaling luidt:

‘Le gouvernement belge a encouragé ouvertement la population civile à prendre part à cette guerre qu'il avait préparée soigneusement depuis longtemps.’

Als ik nu nog eenigszins Duitsch begrijp en een beetje Fransch ken, dan wil de Duitsche volzin zeggen:

‘De Belgische regeering heeft sedert lang de burgerlijke bevolking tot deelnemen aan den oorlog voorbereid.’

De Fransche tekst zegt:

‘Sedert lang bereidt de Belgische regeering dezen oorlog; zij heeft de burgerlijke bevolking ertoe aangemoedigd mede te vechten.’

Ik wil in geen discussie van beide teksten treden. Ik stel alleen vast dat zij allebei heel iets anders vertellen.

Ik beul echter mijne hersenen af, om één en ander te begrijpen. Wordt misschien in het Duitsch gedoeld op de Burgerwacht, die inderdaad in België prachtig gedrild wordt, zooals gij wel zult weten?

Of, zoo wij het met het Fransch moeten houden - let wel: de eenige tekst, dien, bij gebrek aan een degelijken Vlaamschen, een goede drie-vierden van de Belgen begrijpen zullen -, slaat hij op onze forten, die in hunne bewapening verouderd bleken, of moeten wij eruit besluiten dat ons leger sedert onheuglijke tijden tot den strijd met Duitschland systematisch werd opgeleid?

Ik stel vast dat de Kamerbespreking der wet, die ons een eenigszins vertoonbaar leger moest verzekeren, slechts in de eerste helft van Februari 1913 begon, en die wet eerst einde-Maart van hetzelfde jaar werd gestemd, niettegenstaande grooten tegenstand, vooral vanwege sommige fracties in de regeeringspartij. Het leger, dat wij, nauwelijks een klein jaartje geleden, in het veld hadden kunnen brengen, zou het geen twee dagen tegen Duitschland hebben uitgehouden. Nu duurt de strijd sedert 4 Augustus.

Hieruit moge nogmaals blijken hoe slecht Duitschland, niettegenstaande zijne tallooze spionnen, over België was ingelicht.

http://www.dbnl.org/tekst/woes002verz10_01/woes002verz10_01_0021.php

Uit hetzelfde werk, ook op 12 september: http://www.dbnl.org/tekst/woes002verz10_01/woes002verz10_01_0181.php
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 12 Sep 2014 10:37    Onderwerp: Reageer met quote

Percy Toplis @ 11 Sep 2010 23:26 schreef:
Gabriele d'Annunzio

12 September 1919 - The poet and nationalist Gabriele d'Annunzio leads an unofficial Italian army to seize the northern Adriatic port of Fiume before it is incorporated into the Kingdom of the Serbs, Croats, and Slovenes.
http://encyclopedia.farlex.com/December+1919


Wat een toeval! Heb net een schitterend werkje gelezen over deze man. Aanrader!, en toevallig nu verkrijgbaar als heel goedkope paperback.

http://www.telegraph.co.uk/culture/books/bookreviews/9793219/The-Pike-Gabriele-DAnnunzio-by-Lucy-Hughes-Hallett-review.html
http://www.theguardian.com/books/2013/feb/04/pike-gabriele-d-annunzio-biography-review
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 12 Sep 2018 9:28    Onderwerp: Reageer met quote

The Nitrogen Problem in Relation to the War
Nature, volume 102, pages 26–27 (12 September 1918)

Abstract - PROF. ARTHUR A. NOYES, of the Massachusetts Institute of Technology, who is chairman of the Committee on Nitrate Investigations of the National Research Council of America—a body which owes its existence to the war—recently delivered a lecture before a joint meeting of the Washington Academy of Sciences and the Chemical Society of Washington, a report of which, under the above title, is published in the Journal of the Washington Academy of Sciences for June 19. The lecture dealt with the vital importance of an adequate supply of nitrogen compounds, particularly of nitric acid and ammonia, in connection with the war, and gave a brief description of the various efforts America was making in order to meet the demand. Nitric acid enters, directly or indirectly, into the composition of all the more important explosives, such as smokeless powder, picric acid, ordinary black powder, dynamite, trinitrotoluol, and ammonium nitrate. The last-named substance is now used on so enormous a scale that the demand for ammonia is scarcely less urgent than that for nitric acid.

https://www.nature.com/articles/102026a0
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 12 Sep 2018 10:54    Onderwerp: Reageer met quote

12 September 1916 - WW1 Blog - Jersey Heritage: Heavy casualties among Jersey Contingent

Rumours circulating last week suggested that the Jersey Contingent has moved south from the area around Loos to take part in the tremendous fighting presently taking place on the Somme. From the official casualty reports coming through since the start of this week, it’s clear that ‘Ours’ have indeed been involved in the battle, with what appears to be heavy losses as a result.

The 16th (Irish) Division in which the Jersey Contingent forms a company, is known to have been committed in the Guillemont – Ginchy area. The first reported Jersey loss was Sergeant Arthur Pirouet who died of wounds. A flood of casualty reports followed, among them CSM William Marshall, Corporals Edward Luce and Harold Carver and Riflemen Charles Blampied and John Auffret all killed in action. Dozens more are known to have been wounded.

Along with such tragic news comes information that the Contingent’s Jack Le Breton, who was recently promoted to Regimental Sergeant Major, performed heroic deeds during the fighting at Guillemont. Under heavy shellfire, he reportedly rescued a number of wounded men after the regimental aid post was blown in, carrying them to safety one by one.

https://www.jerseyheritage.org/ww1-blog/12-september-1916-
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 12 Sep 2018 12:48    Onderwerp: Reageer met quote

100 jaar drones, worden ze een normaal luchtbeeld?
Jasper van Wezel — 14 september 2016

Sinds deze week bestaat de ´UAV/Drone´ 100 jaar! In die 100 jaar zijn UAV’s/drones uitgegroeid tot serieuze wapens en vooral ook speeltjes waarmee de mooiste films gemaakt worden. 12 september 1916 maakte de eerste drone zijn testvlucht. Het eerste radiografisch bestuurde ‘Unmanned Aerial Verhicle’ (UAV) toestel is door de Britten ontwikkeld. Amerika volgde niet lang daarna met de Kettering Bug. Tegenwoordig testen bedrijven als Amazon drones voor pakket bezorging.

De eerste melding van een onbemand vliegtuig is uit 1849. Oostenrijk viel in dat jaar Italië binnen met onbemande luchtballons vol met bommen. Ze bombardeerde Venetië. De eerste onbemande vliegtuigen was van Engelse makelij het automatische vliegtuig vloog op 12 september 1916. Het werd later in 1917 gebruikt door vertegenwoordigers van de Verenigde Staten leger. Daar ontstond de Kettering Bug die in 1918 voor het eerst vloog.

Lees verder op https://www.pocketinfo.nl/100-jaar-drones-normaal-luchtbeeld/
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 12 Sep 2018 12:50    Onderwerp: Reageer met quote

Rheinisches Volksblatt vom 12. September 1916

Leserwerbung für die Kriegsanleihe

Sparen ist Pflicht
denn wer spart, vermehrt unser Vermögen zum Durchalten!
Die beste Sparmöglichkeit bietet die Kriegsanleihe. Die Einzahlungsfristen sind bis zum
6. Februar 1917 verteilt, so daß auch der zeichnen kann, der die Summen noch nicht zur
Verfügung hat – ja, wer nur 100 Mark zeichnet, braucht diesen Betrag erst am 6. Februar
1917 einzuzahlen. Vom 30. September ab wird jeder eingezahlte Betrag sofort verzinst.
Geh also noch heute zur nächsten Bank, Sparkasse, Postanstalt, Lebensversicherungsanstalt oder
Kreditgenossenschaft – man wird dir bereitwilligst Auskunft erteilen.

https://archivewk1.hypotheses.org/30449
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 12 Sep 2018 12:51    Onderwerp: Reageer met quote

New Zealand artillery on the Somme, 1916

At 6.20 a.m. on 15 September 1916, the boom of more than a thousand guns heralded the beginning of the new big push on the Somme. Amidst this awesome array of firepower were four brigades of the New Zealand divisional artillery. Deployed just three days before, these field gunners had the task of helping the infantry cross the battlefield and protecting them once they reached their objectives. Two brigades supported the New Zealand infantry, while the other two supported British infantry to their right.

In the preceding days, the New Zealand gunners had concentrated on preparing gun positions for the advance. Barbed-wire entanglements protecting enemy trenches had been targeted, while the longer-range howitzers blasted trenches, lines of communication, machine-gun nests, observation posts and other strongpoints. On 12 September, New Zealand gunners fired poison-gas shells for the first time.

Airmen in balloons or aircraft or forward observation officers – artillery officers stationed in the front line – called down concentrated fire from groups of batteries (later called ‘crashes’) on anything that moved around the German lines, while British heavy guns sought out enemy batteries. At 6 p.m. on the 14th a continuous heavy bombardment began.

At 6.20 next morning, field guns attached to the New Zealand Division opened fire along the 900 m of enemy trench line that was the infantry’s first target. Enemy troops who had been kept awake all night by the preliminary shelling – and were now terrified at the prospect of imminent attack – took cover from a rain of steel that lasted for minutes but felt like hours. Then the creeping barrage began, starting in no-man’s-land and lifting (advancing) by 45 m each minute until it reached the second trench line, which was pounded for some time. In large-scale attacks like this one, a combination of stationary and creeping barrages was repeated several times.

The Allied infantry advanced just behind the creeping barrage, sometimes having to wait for it to lift forward. ‘Friendly fire’ casualties were regarded as inevitable. Laying errors, defective shells, worn gun barrels – all could lead to shells falling short. Attacking troops advancing too quickly sometimes entered the curtain. These were considered acceptable risks, for if the men were not following the creeping barrage closely when it reached the enemy line, machine-gunners would inflict far more casualties than the occasional drop-short shell. As the troops approached the enemy line, the stationary barrage lifted to the line behind and the creeping barrage swept over the trench with the troops right behind, leaving the defenders no time to man their machine guns. Men with bayonets were soon in the trench among them.

On this morning, the attack plan worked well. The attacking infantry were shielded as they approached their initial objectives — Crest Trench and, 230 m beyond, Switch Trench — and the defenders were bayoneted, taken prisoner (not many) or shot as they fled. The artillery then shifted to the main objective, the Flers Trench system, while the leapfrogging riflemen carried on the advance without a creeping barrage. When uncut barbed wire held them up at one point, a tank quickly opened the way by crushing this and Flers Trench was seized. Next morning the gunners broke up a counter-attack before helping the infantry take their final objective, Grove Alley.

Following the 15 September attack, the artillery continued to play an active role in the battle. A deluge of shells usually broke up German counter-attacks before they got near the New Zealanders’ lines. Forward observers called this fire down from observation posts close to the line. On three further occasions before the New Zealand infantry withdrew, the gunners carried out fire-plans to support assaults.

The gunners remained in the line when the New Zealand Division was withdrawn on 5 October. For another three weeks, they toiled over their pieces, often under bombardment with little cover. It was a miserable time for the gunners, who were often soaked, cold and hungry.

There was relief, therefore, when they too were pulled out in the last week of October 1916. By this time, more than 500 of them had become casualties. In all, the New Zealand gunners had fired half a million shells at the Germans.

https://nzhistory.govt.nz/media/photo/new-zealand-artillery-somme
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 12 Sep 2018 12:53    Onderwerp: Reageer met quote

The visit of David Lloyd George, 12 September 1916.

The British Minister of Munitions, David Lloyd George (right), General Sir Douglas Haig, General Joffre and the French Under Secretary for Munitions, Albert Thomas (left), discuss the ongoing offensive at 14th Army Headquarters at Meaulte on the Somme. From an album of 24 official photographs, 1916-1918.

https://collection.nam.ac.uk/detail.php?acc=1995-03-88-12
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 12 Sep 2018 12:56    Onderwerp: Reageer met quote

Meerle tijdens de Eerste Wereldoorlog - De dagboeken van burgemeester Lodewijk Van Nueten (1914-1918)

Dinsdag 12 september 1916
Goed weder, een weinig regenachtig.
Van oorlog niet nieuws.
Op den middag kwam een télégrafist den telefon afbreken in de gendarmerie.
De jonge mannen kwamen van Klein Eissel met 15 nog kermis houden, maar ze bleven allen. Leutnant Schmiele joeg de andere dronkaarts naar huis om 5 uren.

http://www.meerle14-18.be/2016/09/12/dinsdag-12-september-1916/
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 12 Sep 2018 13:00    Onderwerp: Reageer met quote

12 september 1915 | Nieuwsbericht | Oorlog in Alveringem

Franciscus (François) Verwilghen is op 17 december 1891 geboren in de Oost-Vlaamse stad Lokeren. De ongehuwde zoon van Emilius Gustavus en Coleta Meganck verdient de kost als wever. Op 5 november 1914 treedt hij als oorlogsvrijwilliger in dienst van het Belgisch leger. Na zijn opleiding wordt hij op 20 februari 1915 toegevoegd aan het 2° Regiment Karabiniers. Nadien volgt hij nog een opleiding voor mitrailleurs Maxim. Op 5 juli 1915 is hij terug bij zijn regiment.

Amper twee maanden later, op 12 september 1915, raakt hij in de loopgraven in Oudekapelle gekwetst. Met zware verwondingen aan beide benen - gebroken dijbeen, een voet die bijna volledig geamputeerd wordt, verdraaide knie - en de rechterhand wordt hij geëvacueerd naar het Belgian Field Hospital, dat gevestigd is in het Gasthuis Clep in Hoogstade. Hij overlijdt daar nog dezelfde avond om 18 uur.

Het slachtoffer wordt op 13 september 1915 begraven op de Belgische militaire begraafplaats van Hoogstade, grafnummer 74.

http://www.oorlogserfgoedalveringem.be/nl/12-september-1915
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 12 Sep 2018 13:01    Onderwerp: Reageer met quote

12 September 1915 - Chief of the German General Staff, General Erich von Falkenhayn.

Fearing British retaliatory raids for German airship raids against London, Chief of the German General Staff General Erich von Falkenhayn issues a statement pointing out that German Army airships are restricted to bombing London’s docks and harbor works and are prohibited from attacking the central City of London.

http://www.centenaryww1orange.com.au/events/12-september-1915/
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005


Laatst aangepast door Percy Toplis op 12 Sep 2018 13:15, in totaal 1 keer bewerkt
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 12 Sep 2018 13:06    Onderwerp: Reageer met quote

Wijgmaal, de plaatselijke begraafplaats.

67 Belgische militairen rusten hier langs de muren van de oude begraafplaats. (...) Ze vielen bijna allemaal op 12 september 1914 tijdens een van de uitvallen uit Antwerpen. (...) De jongste soldaat was pas 16.

Foto's op http://www.dengrootenoorlog.nl/NL/belgie%20in%20beeld41.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15316
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 12 Sep 2018 13:12    Onderwerp: Reageer met quote

The Spectator, 12 SEPTEMBER 1914, Page 7

THE ECONOMIC SITUATION IN ENGLAND AND GERMANY.
WHILE the tide of war rolls uncertainly many people are calculating, and not without good reason, on the ultimate economic exhaustion of Germany. It is therefore worth while to examine in broad outline the relative economic situation in Germany as compared with that of England. In an article last week dealing with the financial machinery of commerce we pointed out how English commerce was blocked by a break- down in the mechanism of exchange. Since that article appeared steps have been taken on sound lines to repair the damage. And here it is well to compliment the Government on the way in which they have attacked these economic problems. Mr. Lloyd George may, perhaps, in accordance with his temperament, have been a little too impulsive on some occasions. Some of the proposals he has made with the object of sweeping difficulties out of the path of English commerce might have involved even greater troubles than those lie hoped to remove. But he has had the good sense not to act upon his own impulses, but to consult the people who know the problems that have to be dealt with and whose advice can be relied upon. One excellent illustration of the spirit in which the Government are acting is afforded by the cancellation on September 3rd of the proclamation issued on Septem- ber 1st prolonging the moratorium. It was necessary that the moratorium should be prolonged, but the proclamation of September 1st had overlooked one or two very important considerations, and the moment they were pointed out the Government without hesitation cancelled the proclamation, and issued another one putting these matters right.

Let us now turn to the steps which have been taken to deal with the difficulties described in our article of last week. These difficulties, in brief, were that the Government guarantee of pre-moratorium bills of exchange did not extend sufficiently far to open the road for post-moratorium business. It was pointed out in the article referred to that the Government guarantee only relieved from liability the last holders of bills, leaving the acceptors of the bills, the endorsers, and, finally, the drawers still liable. Thus there was hanging over all these persons and firms a liability of unknown magnitude, and as long as that liability existed it was impossible for these persons and firms to open up new business on any extensive scale. The plan which has now been adopted, largely, it is believed, on the advice of the accepting houses, is extremely well thought out. It was announced by a circular from the Treasury, dated September 4th, appearing in the news- papers of the following morning. The first essential was to release the endorsers and drawers of bills from their liabilities, so as to set them free to open up new business. This is done by the Government authorizing the Bank of England to provide the funds necessary to pay all approved pre-moratorium bills when they are presented on maturity. This money will be advanced to the acceptors of the bills, who are the persons primarily liable for payment ; in return they are to be under an obligation to collect as soon as possible the funds due to them, and to apply these funds to the repayment of the advances made by the Bank of England. Until the advances are repaid, accepting houses will have to pay interest at the rate of 2 per cent. above the ruling Bank Rate. Needless to say, this high rate of interest will provide a very active motive for prompt repayment. In order to give the acceptors time to recover the debts due to them, out of which they have to repay the advances made by the Bank of England, the Bank undertakes not to claim repayment of its advances until one year after the close of the war, and until then the Bank's claim for repayment will rank after claims in respect of post-moratorium transactions. This means that until twelve months after the close of the war accepting houses can open up new business with their full credit because their liability for the pre-moratorium business will not be pressed upon them. In other words, the guarantee of the Government has in effect been employed to postpone claims arising before the the war until twelve months after the war is ended. At the same time, as above pointed out, a strong motive for clearing off old claims as quickly as means come to hand is provided by the high rate of interest charged on Bank of England advances.

These arrangements for dealing with pre-moratorium liabilities clear the line, if we may use a railway metaphor, and leave it now open for fresh traffic ; but they do not supply the means of moving that traffic. The means are in many cases lacking, because it is at present impossible to make payments in this country on account of money owed here. For example, Stockholm owes money to us for coffee supplied through London. But Stockholm cannot transmit that money in the form of gold because the export of gold from Sweden is prohibited. Nor can she transmit it in the form of produce, because before that produce can be moved it must be paid for by a bill drawn upon London, and owing to the temporary break- down of the discount market in London there is no means of negotiating such a bill. What the Government have therefore done, in co-operation with the joint stock banks and the Bank of England, is to arrange for accepting houses to obtain from their own bankers, or from the Bank of England, the money necessary to pay new acceptances when they mature, in the event of remittances from their clients abroad not reaching them in time. Now that this arrange- ment has been made it is possible for the accepting houses to agree to accept bills drawn against produce —say Swedish iron ore—and thus to promote the despatch of that iron ore to England. Simultaneously the bill drawn against the iron ore can be used for paying Sweden's debt for the coffee she has imported, and would otherwise be unable to pay for. In effect, the iron ore pays for the coffee, but it is only by the intervention of the Government that it is possible to effect this exchange.

Needless to say, precautions are taken against the risks which the Government run in thus organizing the machinery for conducting new business. The first of these precautions is that the banks are to satisfy themselves that the transaction is a bond fide one. That is to say, they are to make sure that the acceptance is required for real business, such as the moving of produce, and that there is good reason why the money to meet this acceptance is not forthcoming from the client. The second precaution is that a high rate of interest is charged—namely, 2 per cent. above the ruling Bank Rate—so that accepting houses will not borrow save for good reason, and will repay as quickly as possible.

As far as can be judged, these arrangements will set the machinery of international commerce again in motion, and thus complete the work which our Navy has done by keep- ing open the seas to British commerce.

Let us now turn to Germany. Our difficulties, as may be seen from what has been written above, have been difficulties of credit and mechanism ; the German difficulties are difficulties of substance. The seas are open to us; they are closed to Germany ; and therefore, even if Germany had, as we soon shall have, the financial machinery of commerce in perfect working order, she still would be unable to carry on her trade because it is blocked by our naval supremacy. Germany can only import or export goods through Holland and Italy. In the same way, it is possible that Switzerland might import goods nominally on her own account and sell them to Germany ; but that again would be an insignificant factor if Italy were a belligerent State opposed to Germany. The realization of these facts accounts for the extreme anxiety of the German Government to avoid any breach of Dutch neutrality, and to prevent Italy going into the camp of her enemies. We on our side have to face the fact that, as long as Italian and Dutch neutrality continues, it is impossible for us to secure an absolutely complete blockade of Germany. It is to be hoped, however, that we shall not on that account take hasty steps to interfere with neutral trade, steps which, though convenient to us at the moment, might recoil upon us in some future war. After all, we can afford to wait, knowing full well that each week that the war is prolonged increases the economic embarrassments of Germany, in spite of such small assistance as she can obtain through Holland and Italy. Germany in a normal year imports no less than .R500,000,000 worth of produce. A large part of this comes from her enemies, and that ceases absolutely. What comes from the rest of the world is necessarily interrupted in its arrival by the disappearance of the German mercantile marine from the seas. More- over, the possibility of moving this produce is largely prevented by the fact that the London money market is now closed to Germany, so that she cannot arrange to pay for goods, as in time of peace, by drawing bills upon London. For these reasons, even though Holland and Italy may still remain open to German trade, there will be such a falling off in the supply of materials requisite to her industry and to her life that in the course of a few months the economic pressure must inevitably become an important factor in bringing the war to an end.

http://archive.spectator.co.uk/article/12th-september-1914/7/the-economic-situation-in-england-and-germany
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Berichten van afgelopen:   
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Wat gebeurde er vandaag... Tijden zijn in GMT + 1 uur
Pagina 1 van 1

 
Ga naar:  
Je mag geen nieuwe onderwerpen plaatsen
Je mag geen reacties plaatsen
Je mag je berichten niet bewerken
Je mag je berichten niet verwijderen
Ja mag niet stemmen in polls


Powered by phpBB © 2001, 2002 phpBB Group