Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index Forum Eerste Wereldoorlog
Hét WO1-forum voor Nederland en Vlaanderen
 
 FAQFAQ   ZoekenZoeken   GebruikerslijstGebruikerslijst   WikiWiki   RegistreerRegistreer 
 ProfielProfiel   Log in om je privé berichten te bekijkenLog in om je privé berichten te bekijken   InloggenInloggen   Actieve TopicsActieve Topics 

Landschapswerk op Allerzielen in Verdun

 
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Mystiek en religie Actieve Topics
Vorige onderwerp :: Volgende onderwerp  
Auteur Bericht
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45457

BerichtGeplaatst: 23 Apr 2006 8:03    Onderwerp: Landschapswerk op Allerzielen in Verdun Reageer met quote

Landschapswerk op Allerzielen in Verdun

Door Michiel Klinkhamer en Astrid Chanson (cursieve gedeelte)

In de loop van Allerheiligen, vrijdag 1 november 2002, arriveerden we met een groep van wat uiteindelijk twaalf personen bleken te zijn, in het Noordoostelijke Franse stadje Verdun. Een kennismaking met Verdun is tegelijk een ontmoeting met de herinnering aan de Eerste Wereldoorlog (WO1), die in alle hevigheid heeft gewoed op de slagvelden rondom het stadje en die de omgeving tot met loopgraven beploegde dodenakkers omgewoeld heeft. Rondom Verdun zijn tussen 1914 en 1918 naar schatting 800.000 man gesneuveld. De bedoeling van onze komst was dan ook om gezamenlijk te werken aan de ziel van het landschap (de plaatselijke etherkrachten), dat zich nog nauwelijks hersteld had van de verwoestingen, het hartverscheurende menselijke leed en de zinledigheid van de ongekende slachtpartij. De natuur had zich nooit meer volledig hervonden. Daarbij was de laatste jaren gebleken dat talrijke zielen van gesneuvelden zich nog niet hadden kunnen losmaken van de plaats, waar zij hun aardeleven onder dergelijke tragische omstandigheden beëindigd hadden, om hun reis door het hiernamaals aan te vangen.


De Dood

De dood was als thema en realiteit eigenlijk overal sterk voelbaar, zoals bleek uit de gesprekken aan het ontbijt op Allerzielen en uit een droom die ik die nacht had gehad. Daarin trad Magere Hein op met een neerwaarts gerichte zeis, zodanig, dat het blad van de zeis als een horizontale sikkel naar voren kwam met de opening naar boven. Toen ik mijn ziele-aandacht op de sikkel richtte, onthulde die zich als een halve maan en trad ik erdoorheen de maansfeer binnen, waar de dood ruimtelijk werd en doden rondzweefden en waar op geheel andere wijze naar het aardeleven werd gekeken. Later bleek dat in de buurt van Verdun een beeld stond met een soort Magere Hein, met zeis en al. Er waren rond Verdun immers zo velen gestorven, dat het vraagstuk van de dood, van het leven na de dood en tussen dood en nieuwe geboorte, eigenlijk levensgroot naar voren kwam als uitdaging aan de naoorlogse mensheid om zich mee uiteen te zetten en een plaats te geven in cultuur en geestesleven van Europa. Dat juist dat in onvoldoende mate gebeurd is en vele zielen en vele van hun belevingen nog vastzaten, zou blijken uit de ervaringen van de komende twee dagen.

We togen naar een plaats ten oosten van Verdun, waar zich het instroompunt van de landschapsdeva bevond en probeerden een verbinding te leggen met de natuurwezens. We stelden ons open voor de heersende indrukken, verkenden ieder voor zich de omgeving, vormden een kring en brachten onze waarnemingen zingend naar buiten. Zang opent de ziel en schept ruimte, waarin mensen en natuurwezens met elkaar in verbinding kunnen treden. Vrij zwakke levenskrachten, gelatenheid en droefenis kwamen naar voren, maar zodanig dat er niettemin ruimtes waren ontstaan in de substantie van verslagenheid, die aangrijpingspunten boden om mee te werken. Vervolgens zongen we de stemming van de dag, begeleid door Nicolaas de Jong, die op de lier ritme en melodie van de horoscoop van de dag speelde.

Daarop stopten we korte tijd bij een monument opgericht voor 16 in de Tweede Wereldoorlog gefusilleerde personen, hetgeen getalsmatig een beetje merkwaardig afstak tegen de slagvelden van WO1, waar rond Verdun honderdduizenden het leven lieten en waarschijnlijk bedoeld was om continuïteit te suggereren tussen WO1, toen Frankrijk dapper en verbeten streed, en de Tweede Wereldoorlog, toen het in 6 weken onder voet gelopen werd en deels werd bezet, deels collaboreerde. Het monument lag in een diepe kuil in het landschap, midden in het voormalige slagveld. We stelden ons in een cirkel op en zongen kleurbeelden van roze (magenta) met veridiaangroen, tegen elkaar in, waarmee levenskracht met geesteslicht op de plaats uitgegoten werden. We voelden sterke droefenis en een vastzitten op deze merkwaardige plaats, maar ook dat aarzelend wat levenskrachten toestroomden. Er ontstond een prachtig beeld van ingrijpende hoop temidden van de grauwe droefenis. Na afloop voelde ik hoe, toen ik me van de plaats afkeerde om met de anderen naar de voertuigen terug te keren, het deksel van de dodenwereld openschoof en er een bescheiden opening ontstond.

Fleury-devant-Douaumont

Vervolgens betraden we het aan een provinciale weg gelegen dorpje Fleury, dat tijdens de oorlog 16 keer was veroverd en heroverd en tijdens de gevechten was verwoest. Na de oorlog had de Franse politiek besloten om van wederopbouw af te zien, maar de administratieve status ervan te behouden, waardoor de merkwaardige situatie ontstond, dat er niets meer van het dorpje over was, straten noch inwoners noch huizen, maar het - 84 jaar later - wel straatnamen en een burgemeester had en als Franse gemeente bleef gelden. Het was letterlijk een spookdorp geworden, niet door de verwoesting van de oorlog, maar door de fixatie van de verwoesting in de herinnering van na de oorlog, waarin het dorpje met man en muis gemummificeerd was. Op de plek zelf was een kapel neergezet, genoemd Onze Lieve Vrouwe van Europa, met een uitspringend sculptuur, in middeleeuwse stijl maar gedateerd 1979, van een vrouwe met de naam Virgo Europae Patrona (= de maagd [is] van Europa de beschermvrouwe).(1) Bij een granaatkrater in de buurt bleek zich het transformatiepunt te vinden van de landschapskrachten, waar de deva een omslag maakte en de uit de kosmos en van de mens als kosmisch wezen ontvangen krachten omwerkte om ze terug te schenken aan de landschapsharmonie.(2)

Hier begonnen we het werk in de onderaarde, waarbij we geleidelijk afdaalden in de negen onderaardse lagen, waar de tegenengelen wonen. We betraden elke aardlaag aan de hand van voorgezongen teksten op bijpassende liermuziek. Na elke laag verwerkten we de belevenissen door ze groepsgewijs te zingen. De eerste laag, de vaste aarde, bevatte tegenengelen, de tweede, de vloeibare aarde (lava, aardolie) tegenaardengelen, de derde aardlaag, de gasvormige bevatte tegenarchai, waar ik merkte, dat me staande houden of gecontroleerd meebewegen niet meer mogelijk was en ik in het gasvormige, als het ware luchtledige terechtkwam. Na een moment van houvastloosheid maakte ik een innerlijk wilsgebaar om me te centreren in mijn bewustzijn en me bewust in het luchtvormige op te stellen. Daarna merkte ik dat er van mijzelf uit een straaltje bewustzijnslicht verscheen.(3)

Onder begeleiding van de reguliere engelen trachtten we in de onderaarde mee te bewegen en de daar levende engelenwezens te erkennen en ertoe te bewegen om weer met de schepping mee te gaan werken, in het fysieke en sociale, in maatschappelijke groeiprocessen en andere wezenlijke processen op aarde. We doorliepen alle negen aardlagen, kwamen het een en ander tegen aan gevolgen van de oorlog en de oorlogsherinnering en sloten af met zang.(4) Astrid, die zich als française als enige in haar eigen vaderland wist, zonderde zich in de loop van het werk in de onderaarde af en ging haar eigen weg. Hier volgt een haar verslag (in twee cursieve delen):


De ontmoeting

Alles is in Fleury gevangen en gestold gebleven. Ik noem het het spookdorp. Het is een plek die gevangene is van de herinnering, van de tijd, van de oorlog en die op een symbolische wijze ertoe gewijd is om nooit een plaats terug te vinden in het landschap, op de plekken en in het dagelijks leven van de streekbewoners. De oorlog heeft de plek doen stollen en de mens heeft hem zich toegeëigend door ervoor te zorgen dat niets er meer tot leven en ontwikkeling kan komen.
De herinnering aan de overlevenden en de nakomelingen van de dorpelingen die op deze plaats zijn omgekomen of hem hebben ontvlucht is er als het ware in gevangen gezet.

Er is een kapel opgericht met de afbeelding van Onze Lieve Vrouwe van Europa. Zij is zo uit het steen gehouwen, dat het lijkt of ze momenteel over Europa waakt. Daar vlakbij is een tekst op een plakaat aangebracht, die naar mijn gevoel niet overeenstemt met de werkelijkheid van de geschiedenis, zoals die tot mij spreekt vanuit het landschap.

Ik probeerde me te concentreren en met de rest van de groep in de onderaardse sferen af te dalen, maar het lukte me niet. Ik moest een groot deel van de ochtend vechten om vooruit te komen. Ik voelde me door de plaats verstikt en kon me er niet toe zetten om ons werk en onszelf te moeten tonen aan de ogen van het publiek, dat deze plaatsen kwam bezoeken en dat vast niets begreep van wat we deden of ons hoogstens beschouwde als een stel dwepers.
Ik voelde me gevangene van de plaats, niet in staat om me te vermannen, te concentreren en los te maken. De last werd steeds zwaarder totdat ik niets meer kon doen. Ik voelde me niet goed, onvrij. Ik besloot derhalve om het werk te staken, uit de groep te stappen, me af te zonderen om mezelf te hervinden en te centreren. Het regende met emmers uit de hemel. Ik was buiten, alleen, huilde en bleef zitten, lang, ellenlang in deze onophoudelijke regen.

Beetje bij beetje verdween mijn droefenis en begon ik de plekken te voelen, niettegenstaande diep in mij een soort verdriet mijn hart bleef bedrukken zonder dat ik er een precieze verklaring voor kon vinden. Ik stond op en begon langzaam door de plaats te wandelen.
Het werk kwam ten einde en we besloten om terug te gaan naar het hotel. Ik ben nog steeds een beetje triest, wellicht wat minder door het vooruitzicht van de warmte en het gemak van een goedverwarmde hotelkamer. In feite strijd ik van binnen tegen verdriet en zwaarmoedigheid. Ik ben in mijn eigen land maar voel slechts zijn dorre en oppervlakkige kanten. Ik ben in Verdun, dat me bijstaat als een soort vertrouwde cultuur maar ik voel me tegelijkertijd zo uiterst ver verwijderd van wat ik in de krant of in tijdschriften lees en plotseling lijkt alles me zo onecht en oppervlakkig. Ik begrijp niet veel meer van mijn land en zie een kant ervan die mij tegenstaat.
Een hartelijk gesprek waarin ik andere leden van de groep deelgenoot maak van wat ik heb beleefd, bevrijdt me en stelt me gerust. Ik voel me weer wat vrijer van binnen en voel minder droefenis. Ik krijg weer meer ruimte. We gaan met zijn allen uit eten en keren direct daarna terug naar het hotel.



(Michiel Klinkhamer:) Zondagochtend keerden we terug naar het instroompunt in de buurt van het fort Tavannes. We zongen de stemming van dag en plaats. In vergelijking met de vorige dag leek wat er in de atmosfeer en op de plaats leefde enigszins ontwaakt, alsof er beweging in was gekomen, alsof we ons meer welkom voelden op de plaats. We gingen verder naar Fleury en boden de kleibeeldjes aan, die we de avond ervoor over elke aardlaag gemaakt hadden teneinde het beleefde niet alleen in klank, maar ook in vorm uit te gieten, en deden dat tezamen met wat ieder de plaats toewenste en wilde meegeven. We sloten af met zang van magenta en groen.

Astrid Chanson:)We vertrekken richting Fleury. Ik besluit om niet mee te doen met het werk (het aanbieden van kleibeeldjes aan de plaats en zingen), maar me ietwat afzijdig te houden, vlakbij de groep, te luisteren en me te doordrenken met wat er uitgesproken en gedaan wordt.Hoewel ik me veel vrijer voel dan de vorige dag, voel ik me niet in staat om weer mee te doen.

Stukje bij beetje verplaats ik me weer in wat er leeft op de plek. Dit maal schijnt de zon, de hemel is helder. Het zingen begint, “magenta & groen”, als ik me goed herinner. Ik blijf op een afstand van één à twee meter van de groep en begin het zingen van deze kleuren diep in me te voelen. Onwillekeurig sluit ik mijn ogen, het gezang gaat verder. Op dat moment neem ik zeer duidelijk een plaats waar: een kelder, vochtig, met beperkte ruimte, de kleur van het licht erin is glasgroen en dit licht komt van achter bovenin de kelder, alsof er in deze plaats een gat zat in het rotsgesteente van het plafond, waardoor het licht binnendrong. Dan breekt vóór mij een zware ketting, in twee gelijke delen, één aan mijn linkerzijde, één aan mijn rechterzijde. Deze slaan dreunend ter aarde, ik hoor de weerklank zeer duidelijk en zie ze op de grond liggen. Niets meer, niets minder. Het beeld is zeer helder.

Ik heropen mijn ogen, het zingen is afgelopen, we begeven ons naar de auto. Ik voel me goed, heel goed, opgelucht misschien. Ondertussen deel ik deze waarneming met enkele personen van de groep. We begeven ons vervolgens op weg naar een andere plaats, waar zich vermoedelijk het uitstroompunt bevindt.We lopen een stukje totdat we het uitstroompunt in het landschap vinden. We komen er aan en lopen ieder voor zich enkele minuten rond, waarna we een kring vormen teneinde te zingen wat we precies op deze plaats op dit moment voelen. De plaats is open en rustig.Ik besluit me bij de groep te voegen. Het zingen begint, ik sluit mijn ogen en laat mijn stem en heel mijn lichaam zich volledig uitdrukken, de krachten van de plaats uitdrukken.

Op dat moment merk ik dat het onderste deel van mijn linkerbeen, alsmede mijn voet worden aangeraakt. Ik ga verder. Dan merk ik dat iemand probeert om uit de aarde te komen door zich aan mijn been vast te klampen. Ik erken, dat deze persoon een menselijke vorm heeft, want ik zie hoe hij zijn handen en armen hevig om mijn been strengelt. Nu ontwaar ik zijn hoofd.
Het betreft een man. We kijken elkaar vast aan, vastgenageld, niet wetend wat te doen of te zeggen. Zijn ogen zijn helblauw en ik meen dat hij een snor draagt.
Hij ziet er nog verbaasder uit dan ik. Ondertussen gaat het zingen verder, dus mijn stem ook. Hij zet zijn poging voort en maakt zich geheel los van de aarde, terwijl hij zich nog steeds aan mijn been vasthoudt. Het is een soldaat. Welke nationaliteit heeft hij? Fransman ? Duitser ? Ik weet het niet. Hij is bedekt met modder. Hij heeft moeite om in een keer rechtop te staan. Hij wankelt een beetje, richt zich tenslotte op en kijkt voor zich uit. Nu keert hij mij de rug toe. Op dat moment begint de zon weer te schijnen. Ik voel haar op mijn gezicht. De soldaat komt in beweging, begint te lopen en begeeft zich langzaam richting het licht, het zeer sterke, haast verblindende licht. Hij verwijdert zich. De zang eindigt. Mijn stem verstomt ook. Ik kijk met gesloten ogen. Ik huil. Ik ben noch geschrokken, noch bedroefd, noch blij. Ik ben er, meer dan ooit aanwezig en bewust.

Ik open mijn ogen, de personen van de groep staan niet meer in een kring, maar beginnen weg te lopen, ieder in zijn richting. Na enkele minuten komen we weer bij elkaar. Een ieder begint te vertellen wat hij of zij heeft gezien of gevoeld. Ik vertel mijn ervaring en de ontmoeting die ik zojuist heb gehad.We begeven ons naar de auto’s. Terwijl we voortlopen, heb ik steeds meer het gevoel stemmen te horen, die ongeveer het volgende zeggen: “Kom, we gaan, kom! Jullie kunnen tevoorschijn komen. Ik weet niet wie deze mensen zijn maar alles wat ik weet is dat ze voor ons gekomen zijn. We gaan! Kom! Het is tijd.“


(Astrid Chanson is een pseudoniem)

Noten:

1. Voorzover ons bekend, is het woord Europa pas in zwang gekomen als aanduiding voor ons continent, toen het Christendom als religieus bindmiddel was vervaagd. Onze Lieve Vrouwe van Europa is weliswaar een van de talrijke aanduidingen van Maria, maar zij is nooit eerder echt als beschermheilige van Europa voorgesteld, wel als Vrouwe van Alle Volkeren. Beschermheilige van Europa is Sint Benedictus, door de huidige paus aangevuld met Methodus en Cyrillus. De titel Virgo Europae Patrona leeft op internet geen treffers op. Dit is dus een nieuwe aanduiding, hoewel kapel en sculptuur suggereren dat de Vrouwe van Europa een eeuwenoud, Middeleeuws begrip is. Het lijkt erop dat het begrip in ons gezamenlijke Europese verleden geïmplanteerd is en de Heilige Maagd zo aangesteld is als beschermheilige van de moderne, overigens grotendeels seculiere, Europese superstaat.
2. Zie voor een beschrijving van het functioneren van landschapsdeva’s en landschapstempels Mysteriën van de Heilige Geest door Nicolaas de Jong in Bruisvat 7.
3. Dit heeft eigenlijk iedereen, maar is bij dagbewustzijn niet zichtbaar.
4. Zie voor een beschrijving van de 9 onderaardse sferen N.M.De Jong, Esotherisch Christendom tot op Heden, Rune 1999.


http://www.bruisvat.nl/nummer9/verdun.htm
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Tom



Geregistreerd op: 3-2-2005
Berichten: 2310
Woonplaats: Heemskerk

BerichtGeplaatst: 23 Apr 2006 9:34    Onderwerp: Reageer met quote

Ik ben erg ruimdenkend alleen hier kan ik me weinig bij voorstellen...schiet gewoon te ver door naar mijn mening.

Quote:
We togen naar een plaats ten oosten van Verdun, waar zich het instroompunt van de landschapsdeva bevond en probeerden een verbinding te leggen met de natuurwezens. We stelden ons open voor de heersende indrukken, verkenden ieder voor zich de omgeving, vormden een kring en brachten onze waarnemingen zingend naar buiten. Zang opent de ziel en schept ruimte, waarin mensen en natuurwezens met elkaar in verbinding kunnen treden. Vrij zwakke levenskrachten, gelatenheid en droefenis kwamen naar voren, maar zodanig dat er niettemin ruimtes waren ontstaan in de substantie van verslagenheid, die aangrijpingspunten boden om mee te werken. Vervolgens zongen we de stemming van de dag, begeleid door Nicolaas de Jong, die op de lier ritme en melodie van de horoscoop van de dag speelde.

_________________
Wat we doen in 't leven, klinkt door tot in de eeuwigheid.
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Berichten van afgelopen:   
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Mystiek en religie Tijden zijn in GMT + 1 uur
Pagina 1 van 1

 
Ga naar:  
Je mag geen nieuwe onderwerpen plaatsen
Je mag geen reacties plaatsen
Je mag je berichten niet bewerken
Je mag je berichten niet verwijderen
Ja mag niet stemmen in polls


Powered by phpBB © 2001, 2002 phpBB Group