Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index Forum Eerste Wereldoorlog
Hét WO1-forum voor Nederland en Vlaanderen
 
 FAQFAQ   ZoekenZoeken   GebruikerslijstGebruikerslijst   WikiWiki   RegistreerRegistreer 
 ProfielProfiel   Log in om je privé berichten te bekijkenLog in om je privé berichten te bekijken   InloggenInloggen   Actieve TopicsActieve Topics 

Wielrenners tijdens de Eerste Wereldoorlog
Ga naar Pagina 1, 2  Volgende
 
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Specifiek Actieve Topics
Vorige onderwerp :: Volgende onderwerp  
Auteur Bericht
A. Depage



Geregistreerd op: 1-6-2008
Berichten: 2882
Woonplaats: Dendermonde, Oost-Vlaanderen (B)

BerichtGeplaatst: 29 Jan 2014 23:18    Onderwerp: Wielrenners tijdens de Eerste Wereldoorlog Reageer met quote

Ik neus graag in oude topics. Ik vond een oude terug over sportlui tijdens de Eerste Wereldoorlog. http://forumeerstewereldoorlog.nl/viewtopic.php?t=15630&highlight=sportlui
Schitterend topic overigens vol nostalgie. In dit topic wil ik me echter alleen toespitsen op wielrenners die gediend hebben tijdens WOI en hem al dan niet overleefd hebben. Namen genoeg op het eerste zicht, informatie daarentegen is wat schaarser, de ontegensprekelijke voorbeelden waarvan Faber toch wel de bekendste is, niet te na gesproken.
Ik steek van wal met de vrij onbekende George Parent, zeker geen nobody aan zijn palmares te zien.
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail
A. Depage



Geregistreerd op: 1-6-2008
Berichten: 2882
Woonplaats: Dendermonde, Oost-Vlaanderen (B)

BerichtGeplaatst: 29 Jan 2014 23:19    Onderwerp: Reageer met quote


George Parent: (15 September 1885 – 22 October 1918)


Wielerloopbaan

George Parent was een Franse wielrenner die in zijn carrière 3 keer wereldkampioen stayeren werd van 1909 tot 1911 in respectievelijk Kopenhagen, Brussel en Rome. In 1907 werd hij op het wereldkampioenschap ook eens derde. Hij won ook 3x de Franse Tricoloretrui in 1908-1910. Parent combineerde zijn liefde voor de fiets met een job als delivery-boy in een koffieshop. Hij won zijn eerste wedstrijd in 1903, maar moest zijn carrière stoppen toen de Eerste Wereldoorlog uitbrak.

Hij werd geboren in de Franse gemeente Tresserve departement van de Savoie in de regio Rhône-Alpes. Hij overleed op 33-jarige leeftijd te Saint-Germain-en-Laye, een gemeente op 20 km ten oosten van Parijs. Saint-Germain-en-Laye is ook bekend met het gelijknamige verdrag net na de oorlog. Zie: http://www.forumeerstewereldoorlog.nl/wiki/index.php/Verdrag_van_Saint-Germain



Stayeren

Stayeren is een onderdeel van het baanwielrennen. Bij het stayeren rijden alle renners achter een gangmaker, meestal een derny. Hierdoor worden hoge snelheden bereikt omdat de derny die vóór de renner rijdt hem op gang helpt en de luchtweerstand voor hem vermindert.



Persoonlijkheid

Dat hij op bruiloften en partijen de polonaise aanvoerde, was zeer onwaarschijnlijk. Bij George Parent, treurig, zielig hoofd, scheen de zon nooit in het water. En het zag er aanvankelijk zo mooi uit. Amper twee jaar professional, wordt de Fransman in 1909 onverwacht wereldkampioen bij de stayers. Een titel met schriftelijke garantie voor vette contracten op de Duitse wielerbanen. En daar zat de kneep. In moffenland zaten ze nou net niet op Parent te wachten. George met zijn chagrijnige karakter werd daar niet gepruimd. In de uitslagenlijsten van Radwelt jaargangen 1909, 1910 en 1911, Parents gloriejaren, kom je hem dan vrijwel niet tegen. Wél zijn Franse collega’s Darragon, Contenet. Miquel en Guignard.
Na zijn wereldtitel in 1909 werd George in 1910 opnieuw wereldkampioen, al stelde deze laatste titel weinig voor: De mondiale race van 1910 was kwalitatief van een minder soort. Door een conflict met de internationale wielerbond werd dat kampioenschap door de toprenners geboycot. Voor George Parent de zoveelste domper. De eer kon hem gestolen worden. Het was vooral de pijn in zijn portemonnee. De lucratieve Duitse contracten bleven uit. George Parent, op de Franse, Belgische en Nederlandse wielerbanen actief, trok in 1911 nog één keer op herhaling. Getergd tot in het merg van zijn afgetrainde botten, wordt de Fransman voor de derde keer de beste stayer ter wereld. George Parent mocht dan geen dijenkletser zijn, de man behoorde evengoed tot de top vijf allersterkste stayers ooit. Om drie jaar achtereen wereldkampioen te worden in een periode dat er meer dan vijftig kanshebbers waren, is een prestatie die niet genoeg geroemd kan worden. Door geen renner geëvenaard.





Eerste Wereldoorlog

Het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog bracht abrupt een einde aan zijn carrière. Als soldaat vocht hij in de loopgraven van Verdun. De voormalige champion, omringd door dood, kou, en ziektes, overleefde gasaanvallen, artilleriebeschietingen, het moordende vuur van mitrailleurs en aanvallen met de blanke bajonet. Drie weken voor het eind van de oorlog bezweek hij toch. George, de man met het trieste hoofd, gesloopt door kou en vocht, sterft in een Parijse veldhospitaal aan de gevolgen van Spaanse Griep. George werd drieëndertig jaar.



Parent hier uiterst rechts in 1908.




Parent als Frans Kampioen in 1910 na een wedstrijd van 100km




Parent met zijn begeleider André

Bron: Jaargangen Radwelt 1909 tot en met 1914

http://stuyfssportverhalen.wordpress.com/tag/george-parent/ - vrije vertaling
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail
vetje



Geregistreerd op: 30-5-2006
Berichten: 2324

BerichtGeplaatst: 30 Jan 2014 7:58    Onderwerp: Reageer met quote

Ter info:

di. 18 februari | Voordracht: Omloop van de Slagvelden (Frank Becuwe) | Menin Road Museum (Ieper)

http://warandremembrance.webs.com/agenda.htm
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Eric '14-'18



Geregistreerd op: 19-11-2010
Berichten: 2467
Woonplaats: in een oude Hanzestad

BerichtGeplaatst: 30 Jan 2014 8:08    Onderwerp: Reageer met quote

Ben zelf ook wielerliefhebber. Zal deze topic ook met intresse volgen. Bedankt Depage voor dit mooie verhaal.
_________________
In a foreign field he lay. Lonely soldier, unknown grave. On his dying words he prays. Tell the world of Paschendale.
lyrics: Iron Maiden
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
A. Depage



Geregistreerd op: 1-6-2008
Berichten: 2882
Woonplaats: Dendermonde, Oost-Vlaanderen (B)

BerichtGeplaatst: 30 Jan 2014 13:07    Onderwerp: Reageer met quote

Carlo Oriani: (5 november 1888 – 3 december 1917)

Carlo Oriani was een Italiaanse wielrenner die in 1912 de oerklassier van Lombardije won en het jaar erop zelfs zegevierde met de eindwinst in de Ronde van Italië, de Giro genaamd, op bijna 23 minuten van de tweede. Carlo was zeker geen veelwinnaar, maar was zeker een gewaardeerd renner in het peloton. Carlo was een metselaar in opleiding en combineerde zijn job met de liefde voor de fiets.
Hij werd geboren in de Italiaanse gemeente Cinisello Balsamo, gelegen in de provincie Milaan, in de regio van Lombardije. Hij overleed op 29-jarige leeftijd in een ziekenhuis te Caserta, ongeveer 30 km ten noorden van Napels.



Iedere modale deelnemer aan een wielerquiz weet natuurlijk dat drie winnaars van de Tour de France het leven verloren als militair tijdens de Eerste Wereldoorlog. Oriani sloot zich aan bij het Italiaanse leger als cyclist en scherpschutter bij de geroemde Bersaglieri. Minder bekend is dat ook de winnaar van de Giro 1913 de Grote Oorlog niet overleefde. Carlo Oriani sprong bij de terugtocht van de slag bij Caporetto (november 1917) in het ijskoude water van de Tagliamento, een rivier die te Bibione uitmondt in de Golf van Venetië. Andere bronnen spreken van de Piave. Hij deed dit om een kameraad te redden die aan het verdrinken was. Oriani kreeg door deze zwempartij een longontsteking, slecht verzorgd in oorlogstijd (wegens gebrek aan antibiotica), en dit werd zijn dood. Oriani werd door zijn makkers ‘El Pucia’ genoemd, vanwege zijn hoge en smakelijke appetijt.




Oriani als Bersaglieri


Als winnaar van de Giro in de Gazetta dello Sport
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail
Pegoud
Moderator


Geregistreerd op: 28-3-2005
Berichten: 7206
Woonplaats: Brabant

BerichtGeplaatst: 30 Jan 2014 20:09    Onderwerp: Reageer met quote

Heel leuk topic, Depage! Mooie verhalen, goeie opzet. Complimenten, ben benieuwd naar de rest.

Gr P
_________________
Wie achter de kudde aanloopt, sjouwt altijd door de stront.
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
A. Depage



Geregistreerd op: 1-6-2008
Berichten: 2882
Woonplaats: Dendermonde, Oost-Vlaanderen (B)

BerichtGeplaatst: 30 Jan 2014 21:23    Onderwerp: Reageer met quote

Aimé Behaeghe: (17 november 1890-3 december 1916)

Aimé Behaeghe werd geboren op 17 november 1890 te Kachtem (Izegem, West-Vlaanderen). Hij overleed in Niemba (Belgisch Congo) op 3 december 1916. Aimé Behaeghe werd geboren als twaalde kind van het gezin Francis en Emilie Scherpereel. Toen Aimé 6 jaar was verhuisde het gezin naar Herseaux (Herzeeuw), waar hij na zijn studies eerst fietsenmaker en daarbij ook wielrenner werd. Als wielrenner behaalde hij een achtste plaats in Luik-Bastenaken-Luik in de editie van 1909. Hij stopte in 1910 toen hij andere ambities kreeg: automecanicien en vliegtuigbouwer. In 1913 vertrok hij naar Brazilië, waar hij automecanicien, piloot en vliegtuigbouwer was. Na de inval door Duitsland in België op 4 augustus 1914 keerde Aimé samen met zijn broer Joseph terug naar Europa en boden ze zich aan bij het Belgisch leger.


Wereldoorlog I

Op 29 oktober 1914 werd Aimé Behaeghe aangeworven in de zeer kleine militaire luchtmacht van België, als ‘vrijwilliger voor de duur van de oorlog’. In zijn militaire loopbaan volgden de bevorderingen erg snel: korporaal op 23 november 1914 en sergeant op 17 april 1915, blijkbaar na het verlaten van de pilootschool. Aimé werd eerste-sergeant op 2 mei 1915 en adjudant op 30 mei 1915. Op 22 november 1915 werd hij "Hulpofficier voor de duur van de oorlog" met de graad van onderluitenant. Hij wordt op 12 december 1915 ter beschikking gesteld van het Ministerie van Koloniën, waarmee hij overgedragen wordt van het Belgisch leger naar het kader van de "Force Publique" van Belgisch-Kongo.






Congo

Hij was op 14 mei 1916 de eerste piloot die vloog in Centraal Afrika, namelijk bij het Tanganikameer in Congo. Hij bombardeerde op 10 juni de grote Duitse boot 'Graf von Götzen' waarna de Belgen heer en meester werden van het meer. Hij bombardeerde op 17, 18, 19 en 23 juli de stad Kigoma op de 'Duitse' oever. Toen daarna ook het Belgisch landleger de stad naderde, trokken de Duitsers zich uit Kigoma terug en werd de stad zonder strijd ingenomen.
Aimé Behaeghe stierf evenwel aan dysenterie in een hospitaal te Niemba, Katanga, op 3 december 1916, in volle voorbereiding op terugkeer naar België. De omstandigheden zijn vandaag de dag nog steeds onduidelijk betreffende exacte plaats en datum.


Aimé Behaeghestraat

In 2004 werd in Kachtem een straat genoemd naar Aimé Behaeghe. Aimé overleed in Afrika, over de precieze datum en plaats heerst onduidelijkheid. Vermoedelijk overleed hij aan dysenterie in het hospitaal te Niemba op 3 december 1916.

Tillo Behaeghe publiceerde ook een gratis werk over Aimé: zeer lezenswaardig (in een ver verleden hier ook al op FEW terug te vinden, maar dit verdient toch opnieuw onze aandacht)!

http://users.telenet.be/paulvancaesbroeck/pdf/ABehaeghe.pdf

Bronnen:
http://nl.renners-in-de-grote-oorlog.wikia.com/wiki/Aim%C3%A9_Behaeghe
http://www.aviationheritage.eu/nl/content/aim%C3%A9-behaeghestraat
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail
A. Depage



Geregistreerd op: 1-6-2008
Berichten: 2882
Woonplaats: Dendermonde, Oost-Vlaanderen (B)

BerichtGeplaatst: 30 Jan 2014 22:36    Onderwerp: Reageer met quote

Matthew Herbert Austin: ( maart 1893-12 oktober 1917)

Jeugd

Matthew Herbert Austin werd geboren in Clifton, een klein mijnstandje tussen Sydney en Wollongong (NSW - Australië) in 1893. Hij werd geboren in de maand maart, maar zijn precieze geboortedatum is onbekend. Zijn ouders verlieten acht jaar hiervoor het Engelse Wolverhampton en emigreerden naar Australië. Net na de geboorte van Matthew verhuisde het gezin naar Helensburgh, waar toen een nieuwe steenkoolader gevonden. Zijn vader overleed in 1899 aan een longontsteking. Moeder Austin bleef achter met 5 kinderen totdat ze hertrouwde.
Op latere leeftijd werd Matthew ook mijnwerker te Kurri Kurri, maar niet voordat hij vier jaar lang zijn geluk beproefde als matroos op een handelsschip. Hij werkte in de mijnen tot zijn indiensttreding in het leger. Het was ook in die periode dat Matthew begon te fietsen. Hij was een Australische pistier en behaalde verschillende kleinere overwinningen op de piste. In 1914, enkele maanden voordat de oorlog uitbrak, huwde hij met Elizabeth Roberts en kregen ze samen op 14 december 1915 een zoontje, genaamd Donald Hugh Austin. Op 29 december 1915 ging hij als vrijwilliger in het leger bij het 35ste Bataljon A.I.F. in de kazerne van de Australische stad Newcastle. Hij was lang niet de enige uit Kurri Kurri.


Dit is een foto uit het boek van Franky Bostyn. Er staan er nog in. Deze foto is er eentje met zijn vrouw Lizzie en zijn zoontje Donald.

De Eerste Wereldoorlog

Begin maart 1916 werd Austin ingedeeld in de C-Compagnie (van het 35e Bataljon) van de 3e Australische Divisie. Hij kreeg promotie tot Lance Corporal en nadien tot Corporal. Op 1 mei 1916 scheepte hij in Sydney in op de H.M.A.T. Benalla. Vanaf dan bleek Austin zijn korporaalstrepen kwijt te zijn. De reden is tot op heden onduidelijk. Na een lange boottrip van 2 maanden over Kaapstad en Dakar vervolledigde hij zijn opleiding in Lark Hill (Engeland). Op 21 november 1916 vertrok hij samen met het 35e Bataljon naar Frankrijk. Later maakte hij ook deel uit van de Slag bij Mesen op 7 juni 1917. Na een korte herstelperiode in het ziekenhuis na ziekte, bevond Austin zich op 12 oktober 1917 opnieuw op het slagveld. Het zou zijn laatste zijn. Tijdens het Passendale-offensief leed zijn bataljon zware verliezen en werd Matthew als vermist opgegeven. Later volgde zijn officiële overlijdensbericht. Austin overleed op 24-jarige leeftijd.

Na de oorlog

Zijn zoon Donald Hugh werd opgevoed door zijn grootmoeder in Kurri Kurri. Hij trad in de voetsporen van zijn vader en werd ook een succesvol wielrenner in de jaren 30. Matthew ligt begraven op de Brise begraafplaats Passchendaele New British Cemetery (XIII F5). Het duurde tot 1975 totdat Donald Hugh het graf van zijn vader kon bezoeken.









Bronnen:
Boek: Passchendaele 1917: het verhaal van de doden en Tyne Cot Cemetery, p 219-222 (Franky Bostyn) – vrije samenvatting
http://www.awm.gov.au/research/people/roll_of_honour/person/R1732258/
[/quote][/quote]
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail
steven



Geregistreerd op: 22-6-2007
Berichten: 68
Woonplaats: Hooglede

BerichtGeplaatst: 31 Jan 2014 9:26    Onderwerp: Reageer met quote

Austin is idd een wielrenner, maar ik ben bang dat je de foto van Henry De Voogd hebt toegevoegd ipv die van Austin
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 13590
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 31 Jan 2014 11:17    Onderwerp: Reageer met quote

Mooi topic, Depage. Ik ga dit met belangstelling volgen.
Bedankt!
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
A. Depage



Geregistreerd op: 1-6-2008
Berichten: 2882
Woonplaats: Dendermonde, Oost-Vlaanderen (B)

BerichtGeplaatst: 31 Jan 2014 11:58    Onderwerp: Reageer met quote

steven @ 31 Jan 2014 9:26 schreef:
Austin is idd een wielrenner, maar ik ben bang dat je de foto van Henry De Voogd hebt toegevoegd ipv die van Austin


Je hebt gelijk! Ik kan die wel niet meer aanpassen als iemand van de moderators dat wil doen?

@ de anderen: leuk dat jullie het boeiend vinden!
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail
A. Depage



Geregistreerd op: 1-6-2008
Berichten: 2882
Woonplaats: Dendermonde, Oost-Vlaanderen (B)

BerichtGeplaatst: 31 Jan 2014 12:54    Onderwerp: Reageer met quote

Lucien Petit-Breton: (18 oktober 1882 – 20 december 1917)




Lucien Petit-Breton, Octoave Lapize en Francois Faber zijn eindwinnaars van de Tour de France die sneuvelen tijdens de Eerste Wereldoorlog.


Lucien Petit-Breton (pseudoniem van Lucien Georges Mazan) is een Franse wielrenner die werd geboren op 18 oktober 1882 in de Franse gemeente Plessé, in het departement Loire-Atlantique in de regio Pays de la Loire. Hij overleed in 1917 te Troyes. Lucien Petit-Bréton is niet zomaar een wielrenner. Hij verwierf vooral naam en faam doordat hij als eerste renner de Ronde van Frankrijk tweemaal op zijn naam wist te schrijven, namelijk in 1907 en in 1908. Hiernaast was hij telkens de eerste in de baanklassiekerr Bol d’Or (1904) en in de klassieke ééndagskoersen van Parijs-Tours (1906), Milaan-San-Remo (1907) en Parijs-Brussel (1908).




Mazan wordt Petit-Bréton

Mazan werd geboren als zoon van een horlogemaker. Op 8-jarige leeftijd vertrok hij met zijn ouders van Bretagne naar Buenos Aires, de hoofdstad van Argentinië. Dit gegeven zou hem later tijdens zijn wielercarrière de bijnaam ‘de Argentijn’ opleveren. Zijn wielercarrière begon toen Mazan op 16-jarige leeftijd een fiets won in de loterij. Hiermee ging hij fietsen op de wielerbaan en al spoedig besloot hij om baanrenner te worden. Dit was zeer tegen de zin van zijn vader, die graag had gezien dat zijn zoon een 'fatsoenlijk' beroep had gekozen. Om die reden besloot Lucien Mazan om op zijn wielerlicentie de achternaam Breton (= inwoner van Bretagne) te laten vermelden in plaats van zijn echte achternaam. Dit is eigenlijk eigenaardig omdat Mazan helemaal geen Bretoen was. Zijn geboortedorp Plessé ligt in de buurt van Nantes!
Later werd hier het 'Petit' nog aan toegevoegd om verwarring met een andere coureur, die ook de naam Breton droeg, te voorkomen. Lucien Petit-Breton bleek aanleg te hebben voor het wielrennen en al snel werd hij kampioen van Argentinië op de baan.




Wielercarrière

In 1902 keerde Petit-Breton terug naar Frankrijk, omdat hij zijn dienstplicht moest vervullen. Ook hier vestigde hij direct zijn faam door tweede te worden in de Bol d'Or, een prestigieuze baanwedstrijd over 24 uur. In 1904 wist hij deze wedstrijd zelfs te winnen. Verder verbeterde Petit-Breton op 24 augustus 1905 het werelduurrecord dat al zeven jaar lang op naam stond van de Amerikaan Willie Hamilton. Op de wielerbaan Buffalo in Parijs reed Petit-Breton een afstand van 41 kilometer en 110 meter.
Ondertussen was Lucien Petit-Breton ook gaan deelnemen aan wedstrijden op de weg. In 1905 reed hij voor de eerste maal de Ronde van Frankrijk, waarin hij als vijfde eindigde. Zijn eerste grote overwinning op de weg boekte Petit-Breton in1 906, toen hij zegevierde in Parijs-Tours. De meest succesvolle jaren uit de wielercarrière van Petit-Breton waren 1907 en 1908. In beide jaren wist hij de Ronde van Frankrijk te winnen en daarnaast werd hij winnaar van klassiekers als Milaan-San Remo en Parijs-Brussel. Hoewel Petit-Breton na 1908 niet echt aansprekende overwinningen wist te boeken, wist hij in die jaren nog wel diverse ereplaatsen te behalen. Tijdens de Ronde van Frankrijk van 1912 gold hij als één van de favorieten, maar tijdens de tweede etappe kreeg hij een aanrijding met een koe (!) en moest hij de strijd staken. Een koe wordt de eindhalte van zijn glansrijke wielerloopbaan.


Petit-Breton in de Tour van 1913


Populair

Lucien was zijn tijd ver vooruit. Zo stond Petit-Breton ervoor bekend dat hij het parcours zeer goed bestudeerde. Daarbij maakte hij zichzelf populair door vooraf aan te kondigen waar hij zou aanvallen. Op die plaats verzamelden zich dan veel mensen en Petit-Breton hield steevast woord. Het hoeft geen betoog dat Petit-Breton een erg geliefd renner was in zijn tijd.
Desgrange, organisator van de Tour destijds verwoordde het zo: “Hij kon meer dan hard trappen en hard afzien. ,,Petit-Breton is iemand die het best het geheel van kwaliteiten verzamelt die nodig zijn om een Tour te winnen. Hij heeft veel energie en doorzettingsvermogen, hij blijft kalm in de wedstrijd en hij houdt er zijn verstand bij. Hij heeft gewonnen met het hoofd en de schouders.''
Hij hield ook ontzettend veel van zijn materiaal. Zijn altijd netjes gepoetste fiets stond naast zijn bed op zijn hotelkamer. Hij zag er zelf ook piekfijn uit met een witte pet, een hemelsblauwe trui en een verzorgde snor.






Boek

Petit-breton was nog op andere vlakken op zijn tijd vooruit. Hij publiceerde na die Tour meteen een boek: "Comment je cours sur route". En hij kondigde ook aan dat hij een punt zette achter zijn seizoen: ,,De kampioen maakt nu plaats voor de commercant'', zei de 25-jarige Fransman met Argentijnse roots, die zijn succesvol seizoen, waarin hij ook al Parijs-Brussel en de Ronde van België had gewonnen, commercieel wilde verzilveren.


Eerste Wereldoorlog

Het begin van de Eerste Wereldoorlog betekende het einde van de wielercarrière van Petit-Breton. Hij nam dienst in het elfde legerkorps en vocht mee aan het front, waar hij meerdere keren gewond raakte. Op 20 december 1917 kwam Petit-Breton op 35-jarige leeftijd om het leven bij een auto-ongeluk in Troyes: in zijn functie als ordonnans reed hij aan het front bij Troyes frontaal op een tegenligger.


Bronnen:
http://nl.wikipedia.org/wiki/Lucien_Petit-Breton
http://www.standaard.be/cnt/dst08072003_086
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail
Eric '14-'18



Geregistreerd op: 19-11-2010
Berichten: 2467
Woonplaats: in een oude Hanzestad

BerichtGeplaatst: 31 Jan 2014 13:02    Onderwerp: Reageer met quote

Welk café en/of museum gaat er hier aandacht aan besteden wanneer de TdF een etappestart in Ieper heeft? Want dit onderwerp is iets wat ze zo zouden kunnen gebruiken. Interessant genoeg.

ps. ik ben met TdF in Ieper.

_________________
In a foreign field he lay. Lonely soldier, unknown grave. On his dying words he prays. Tell the world of Paschendale.
lyrics: Iron Maiden
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
A. Depage



Geregistreerd op: 1-6-2008
Berichten: 2882
Woonplaats: Dendermonde, Oost-Vlaanderen (B)

BerichtGeplaatst: 31 Jan 2014 17:49    Onderwerp: Reageer met quote

Eric '14-'18 @ 31 Jan 2014 13:02 schreef:
Welk café en/of museum gaat er hier aandacht aan besteden wanneer de TdF een etappestart in Ieper heeft? Want dit onderwerp is iets wat ze zo zouden kunnen gebruiken. Interessant genoeg.

ps. ik ben met TdF in Ieper.


Mss het wielermuseum in Roeselare? Laat ons het hopen!
Nu, niet iedereen sneuvelde tijdens de oorlog. In het boek van de Omloop van de slagvelden staan ook enkele interessante verhalen...
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail
A. Depage



Geregistreerd op: 1-6-2008
Berichten: 2882
Woonplaats: Dendermonde, Oost-Vlaanderen (B)

BerichtGeplaatst: 02 Feb 2014 20:26    Onderwerp: Reageer met quote

Octave Lapize: (24 oktober 1887 - 14 juli 1917)



Palmares

Octave Lapize was een Frans profwielrenner van 1909 tot 1914. Hij werd geboren te Montrouge, in het departement Hauts-de-Seine (regio Île-de-France), op 24 oktober 1887. Zijn grootste succes behaalde hij in 1910, toen hij niet alleen vier ritten in de Ronde van Frankrijk won, maar ook eerste werd in de eindklassering. Bij de Olympische Spelen van 1908 won de dove Lapize een bronzen medaille bij de 100 km wielrennen op de baan. Hij werd drie keer Frans kampioen op de weg, won drie keer Parijs-Roubaix (1909, 1910 en 1911), drie keer Parijs-Brussel en één maal Parijs-Tours.



Vanwege zijn haardos had hij de bijnaam "de krullenbol" (le frisé). Lapize was in de vooroorlogse wielergeschiedenis één van de beste en zeker ook één van de slimste wielrenners van het peloton. Hij reed erg tactisch en reed vaak geen trap te veel, wat hem soms werd verweten en hierdoor ‘wieltjeszuiger’ werd genoemd. Ook op de piste was Lapize een fenomeen. Vooral het rijden achter tandems en koppelkoersen bleken zijn specialiteit.


Lapize te voet op de Col de tourmalet in de ronde van 1910, die hij uiteindelijk won.

Eerste Wereldoorlog



Tijdens de Eerste Wereldoorlog meldde Lapize zich als vrijwilliger bij het leger en werd hij ingedeeld bij de infanterie. Omdat hij zich meer aangetrokken voelde tot het avontuurlijke vliegen en uit bewondering voor de Franse vliegenier en oorlogsheld Georges Guynemer, meldde hij zich bij luchtmacht. Bij een routinevlucht op 14 juli 1917 werd hij plotseling overvallen door vier Duitse machines en werd hij nabij Flirey, Meurthe-et-Moselle neergeschoten. Zijn vliegtuig spinde en maakte een zware crash. Hij raakte hierbij zwaargewond en overleed aan zijn verwondingen in het ziekenhuis van de Moezelstad Toul. Hij werd begraven op het militaire kerkhof aldaar, maar in november 1917 werd hij, op verzoek van zijn familie, herbegraven in Villiers-sur-Marne.

bron: http://nl.wikipedia.org/wiki/Octave_Lapize (vrije vertaling)
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail
Marksken58



Geregistreerd op: 16-12-2013
Berichten: 13

BerichtGeplaatst: 03 Feb 2014 15:31    Onderwerp: Wiki over renners in WO I Reageer met quote

Percy Toplis @ 31 Jan 2014 11:17 schreef:
Mooi topic, Depage. Ik ga dit met belangstelling volgen.
Bedankt!


Kijk ook eens naar deze (beginnende) wiki: http://nl.renners-in-de-grote-oorlog.wikia.com/wiki/
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
A. Depage



Geregistreerd op: 1-6-2008
Berichten: 2882
Woonplaats: Dendermonde, Oost-Vlaanderen (B)

BerichtGeplaatst: 04 Feb 2014 14:27    Onderwerp: Re: Wiki over renners in WO I Reageer met quote

Marksken58 @ 03 Feb 2014 15:31 schreef:
Percy Toplis @ 31 Jan 2014 11:17 schreef:
Mooi topic, Depage. Ik ga dit met belangstelling volgen.
Bedankt!


Kijk ook eens naar deze (beginnende) wiki: http://nl.renners-in-de-grote-oorlog.wikia.com/wiki/


De site is me bekend en is deels een leidraad voor dit topic Wink
Bedankt.
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail
A. Depage



Geregistreerd op: 1-6-2008
Berichten: 2882
Woonplaats: Dendermonde, Oost-Vlaanderen (B)

BerichtGeplaatst: 04 Feb 2014 14:31    Onderwerp: Reageer met quote

François Faber: (26 januari 1887 – 9 mei 1915)

François Faber (Aulnay-sur-Iton, 26 januari 1887 – Carency, 9 mei 1915) was een Luxemburgs wielrenner die werd geboren te Aulnay-sur-Iton. Aulnay-sur-Iton is een kleine gemeente in het Franse departement Eure in regio Haute-Normandie. Faber had evenwel een Luxemburgs paspoort, maar was geboren en getogen in Frankrijk en beschouwde zichzelf als Fransman. Zijn vader had de Luxemburgse nationaliteit en was geboren in het Luxemburgse Wiltz. Hij was gehuwd met een Française, geboren in Lotharingen. Hij had een oudere, zogenaamde stiefbroer, Ernest Paul genaamd, die ook profwielrenner was. In zijn amateurtijd was Faber verhuizer en dokwerker.





Wielercarrière

Hij won, als eerste niet-Fransman en eerste Luxemburger in 1909 de Ronde van Frankrijk. Een jaar eerder was hij al eens tweede geworden in de Tour. In 1910 was hij opnieuw tweede in het eindklassement. In de Tour van 1909 vestigde hij een record door vijf etappes op rij te winnen, een record dat heden ten dage nog steeds bestaat. In totaal won hij 20 etappes in de 9 Tours waaraan hij deelnam. Hij won de belangrijke wielerklassiekers Ronde van Lombardije (1908), Parijs-Roubaix (1913), Parijs-Tours (1909 en 1910), Parijs-Brussel (1909) en Bordeaux-Parijs (1911), de oerklassieker van ongeveer 600 km.

Zijn bijnaam in het peloton was "De reus van Colombes" vanwege zijn, voor een wielrenner, erg grote postuur (1,86 m), zijn gewicht (94 kg) en zijn toenmalige woonplaats Colombes. Het hoeft dan ook geen betoog dat zijn enorme eetlust (van bergen oesters, langoesten en mosselen, over 3 grote biefstukken tot 168 koteletten in de Tour van 1909)




Faber komt al lopend aan in de 4e rit van de Tour de France 1909




Eerste Wereldoorlog

Faber overleed in de Eerste Wereldoorlog, als men de verhalen gelooft was zijn dood zeer ongebruikelijk. In het begin van de Eerste Wereldoorlog meldde Faber zich als Luxemburger aan bij het Frans vreemdelingenlegioen en werd hij ingedeeld bij het 2e Regiment de Marche in Bayonne. Al spoedig werd hij bevorderd tot korporaal. Het verhaal gaat dat hij op 9 mei 1915 aan het front tijdens de slag in Artois bij Carency nabij Arras een telegram ontving waarin werd gemeld dat hij een dochter had gekregen. Door zijn gejuich zou hij zijn opgemerkt door een Duitse sluipschutter die hem neerschoot, recht in het hart. Hij viel in de armen van zijn twee strijdmakkers Louis Darragon en Charles Cruchon.



Een ander, iets waarschijnlijker verhaal, is dat hij tijdens een gevecht tussen Carency en Mont-Saint-Éloi onder vuur werd genomen toen hij de loopgraaf verliet en een gewonde collega uit de vuurlinie trachtte te halen. Hij werd in het hoofd getroffen door een Duitse kogel toen hij de zwaar gewonde man naar de loopgraaf droeg. Op het moment dat Faber stierf was hij pas 28 jaar. Zijn regiment verloor bij dit gevecht 1950 van de 2900 man. Faber werd postuum geëerd met de Militaire Medaille. François Faber heeft nog wel een bescheiden monumentje op de immense begraafplaats van Notre Dame de Lorette gekregen. In de kapel, links voor bij het altaar, is zijn herdenkingsplaquette te vinden.

Vanwege deze tragische samenloop van omstandigheden doet het verhaal de ronde dat Faber neergeschoten zou zijn nadat hij opgesprongen was om zijn blijdschap vanwege de geboorte van zijn dochter te uiten, maar dit zou historisch niet correct zijn. Ook het feit dat hij in het hart of in het hoofd geraakt zou zijn, wordt door diverse bronnen tegengesproken.



Ter herdenking wordt er sinds 1918 in Luxemburg jaarlijks de 'Grand-prix Faber' georganiseerd. Het is de oudste bestaande wielerwedstrijd in Luxemburg. Ooit werd ze zelfs als een rittenwedstrijd georganiseerd, maar tegenwoordig blijft het bij een eendagswedstrijd met beperkte ambities die steeds rond de periode van Luik-Bastenaken-Luik wordt georganiseerd.




Bronnen:
http://www.wereldoorlog1418.nl/berichten/lorette/faber.html
http://nl.wikipedia.org/wiki/Fran%C3%A7ois_Faber
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail
Eric '14-'18



Geregistreerd op: 19-11-2010
Berichten: 2467
Woonplaats: in een oude Hanzestad

BerichtGeplaatst: 04 Feb 2014 15:22    Onderwerp: Reageer met quote

Zijn er ook wielrenners die een carriere voor en na WO1 hadden? Of wielrenners die in WO1 vochten en daarna een wielercarriere opgestart hadden? Op zich lijkt me dat ook interresant om te lezen.

A.Depage, ik lees je bijdrages in deze topic met veel plezier. Ga vooral zo door.

_________________
In a foreign field he lay. Lonely soldier, unknown grave. On his dying words he prays. Tell the world of Paschendale.
lyrics: Iron Maiden
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
A. Depage



Geregistreerd op: 1-6-2008
Berichten: 2882
Woonplaats: Dendermonde, Oost-Vlaanderen (B)

BerichtGeplaatst: 04 Feb 2014 16:18    Onderwerp: Reageer met quote

Eric '14-'18 @ 04 Feb 2014 15:22 schreef:
Zijn er ook wielrenners die een carriere voor en na WO1 hadden? Of wielrenners die in WO1 vochten en daarna een wielercarriere opgestart hadden? Op zich lijkt me dat ook interresant om te lezen.

A.Depage, ik lees je bijdrages in deze topic met veel plezier. Ga vooral zo door.


Bedankt!

Jazeker, tot nu postte ik enkel gesneuvelden. Maar er waren ook overlevers. Ik post er binnenkort enkele die de omloop der slagvelden hebben gereden in 1919 en eveneens aan het front zaten.
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail
A. Depage



Geregistreerd op: 1-6-2008
Berichten: 2882
Woonplaats: Dendermonde, Oost-Vlaanderen (B)

BerichtGeplaatst: 05 Feb 2014 12:48    Onderwerp: Reageer met quote

Charles Deruyter: (27 januari 1890 - 24 januari 1955)



Eerste carrière

Charles Deruyter was een Belgische wielrenner die werd geboren in de Franse gemeente Wattrelos, in de regio Nord-Pas-de-Calais en geheel uitmakend van het arrondissement Rijsel. Hij was een beroepsrenner van 1911 tot 1925 en stond bekend als een erg veelzijdig renner. Hij fietste op de piste en ook op de weg was hij zeer succesvol. In zijn vooroorlogse carrière was hij echter geen veelwinnaar. Zijn tweede plaats (na Francois Faber) in de kasseiklassieker Parijs-Roubaix editie 1913 springt hierbij in het oog. Verder waren er podiumplaatsen in ondermeer Parijs-Tours (1912), Brussel-Luik (1910) en Parijs-Menen (1911). Ook in Luik-Bastenaken-Luik (1908 en 1909) haalde hij ereplaatsen.




Eerste Wereldoorlog

Tijdens de Eerste Wereldoorlog meldde hij zich in 1915 als oorlogsvrijwilliger. Hij bevond zich niet aan het front, maar werd tewerkgesteld als soldaat-mecanien van militaire vliegtuigen. Tijdens zijn toegestane verloven kon hij tijdens de oorlog ook nog deelnemen aan wielwedstrijden. Zo won hij het Critérium van Lyon in 1916 alsook de klassieker Parijs-Tours in 1917, waar hij al eerder eens 2e werd.

Na de oorlog

Na de oorlog won hij de befaamde 'Omloop van de slagvelden' nadat hij ook de 3e (aankomst Amiens), 4e (aankomst Parijs) en 7e rit (aankomst Bar-le-Duc) won. Erna werd hij nog 2e in de Ronde van Vlaanderen (1923) en won hij de Zesdaagse van Brussel in 1921.
Rond 1953 werkte hij in de FN-fabrieken in Herstal. Hij overleed op 24 januari 1955 in Saint-Servais nabij Namen. Hij werd net geen 65 jaar.




Eindoverwinnaar Deruyter van de Omloop van de Slagvelden in 1919


Bron:
Boek Omloop van de Slagvelden (vrije vertaling)
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail
A. Depage



Geregistreerd op: 1-6-2008
Berichten: 2882
Woonplaats: Dendermonde, Oost-Vlaanderen (B)

BerichtGeplaatst: 06 Feb 2014 13:13    Onderwerp: Reageer met quote

Marcel Kerff: (2 juni 1866 – 7 augustus 1914)



Wielercarrière

Marcel Kerff was een Belgisch professioneel wielrenner van 1896 tot 1904. Hij werd geboren te Sint-Martens-Voeren, een dorpje nabij Voeren en deel uitmakend van het arrondissement Tongeren in de provincie Limburg. Hij overleed kort na het begin van de oorlog te Moelingen op 7 augustus 1914.
De enige wedstrijd die Kerff won was de 48 uur van Antwerpen in 1900. Het jaar erna werd hij dertiende in Parijs-Roubaix en in 1903 eindigde hij zesde in het eindklassement van de Ronde van Frankrijk als eerste Belg. Als training reed Marcel met zijn fiets naar Parijs om er vlees op te halen. Zijn vader was namelijk slachter.


Marcel Kerff tijdens de Ronde van Frankrijk in 1903

Eerste Wereldoorlog

Toen de oorlog uitbrak, was Kerff reeds 10 gestopt met wielrennen. Marcel was een grote avonturier en ging met zijn bromfiets een kijkje nemen waar de Duitsers nabij Moelingen hun kamp hadden opgeslagen. Marcel Kerff werd opgemerkt door de Duitsers en werd samen met een tiental anderen opgepakt. Hij werd van spionage beschuldigd en hij werd door de Duitsers gemarteld. Tussen twee Canadese populieren bevestigden de Duitserss een ijzeren staaf. Aan deze geïmproviseerde galg hingen ze hun slachtoffers op. Net voor ze bezweken, laten de Duitsers hen echter weer zakken zodat ze weer even kunnen herstellen. Deze onmenselijke behandeling herhaalde zich tot ze definitief bezweken. Om geen sporen na te laten, doen de Duitsers de lichamen volledig verdwijnen. Daarom wordt het lichaam van Marcel Kerff pas 1 jaar later door toevallige voorbijgangers ontdekt. Dichtbij de plaats waar hij stierf, staat een monument voor alle Belgische wielrenners die stierven tijdens de Eerste Wereldoorlog.


Op het kruispunt van Moelingen-Gravensvoeren staat een monument ter nagedachtenis voor de overleden renners tijdens WO I, alook Marcel kerff.


Bronnen:
http://nl.wikipedia.org/wiki/Marcel_Kerff
boek: Van Thuyne Dirk, 1914. De Duitsers komen, p 26-27
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail
Eric '14-'18



Geregistreerd op: 19-11-2010
Berichten: 2467
Woonplaats: in een oude Hanzestad

BerichtGeplaatst: 06 Feb 2014 13:24    Onderwerp: Reageer met quote

In een Belgische wielermazazine genaamd Sport (en iets van subtitel wielerblad ofzo, rode voorkant) staat een heel artikel in over de wielrenners en het wielrennen uit die periode met foto's.
_________________
In a foreign field he lay. Lonely soldier, unknown grave. On his dying words he prays. Tell the world of Paschendale.
lyrics: Iron Maiden
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
A. Depage



Geregistreerd op: 1-6-2008
Berichten: 2882
Woonplaats: Dendermonde, Oost-Vlaanderen (B)

BerichtGeplaatst: 07 Feb 2014 13:04    Onderwerp: Reageer met quote

Eric '14-'18 @ 06 Feb 2014 13:24 schreef:
In een Belgische wielermazazine genaamd Sport (en iets van subtitel wielerblad ofzo, rode voorkant) staat een heel artikel in over de wielrenners en het wielrennen uit die periode met foto's.


Bedankt voor de tip! Misschien vind ik nog iets bruikbaars.
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail
A. Depage



Geregistreerd op: 1-6-2008
Berichten: 2882
Woonplaats: Dendermonde, Oost-Vlaanderen (B)

BerichtGeplaatst: 07 Feb 2014 13:08    Onderwerp: Reageer met quote

Edmond Jacquelin: (31 maart 1875 – 29 juni 1928)

Edmond Jacquelin was een Frans wielrenner. Hij werd geboren op 31 maart 1875 in het kleine dorpje Santenay in het departement Côte d’Or in de Bourgogne. Hij overleed totaal gehavend op 53-jarige leeftijd te Parijs op 29 juni 1928.



Levensloop

Edmond Jacquelin begint gewoon als bakkersknecht. In die professie fietst hij zo allemachtig veel dat dorpelingen hem vragen of hij het niet eens zonder bakfiets moet proberen.
Op zijn achttiende vertrekt Jacquelin vanuit zijn geboortedorp naar Parijs. Hij gaat wielrenner worden. In Parijs wordt zijn talent al fluks opgemerkt en niet veel later stromen de start- en prijzengelden binnen bij het bakkershulpje uit de provincie. In nauwelijks een jaar tijd wordt Jacquelin lid van de Parijse beau monde; hij is de sportheld van een natie. Overdag keizer op de wielerbaan, ’s nachts een vlinder die van bar naar nachtclub fladdert. Hij heeft zelfs z’n eigen loge in de schouwburg. Op de baan heeft Jacquelin een grote kracht: de Jump. Hij kan zichzelf en zijn fiets met nog een laatste ruk vanuit het middenrif als het ware over de finishlijn smijten. Ze noemen hem Pioupiou. Soldaat. Niemand, geen Noor, geen Duitser, geen Belg, geen Nederlander, kan hem de baas. Niemand. Behalve, in Amerika, als je die verhalen mag geloven.




16 mei 1901, Parc des Princes, Parijs. Het Grote Duel tussen Edmond Jacquelin, Europa’s meest getalenteerde sprinter, Major Taylor, de vliegende neger uit Amerika. De kleurling is voor het eerst naar Europa afgereisd en wordt als een bezienswaardigheid van hot naar her gesleept. De mythe rond zijn fysieke kunnen heeft de grenzen van het ongeloofwaardige reeds lang overschreden. Jacquelin, die met ijzeren hand regeert in het Europese wielrennen, acht zichzelf superieur aan de wildeman uit de West. Major Taylor glimlacht slechts beleefd. Na vandaag zal duidelijk zijn wie de snelste mens op aarde is. Een paar dagen eerder al heeft Major Taylor voorgesteld: ‘Alles voor de winnaar, niets voor de verliezer.’
‘Een herculisch lijf waarop de Goede Heer een granieten hoofd heeft gebeeldhouwd. ’s Mans vooruitgeschoven kinnebak doet het lijken of dat lichaamsdeel eerder de meet overschrijdt dan zijn voorwiel.’, dixit Vlaamse auteur Jan Boesman.




De loopbaan van Edmond Jacquelin zal zich lang voorbij zijn glorietijd uitstrekken. Terwijl de populariteit van het wielrennen op de weg toeneemt en hij zich altijd beperkt tot het hout en het beton van de wielerbanen, nemen niet alleen zijn fysieke vermogens, maar ook zijn populariteit af. De nieuwe helden heten Garin, Cornet, Lesna. Geen zonnekoningen van de baan, maar dwangarbeiders van de weg. Toch blijft Jacquelin fietsen, winnen en goed verdienen. Hij weet niet beter.



Eerste Wereldoorlog

Als de oorlog uitbreekt, meldt Jacquelin zich bij het Franse leger. Hij treedt in dienst als chauffeur. Veel soldaten die hij vervoert, herkennen de man achter het stuur: ze hebben hem ooit, als jongens, in een niet eens zo heel grijs verleden, wel eens toegejuicht. Tussen de ritjes en de gevechtshandelingen door, draagt ook Edmond Jacquelin zijn steentje bij aan wat later de meest literaire aller oorlogen genoemd zal worden. Zijn indrukken worden gepubliceerd in de krant La Vie Claire. Titel van zijn dagboek: ‘Leven in het regiment: indrukken van een wielrenner-militair’.
Jacquelin overleeft de oorlog en keert terug naar Parijs. Wielrenner-af, ster-af, rijkaard-af. Een statusverandering waar hij maar moeilijk mee om kan gaan. Jacquelin werkt zichzelf op virtuoze manier keer op keer in de (financiële) nesten. Op een dag wordt een voormalig Jacquelin-fan op straat aangesproken door een haveloze man. Of hij wat geld of een stuk brood heeft. De koning van Parijs is een bedelaar geworden. Op 29 juni 1928 wordt zijn roerloze lichaam gevonden onder een brug over de Seine, op de plek waar het schuim der aarde z’n laatste adem kan komen uitblazen. Edmond Jacquelin sterft enkele dagen later, in een ziekenhuis in Beaujon (Parijs).


Bronnen:
http://hetiskoers.nl/2013/vergeten-wielrenner-jacquelin-edmond/ (vrije vertaling)
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail
A. Depage



Geregistreerd op: 1-6-2008
Berichten: 2882
Woonplaats: Dendermonde, Oost-Vlaanderen (B)

BerichtGeplaatst: 08 Feb 2014 23:10    Onderwerp: Reageer met quote

Eens iets anders, maar wat hier zeker niet misstaat! Wink


Amédéé Fario, de teenloze adelaar (fictie)

De auteur

De Franse auteur Lax, beter bekend als Christian Lacroix, toont dat sportstrips niet altijd voorspelbaar hoeven te zijn. Hij publiceerde “De teenloze adelaar”, een knap album over Amédée Fario, een renner zonder tenen uit de pioniersjaren van de Tour de France. Het is vooral een menselijk avontuur waar ook wielerfans een mooi stukje Tour-geschiedenis zullen in vinden.



De teenloze adelaar vertelt het verhaal van de gedreven Amédée Fario, die er rond 1910 alles voor over heeft om de Tour te rijden. In de eerste helft van het album moet hij eerst nog het geld verdienen om een fiets te kopen. Hij neemt daarbij onverantwoord veel risico's en schiet er zijn tenen bij in. Maar zelfs dat kan Amédée niet stoppen. Amédée kiest ervoor om wielrenner te worden, maar hij doet vooral zware inspanningen op menselijk vlak, De teenloze adelaar is vooral een menselijk avontuur waar het hoofdpersonage moeilijkheden moet overwinnen om zijn doel te bereiken. Of hij nu wint of niet, heeft eigenlijk niet zoveel belang. Wat telt, is die wilskracht, het ontkennen van problemen, het verlangen, de passie... die maken dat een man tot aan het einde van zichzelf kan gaan. Zelfs als dat neigt naar gekte: alle topsporters verleggen hun grenzen, spelen soms met hun leven. Het verhaal situeert zich aan de vooravond van de Eerste Wereldoorlog. Dat bood de auteur de mogelijkheid om Amédéé Fario te doen 'verdwijnen' tijdens de oorlog zodat de vraag of hij ooit de Tour had kunnen winnen een open vraag blijft.

De strip

Amédéé is begeesterd door de wielerverhalen die hij in L’Auto is gaan lezen op weg naar de top van de Pic du Midi. In zijn hoofd rijpt het plan om zijn salaris – 8 francs per beklimming – te sparen tot hij genoeg geld heeft om een racefiets te kopen, een blauwe Peugeot. Meer dan een jaar bestijgt Amedee Fario de Pic du Midi met de vanzelfsprekendheid waarmee zijn dorpsgenoten hun zoldertrapjes beklimmen. Regen of sneeuw, vorst of bloedhitte; met iedere dag, met iedere meter, komt de Peugeot een beetje dichterbij.



Na een ijzige tocht in de koude en de sneeuw op weg naar de top valt hij in een ravijn en verliest hij het bewustzijn. Wanneer hij terug bij bewustzijn komt, wacht hem een gruwelijk bericht: Amédéé, hij die droomt van rijden op een racefiets en steeds vaker opgewonden wakker ligt bij de gedachte aan dat hij op een dag de Tour zal kunnen rijden, heeft geen tenen meer. De arts heeft de bevroren stompjes onmiddellijk tot het middenvoetsbeentje moeten amputeren. Nooit, nee nooit zal de droom van Amedee Fario werkelijkheid kunnen worden.
Anderhalf jaar later, op zondag 30 juni 1912, staan 131 deelnemers in Parijs aan de start van de tiende Tour de France. Een van hen heeft zich ingeschreven als onafhankelijke en komt uit een dorpje aan de voet van de Pic du Midi. Amedee Fario beweegt zich voort met behulp van tien stukjes hout, die als tenen in zijn schoenen zijn geplaatst. Die eerste Tour is nog wat teveel van het goede voor Amedee en hij houdt het slechts enkele etappes vol. Een jaar later keert hij terug naar de Tour, ditmaal houdt hij het langer vol.



Hij blinkt uit in de bergetappes, volgt de grote sterren van merkenploegen soepel op de flanken van de Tourmalet en staat op een zeker moment zelfs tiende in het algemeen klassement – als tweede onafhankelijke. Journalisten drommen om de schriele jongen met startnummer zeventig, vragen zijn naam, vissen naar zijn geheime wapen. Zijn bijnaam, de Adelaar van Esponne, wordt snel geboren. Dan, kort voor het einde van de Tour die zijn doorbraak is geworden, staat het noodlot hem weer op te wachten. Ditmaal in de vorm van een onhandig geparkeerde hooiwagen. Nog een laatste maal keert de Adelaar van Esponne terug naar de Tour. Het is de zomer van 1914 en de geur van buskruit hangt als een dreigende wolk boven Europa. De renners gaan ‘gewoon’ van start, maar Amédéé kent pech en voor de tweede keer in zijn leven kennismaakt met een Frans ravijn. In het ziekenhuis ontdekt een journalist van de krant L’Aurore het geheim dat zich in Amedees schoenen bevindt. De volgende dag staat er op de voorpagina: ‘L’aigle sans orteils. De adelaar van Esponne is de teenloze adelaar geworden.
Nooit zal Amedee Fario werkelijk van zijn plotse sterrendom kunnen genieten. Kort na de Tour breekt de Eerste Wereldoorlog uit en Amedee reist af naar Parijs. Niet om vrijstelling te vragen vanwege zijn invaliditeit, maar om zich aan te melden, om mee te vechten. Zijn prestaties op de fiets hebben bewezen dat hij niet zielig is, geen invalide en niet iemand voor wie een speciale regeling getroffen moet worden. Niet veel later vertrekt hij naar de van bloed en tranen doordrenkte loopgraven. Hij zal nooit meer terugkeren.



Bronnen:
http://hetiskoers.nl/2013/vergeten-renner-fario-amedee/
http://www.standaard.be/cnt/gp4g78og
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail
A. Depage



Geregistreerd op: 1-6-2008
Berichten: 2882
Woonplaats: Dendermonde, Oost-Vlaanderen (B)

BerichtGeplaatst: 09 Feb 2014 8:37    Onderwerp: Reageer met quote

Ottavio Bottecchia: (1 augustus 1894 – 14 juni 1927)

Ottavio Bottecchia was een Italiaans Wielrenner. Hij werd op 1 augustus 1894 geboren in de gemeente San Martino di Colle Umberto, in de provincie Treviso, nabij Veneto. Hij overleed op 32-jarige leeftijd te Gemona del Friuli, in de provincie Udine.



Ottavio Bottechia begon zijn dagen als wielrenner met het lezen van La Gazzetta dello Sport. Nu ja, dat probeerde hij, want lezen had een van de negen kinderen uit een arm gezin uit Noord-Italie nooit geleerd . Bottecchia bracht slechts een enkel jaar op school door, daarna moest hij helpen de kost te verdienen en werd metselaar. Dat leverde hem later de bijnaam "le maçon de Frioul" (de metselaar van Friuli) op. Samen met zijn vriend en trainingsmaat Alfonso Piccin leerde hij als volwassen man nog lezen. Eerst het alfabet en daarna de korte berichten in de Gazzetta, iedere dag opnieuw.In het gezin Bottecchia was geen geld voor een fiets. Alleen zijn broer Gianni had er een, een exemplaar waar Ottavio uren naar kon kijken. Heel soms mocht hij hem gebruiken om er een plaatselijk wedstrijdje mee te rijden.



Wielercarrière

De sportieve carrière van Bottecchia startte na de oorlog, toen hij begon met profwielrennen. Zijn eerste succes boekte hij in 1923 in de Ronde van Italië, waarin hij vijfde werd. Deze prestatie leverde hem een contract op bij het gerenommeerde Franse rijwielmerk Automoto. In hetzelfde jaar won hij een rit in de Tour de France en werd hij achter de geroemde Henri Pélissier tweede in het eindklassement.
In 1924 startte hij, vanwege zijn klimmerstalenten, als een van de favorieten in de Tour de France. Hij won de eerste etappe en daarmee de gele trui die hij gedurende het verdere verloop van de Ronde niet meer zou afstaan. Mede dankzij vier ritoverwinningen werd hij de eerste Italiaan die de Tour won. Ook in 1925 won hij de Ronde, weer met vier ritoverwinningen. Zijn dominantie was echter niet zo groot als het jaar ervoor. Zo moest hij enkele dagen de gele trui laten aan de Belg Adelin Benoît. Toch was uiteindelijk zijn voorsprong op nummer 2 in het eindklassement maar liefst 54' 20", terwijl die in 1924 ‘slechts’ 35' 36" bedroeg. Ondanks zijn successen werd Bottecchia in zijn thuisland nooit de gevierde renner. Zijn successen boekte hij in Frankrijk en "campionissimi" als Alfredo Binda en Costante Girardengo spraken meer tot de verbeelding dan de stille Bottecchia. Met 34 gele truien staat Bottecchia op een gedeelde 9e plaats in de wielergeschiedenis.




Eerste Wereldoorlog

Toen de Eerste Wereldoorlog uitbrak, meldde Ottavio zich vrijwillig aan. Hij werd geplaatst in het Bersaglieri-collectief aan het front in Trentino, waar de gevechten met Oostenrijk op het punt van ontbranden stonden. Hij behoorde tot een speciale groep verkenners, die behalve machinegeweren ook vouwfietsen tot hun beschikking hadden. Hij fungeerde ook als scherpschutter. Tegen het eind van de oorlog werd hij gevangengenomen, maar hij slaagde erin om te ontsnappen.


Mysterieuze dood

In juni 1927 werd hij aan de kant van de weg in het gehucht Peonis gevonden met een ernstige schedelbasisfractuur. Zijn fiets had geen schade opgelopen en stond netjes tegen een boom. Hoewel Bottecchia snel naar het ziekenhuis kon worden gebracht, stierf hij enkele (12?) dagen later op 32-jarige leeftijd in een ziekenhuis in Gemona. Hij was in de tussentijd niet meer bij kennis geweest.
Een boer bekende later toen hij op sterven lag dat hij een scherpe steen naar Bottecchia had gegooid, toen hij de wielrenner had betrapt bij het stelen van druiven. Sceptici wijzen erop dat in juni de druiven nog niet rijp zijn en het ook voor een wielrenner niet aantrekkelijk is om onrijpe druiven te eten.
Een Italiaan die naar New York was verhuisd heeft eveneens opgebiecht dat hij de wielrenner heeft gedood, in opdracht van de maffia.
Tenslotte vertelde de priester die Bottecchia in zijn laatste uren had bijgestaan, in 1973 – ook weer op z’n sterfbed – dat Bottecchia gedood was door fascisten, die jaloers waren op zijn successen. Inderdaad stak hij zijn socialistische sympathieën niet onder stoelen of banken in het Italië van Mussolini, maar de fascisten zagen hem toch ook als zoon van het nieuwe Italië.




Talloze schrijvers en journalisten deden een poging het stof van zijn leven te blazen en de doodsoorzaak vast te stellen. Niemand die erin slaagde. En zo werd Ottavio Bottecchia’s meest doorvertelde prestatie zijn mysterieuze dood. Bottecchia werd begraven – drie keer zelfs, in Gemona, in Pordenone en uiteindelijk in San Martino.






Bronnen:
http://hetiskoers.nl/2013/vergeten-wielrenner-bottecchia-ottavio/
http://nl.wikipedia.org/wiki/Ottavio_Bottecchia
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail
A. Depage



Geregistreerd op: 1-6-2008
Berichten: 2882
Woonplaats: Dendermonde, Oost-Vlaanderen (B)

BerichtGeplaatst: 17 Feb 2014 12:22    Onderwerp: Reageer met quote

Henri van Lerberghe: (29 januari 1891 – 10 april 1966)

Henri Vanlerberghe is een Belgische wielrenner. Hij werd geboren te Lichtervelde nabij Torhout (West-Vlaanderen) op 29 januari 1891. Hij overleefde beide Wereldoorlogen en overleed in zijn geboortedorp op 10 april 1966. Hij is bekend als winnaar van de eerste Ronde van Vlaanderen na de Eerste Wereldoorlog in 1919, de derde editie van de wielerklassieker.



Bijnaam

Al wat bekend is over Ritten van Lerberghe loopt uiteen van ‘nogal ongeloofwaardig’ tot ‘volstrekt waanzinnig’. Zijn levensverhaal is een onvast bouwsel van werkelijkheid en verdichtsel, van hele en halve leugens, van dichterlijke vrijheden en mythevorming door overenthousiaste wielerhistorici.
Maar zoals dat gaat met de waarheid: die heeft af en toe een zetje nodig.
Over de herkomst van zijn bijnaam zijn de bronnen eenduidig: niet zelden kwam Ritten naar de start van een koers, keek in het rond en zei, tegen niemand in het bijzonder en op een opgewekte toon, alsof hij een gunstige weersverwachting doorbriefde: ‘’k Zal gulder allemaal doodrieën.’ (‘Ik ga jullie allemaal doordrijden’). In de meeste gevallen reed hij overigens vooral zichzelf dood, door veel te vroeg aan te vallen en reeds lang vóór de finish uitgeblust ingelopen te worden. Als hij de finish al haalde…
De eerste keer dat Rittens wielerloopbaan voor het eerst iets lijkt te gaan voorstellen, is in het jaar 1913. De Tour de France bestaat in die tijd nog uit twee wedstrijden: een voor de renners zonder ploeg, de ‘onafhankelijken’ en eentje voor renners in ploegverband. De ploegen starten eerst, een kwartier later worden zij gevolgd door de eenzame strijders die alles zelf moeten uitzoeken.
Het duurt tot de vijfde etappe, maar dan gebeurt dan toch het ongelooflijke: het ‘echte’ peloton start kalm, ziet in de 379 kilometer die nog voor hen liggen geen reden om er onmiddellijk als gekken in te vliegen. En dan wordt het complete peloton opeens ingehaald door een ziedende engel, een Vlaming met buitenboordmotor. Ritten van Lerberghe zal die vijfde etappe winnen en daarmee een waarlijk ongelooflijke prestatie leveren.



Eerste Wereldoorlog

Als een jaar later de Joegoslavische student Gavrilo Princip in Bosnië aartshertog Franz-Ferdinand omlegt en Europa in de fik vliegt, treedt Ritte toe tot het Belgische leger. Ik vond helaas voorlopig weinig nieuws over zijn dienstjaren in het leger … Wie kan aanvullen, is welkom!

Na de oorlog

Pas in 1919 herneemt het leven zijn normale loop weer en keert in het voorjaar ook de Ronde van Vlaanderen terug op het programma, de derde keer dat de wedstrijd wordt georganiseerd.
De ochtend waarop de Ronde wordt gehouden, meldt ook de Doodrijder van Lichtervelde zich aan de start. Ritten is volledig in wieleroutfit, maar heeft geen fiets bij zich. Uiteindelijk leent hij een reservefiets van een andere deelnemer en gaat van start.
Vlak vóór het startschot klinkt, herhaalt de Doodrijder zijn befaamde mantra: dood, dood zal hij ze rijden. Hij houdt woord: op een hellend stuk in Ichtegem demarreert hij. De rest van het peloton ziet het glimlachend aan: het is nog 120 kilometer en de wind blaast als een razende over de Vlaamse Ardennen. Ritten zal vanzelf wel weer terugwaaien, dacht men, maar ze zagen hem niet meer terug … Uiteindelijk houdt Ritten veertien minuten van zijn voorsprong over. Nooit zal een voorsprong van een winnaar van de Ronde daarna nog groter zijn.



Bronnen:
- http://hetiskoers.nl/2012/vergeten-wielrenner-van-lerberghe-henri/
- http://nl.wikipedia.org/wiki/Henri_Van_Lerberghe
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail
jurgen



Geregistreerd op: 16-6-2007
Berichten: 6811

BerichtGeplaatst: 18 Feb 2014 11:11    Onderwerp: Reageer met quote

Prachtig topic, Depage eerbied eerbied
vooral het onderwerp van
Henri van Lerberghe uit Lichtervelde
vond ik zeer interessant
gr
Jurgen
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Soldat Binet



Geregistreerd op: 12-1-2011
Berichten: 274

BerichtGeplaatst: 18 Feb 2014 15:01    Onderwerp: Reageer met quote

Rittn Vanlerberghe, held van Lichtervelde!

Dankzij hem werd Lichtervelde in 2004 Dorp Van De Ronde (Van Vlaanderen). Omdat hij blijkbaar (zegt men toch) de ronde onder andere gewonnen heeft om door een stilstaande trein bij een gesloten overweg te kruipen terwijl de rest bleef wachten, heeft men indertijd bij de doortocht van de Ronde een gigantische treinwagon na gebouwd op de Markt van Lichtervelde. Kwam mooi over op de téévéé, hoewel er op dat moment helemaal in 't begin van de koers amper een kat kijkt.

Maar toch,

't Was ne kastaar. En we zijn trots op hem.



(bron: http://users.telenet.be/patricklakiere/images/dorp%20van%20de%20ronde%20site.jpg)
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
A. Depage



Geregistreerd op: 1-6-2008
Berichten: 2882
Woonplaats: Dendermonde, Oost-Vlaanderen (B)

BerichtGeplaatst: 18 Feb 2014 15:37    Onderwerp: Reageer met quote

jurgen @ 18 Feb 2014 11:11 schreef:
Prachtig topic, Depage eerbied eerbied
vooral het onderwerp van
Henri van Lerberghe uit Lichtervelde
vond ik zeer interessant
gr
Jurgen


Bedankt voor het compliment Jurgen!

Het stukje over Matthew Herbert Austin wordt trouwens aangepast (zie een aantal renners hierboven). Er zaten wat fouten in. Het is wachten op Shabu die het herwerkte tekstje erin plaatst Wink
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail
shabu
Cheffin


Geregistreerd op: 7-2-2006
Berichten: 3038
Woonplaats: Hoek van Holland

BerichtGeplaatst: 18 Feb 2014 16:59    Onderwerp: Reageer met quote

Het is aangepast hoor Smile

http://forumeerstewereldoorlog.nl/viewtopic.php?p=404560#404560
_________________
If any question why we died
Tell them, because our fathers lied
-Rudyard Kipling-

http://ww1relics.com/
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45457

BerichtGeplaatst: 18 Feb 2014 17:11    Onderwerp: Reageer met quote

Schitterend topic!
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
A. Depage



Geregistreerd op: 1-6-2008
Berichten: 2882
Woonplaats: Dendermonde, Oost-Vlaanderen (B)

BerichtGeplaatst: 22 Feb 2014 9:07    Onderwerp: Reageer met quote

Ook deze man hoort hier thuis, ook al was zijn wielerbestaan ondergeschikt aan zijn motor- en vliegwerk...


Jan Olieslagers: (4 mei 1883 – 23 maart 1942)




Jan Olieslagers was een Belgische motor- en wielrenner. Hij was ook een luchtvaartpionier en was een luchtaas in de Eerste Wereldoorlog. Jan werd geboren te Antwerpen op 4 mei 1883 en overleed te Berchem op 23 maart 1942. Hij werd 58 jaar oud.



Wiel- en motorrenner

Olieslagers werd geboren als tweede zoon in een gezin met nog drie broers en twee zussen. Jan liep school bij het stedelijk onderwijs en blonk uit in al wat met rekenkunde verband hield. Zijn vader was werkzaam bij een bedrijf dat ook de kades van de Schelde moest rechttrekken. Op elfjarige leeftijd verloor Olieslagers zijn vader en ging hijzelf werken op de werf. In zijn vrije uurtjes en weekenden werkte hij bij een fietsenmaker. Daar leerde hij stiekem fietsen in de kelder en onderweg als hij de fiets moest afleveren bij klanten. Toen hij betrapt werd door zijn baas kreeg hij een eigen fiets als "straf". Nadat hij een fiets van een klant in de prak rijdt komt hij uiteindelijk terecht bij de Belgische fietsfabriek Minerva. Daar begon hij met het rijden van wielerwedstrijden onder de vlag van de Antwerpse Bicycle Club en de Union Cycliste Internationale. Vanaf 1900 verwierf Olieslagers zelf het recht om Minerva motoren te verkopen. Hij werd lid van de Antwerp Motor Club, won een gouden medaille bij de eerste kampioenschap voor motoren in Zurenborg. In 1901 vestigde hij een wereldsnelheidsrecord van 80 km/u. Het was in deze periode dat hij de bijnaam "den Antwerpschen Duivel" verwierf. In een wielerwedstrijd op de piste van Scheveningen maakte hij letterlijk brokken. Als gangmaker met zijn renner Viktor Tubbax, kon hij na een duel niet meer sturen. Hij had namelijk de bouten te hard aangespannen. Hij kreeg de zware motor van zijn tegenstander in zijn rug en maakte een zware crash. In allerijl werd Olieslagers naar het ziekenhuis gebracht. De Heilige Sacramenten werden hem reeds toegediend, maar wonderwel herstelde hij wel.





In 1904 deed Olieslagers mee aan de motorrace Parijs-Bordeaux-Parijs. Hij won deze race en dit leverde hem internationale roem op en een bekeuring van de Franse politie voor het rijden zonder rijbewijs, maar zo'n rijbewijs bestond simpelweg nog niet in België. Tijdens een schietoefening in 1907 wordt hij geraakt door een verdwaalde kogel. Deze kogel kon niet worden verwijderd. Op de eerst volgende wedstrijd na vervolgde hij echter zijn succes. In Neuilly-sur-Seine reed hij een nieuw record op de baan en in 1908 vestigde hij een nieuw wereldrecord door op de baan 5km af te leggen binnen 2 minuten en 52 seconden. Ook zou hij als eerste sneller dan 100 km/u gereden hebben. Hij werd een vermogend man.


Vliegpionier

Tijdens zijn verblijf in Levallois-Perret kwam hij in contact met Louis Blériot, die een vliegschool dreef bij Issy-les-Moulineaux. Hij legde zijn motorcarrière neer en begon met vliegen. Hij kocht een Blériot XI en maakte zijn eerste vlucht onder toeziend oog van Blériot zelf te Issy-les-Moulineaux. Na een geslaagde vlucht crasht Olieslagers tweemaal achter elkaar. Dit weerhoudt hem er niet van toch mee te doen aan de Antwerpse Vliegweek (23 oktober - 2 november 1909), alwaar hij op de derde dag een geslaagde vlucht maakt. Op 31 maart ontving hij vliegbrevet nr. 5 van de "Aëroclub de Belgique". Hierna vertrekt hij naar Algerije waar hij de eerste vlucht boven Algerije maakte boven de stad Oran. Vervolgens vertrok hij naar Frankrijk te Pau. Aldaar ontmoette hij vriend voor het leven Jules Tyck. Hij neemt deel aan vele vliegshows. Eerst te Sevilla met een Spaans toestel, dan naar Nice (15 tot 25 apr. 1910), Barcelona, Genua en Bologna, waar hij een prijs van 10.000 lire in de wacht sleepte. Daarna volgde de beroemde "La Grande Semaine de la Champagne" in Reims waar hij meerdere wereldrecords voor langste vlucht neerzette. Na de felicitaties van onder andere koning Albert I vliegt hij alweer te Stockel (23 juli - 4 augustus 1910). Na Stockel vertrok hij naar Nederland om daar grote roem te vergaren tijdens vliegshows in Groningen (augustus 1910), Utrecht (augustus 1910), Zwolle (september 1910), Amsterdam, Leeuwarden, Rotterdam, Enschede (september - oktober 1910), Nijmegen, Den Haag, met nog een tussentijds uitstapje in Hamburg.




Omdat Olieslagers een echt fenomeen was, werd aan hem ook volgend liedje opgedragen:

“Als Olieslagers dood valt
dan kopen wij een schaar.
En knippen heel de krullen van zijn pettelaar.
Als Olieslagers dood valt dan krijgen wij misschien
de helft van zijn centen en ook nog zijn vliegmachien.
Olieslagers, Olieslagers, Olieslagers val maar dood.”


In Groningen verbeterde hij zijn duurrecord naar bijna 45 minuten om deze in Zwolle op 52 minuten te zetten. Op een gegeven moment zag hij een demonstratie van de Fransman Adolphe Pégoud die een looping maakte. In overleg met Louis Blériot maakte ook Olieslagers zijn eerste loopings boven Parijs tijdens de eerste luchtvaartsalon. Hij keerde nog enkele malen terug naar Nederland, waaronder tijdens de Entos in 1913. De Eerste Wereldoorlog maakte een eind aan het pionierstijdperk.




De Eerste Wereldoorlog

Bij het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog boden Olieslagers en zijn broers Max (1889 - 1961), Jules en Albert zich vrijwillig met zijn vliegtuigen, materiaal en personeel aan bij de militaire overheid, waaronder drie Blériots XI. Zij werden in eerste instantie ondergebracht bij het vrijwilligersregiment Escadrille Monoplane en stonden onder leiding van Henri Crombez. In maart 1915 stortte Jan met zijn Blériot neer en lag hij twintig dagen in het ziekenhuis. Hij kreeg hij als eerste onderofficier - hij was inmiddels sergeant - het Ridderkruis in de Orde van Leopold II. Hij vervolgde zijn oorlog in het 2me Escadrille, waar hij op 12 september 1915 zijn eerste officiële overwinning behaalde. In een Nieuport 10 haalde hij boven Oudstuyvekenskerke een Duitse Aviatik C neer. Er zouden tot aan het einde van de oorlog nog vijf geregistreerde overwinningen volgen. Maar waarschijnlijk had hij veel meer overwinningen op zijn naam staan aangezien hij 491 vluchten maakte en verwikkeld raakte in 92 luchtgevechten.



Olieslagers behaalde volgende officiële overwinningen:
• 12 september 1915 een Aviatik C boven Oudstuyvekenskerke
• 17 juni 1916 een Fokker D.II boven Pijpegale nabij Zuidschote
• 14 juni 1917 een Aviatik C boven Schore
• 15 juni 1917 een Fokker D.II boven Keiem
• 3 mei 1918 een Fokker D.VII boven Westende
• 19 mei 1918 een Albatros D.V boven Woumen


Na de Eerste Wereldoorlog

Op 3 augustus 1919 werd Olieslagers gedemobiliseerd en ging hij zich richten op de ontwikkeling van de luchtvaart in Antwerpen. Hij weet de Belgische regering te overtuigen tot het creëren van een internationale luchthaven nabij Antwerpen, in Deurne. Het huidige Internationale Luchthaven Antwerpen. In 1923 vond de officiële opening plaats, waarbij de toegangsweg gedoopt werd tot Jan Olieslagersstraat. In 1927 stichtte hij ook de AAC (Antwerp Aviation Club, later de RAAC) en werd de eerste voorzitter. In 1934 was hij vaandeldrager bij de begrafenis van Koning Albert I en zijn laatste wapenfeit was de oprichting van de luchtvaartveteranen-vereniging "Vieille Tiges" in 1937, waarvan hij tot aan zijn dood in 1942 voorzitter was. Bij zijn overlijden werd in de kerk, tegen alle verboden van de Duitse bezetter in, het volkslied de “Brabançonne” ten gehore gebracht.







De legende leeft voort

In mei 1953 werd er standbeeld opgericht van Jan Olieslagers nabij de luchthaven. Het standbeeld is van de hand van Willy Kreitz. In 1976 werd er ter ere van het 75-jarig bestaan van de “Koninklijke Aëroclub van België” een postzegel uitgebracht. In 2003 maakte Christophe Brackx een documentaire over het leven van Jan Olieslagers. Constant de Kinder bracht in 1936 een biografie over Jan Olieslagers uit; Jan Olieslagers, de Antwerpse duivel



Bronnen:
http://users.skynet.be/mda.hdv/vtb_memorial/olieslagers/index.html
http://stuyfssportverhalen.wordpress.com/tag/jan-olieslagers/
http://nl.wikipedia.org/wiki/Jan_Olieslagers
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail
A. Depage



Geregistreerd op: 1-6-2008
Berichten: 2882
Woonplaats: Dendermonde, Oost-Vlaanderen (B)

BerichtGeplaatst: 23 Feb 2014 9:15    Onderwerp: Reageer met quote

Paul Deman: (25 april 1889 - 31 juli 1961)



Paul Deman was een succesvolle Belgische wielrenner. Hij werd geboren in Rekkem nabij Menen. Hij overleefde de oorlog en overleed op 72-jarige leeftijd te Outrijve (deelgemeente van Avelgem, West-Vlaanderen). Hij won niet alleen de 1ste Ronde van Vlaanderen in 1913. Hij won ook Bordeaux-Parijs (1914), Parijs-Roubaix (1920) en Parijs-Tours (1923). Als ‘onverzorgde' won hij ook de Tour de France in 1911 (de ‘onverzorgden' reden een apart klassement en mochten onderweg bij pech geen hulp van de organisatie krijgen). In 1909 won hij op indrukwekkende wijze de Ronde van België: hij won 6 van de 7 ritten. Alleen de rit met aankomst in Menen (op de piste in de Barakken) won hij niet... Hij was prof van 1909 tot 1924, in zijn laatste profjaar werd hij nog 4de in de Ronde van Vlaanderen.





De Eerste Wereldoorlog

De wielercarrière van Paul Deman werd bruusk onderbroken door de eerste Wereldoorlog. Paul ontsnapte daarbij tot 2 maal toe aan de dood. Met de fiets bracht hij in een gouden tand spionageberichten naar de geallieerden net over de Nederlandse grens. Toen hij op het einde van de oorlog betrapt en ter dood veroordeeld was, werd het kamp in Leuven waar hij gevangen zat, op de dag van zijn terechtstelling bevrijd. Paul Deman, vanwege zijn lage, diepe stem, ook wel de ‘bas' genoemd, werd door de geallieerden echter niet meteen vrijgelaten. Zijn basstem, zijn West-Vlaams accent en het feit dat hij in de dodencel zat, wekten achterdocht bij de bevrijders, die dachten dat hij een gevaarlijke Duitser was. Ze overwogen om hem toch af te schieten. Een brief uit Brussel maakte gelukkig een einde aan zijn oorlogsdrama. Hij kreeg voor zijn dappere spionagedaden van de Fransen het Croix de Guerre.

Later verhuisde Paul Deman naar Outrijve en kocht er een fietsfabriek. Voor zover bekend had hij geen kinderen. In 1961 (hetzelfde jaar waarin ook Karel Van Wijnendaele, de oprichter van de Ronde van Vlaanderen overleed) stierf hij als buurman van de jonge Marc Demeyer, zelf een meer dan verdienstelijk renner.

Hier een link naar een krantenartikel dat verscheen in de jaren 50:
http://www.menen.be/sites/menen/files/assets/menen_webmaster/Vrije_tijd/Sport/Dorp2013/artikel_-_Paul_Deman_wint_Ronde_van_Vlaanderen.jpg

Bronnen:
http://www.menen.be/dorpvanderonde/rekkemdorpvanderonde2013/wie-was-paul-deman
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail
A. Depage



Geregistreerd op: 1-6-2008
Berichten: 2882
Woonplaats: Dendermonde, Oost-Vlaanderen (B)

BerichtGeplaatst: 23 Feb 2014 20:36    Onderwerp: Reageer met quote

Thomas Jepson Gascoyne: (17 augustus 1876 – 4 oktober 1917)

Thomas Gascoyne was een Engelse wielrenner die werd geboren te Whittington (Derbyshire) in Engeland op 17 augustus 1876. Hij huwde met Linda. Begin de jaren 1900 emigreerde hij naar Australië waar hij als arbeider aan de slag ging. Hij combineerde dit met de passie van het wielrennen. In 1907 woonde hij in Newcastle, Australië, nadat hij reeds verschillende woonplaatsen had gehad in Australië. Thomas was houder van het werelduurrecord 25 mijl, het record op de kwartmijl met vliegende start en het record op de 2 mijl met een tandem. Voor zijn liefde voor de fiets reisde hij de hele wereld rond en was hierdoor erg geliefd door het publiek.



Toen de Eerste Wereldoorlog uitbrak bood hij zich als vrijwilliger aan te Preston, Melbourne, en werd hij ingedeeld bij het 21e Australische Bataljon. Hij schopte het tot korporaal, maar sneuvelde op 4 oktober 1917 tijdens de 3e Slag van Ieper, te Passendale. Zijn naam staat verenigd op de Menenpoort. Hij overleed op 41-jarige leeftijd.



Bronnen:
http://en.wikipedia.org/wiki/Thomas_Gascoyne
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail
A. Depage



Geregistreerd op: 1-6-2008
Berichten: 2882
Woonplaats: Dendermonde, Oost-Vlaanderen (B)

BerichtGeplaatst: 26 Feb 2014 20:34    Onderwerp: Reageer met quote

Victor Lenaers: (25 mei 1885 - 12 november 1968)


Victor Lenaers was een Belgische wielrenner afkomstig uit de Limburgse Ambiorixstad Tongeren. Hij wordt geboren op 25 mei 1885 als zoon van Henri Lenaers en Mathilde Frederix. Hij werd 83 jaar en overleed in zijn Tongeren.
Nog geen halfjaar is hij lid van Vélo Club Tongrois of hij wordt als 16-jarige al clubkampioen. Tussen 1910 en 1913 wint hij vrijwel iedere koers waaraan hij deelneemt, al kan hij niet sprinten. Op zoek naar meer tegenstand stapt hij in 1913 over naar de onafhankelijken om al na enkele overwinningen in het Tongerse zijn koerstrui te moeten inruilen voor een legeruniform.



Eerste Wereldoorlog

In 1914, op 19-jarige leeftijd, moet hij naar Fort Lantin vertrekken om in het Luikse te vechten tegen de Duitsers. Victor wordt als krijgsgevangene naar Duitsland overgebracht. Pas vier jaar later, in 1918, keert hij ziek en vermoeid terug naar Tongeren. Zijn korte wielercarrière lijkt ten einde.


Naoorlogse carrière

Toch zit hij al snel weer op de koersfiets en in 1921 rijdt hij als prof mee voor de prijzen: hij eindigt o.a. als zevende in Luik-Bastenaken-Luik, als zesde in Parijs-Brussel en als tweede in Parijs-Lyon.

Zijn grootste exploot is zijn eerste plaats in de Ronde van Frankrijk van 1921 bij de 'onverzorgden'. De Tour kenden toen nog immers twee klassementen: de 'groupés', fabrieksrenners met een contract, en de 'isolés' of 'afzonderlijken' of nog 'onverzorgden', renners zonder contract die leefden van premies en bonussen. In het totaal klassement eindigde hij zesde. Met zijn in de Tour gewonnen prijzengeld koopt Victor een huis in de Jekerstraat te Tongeren en zal er na zijn carrière een fietsenwinkel uitbaten. Hij overlijdt te Tongeren op 12 november 1968.



De memorabele Tour de France van 1921

Het verhaal gaat dat Tongeren geld inzamelde voor Victor Lenaers m te kunnen deelnemen aan de Ronde van Frankrijk. Op 26 juni 1921 meldt Victor zich om twee uur 's ochtends met 122 andere renners op Place de la Concorde te Parijs, in de hoop flink wat franken bij elkaar te fietsen in de Tour de France. Met nummer 139 vertrekt Victor Lenaers in de vroege ochtend uit Parijs om de 388 kilometer naar Le Havre af te leggen. Van de 123 deelnemers behoort een grote meerderheid tot de categorie der 'onverzorgden', herkenbaar aan de nummers vanaf 100.

Het is niet de lengte van die eerste etappe die Lenaers' materiaal op de proef stelt, maar het gestuiter over de granaatputten en bomkraters in het door de Eerste Wereldoorlog geteisterde wegdek. “Een echt bandenkerkhof was het”, herinnert Lenaers zich vijfendertig jaar later. Vijf bandbreuken doen hem een uur na de winnaar finishen. Twintig renners geven die eerste dag al op. Met een gemiddelde lengte van 360 kilometer per etappe en een snelheid van rond de 25 kilometer per uur, waren de renners destijds al gauw een uur of 16 onderweg.

Naast materiaal en banden leed ook menig zitvlak onder de barre banen in Noord-Frankrijk, sinds het wapengekletter tussen 1914 en 1918 bekend als 'De Hel van het Noorden'. Lenaers: “Het gebeurde niet zelden dat het eetmaal rechtstaand genomen werd, omdat zitten een marteling was. Ge had natuurlijk een dagje om te rusten, maar was het zitvlak dan nog niet in orde, dan kondt ge gerust naar huis treinen”. Niet dat een onverzorgde erg veel tijd overhield. “Des avonds kon ik dan als nagerecht mijn tuben beginnen te repareren”, aldus Lenaers.

Van de 123 renners zijn er nog maar 68 over als het peloton na 5 etappes de Pyreneeën bereikt. Lenaers had naar eigen zeggen nog nooit een col gezien als hij begint aan de bergrit van Luchon naar Perpignan. Derailleurs waren er nog niet in die tijd. Aan de voet van een beklimming stopten de renners. Ze demonteerden het achterwiel en draaiden het een halve slag, om zo van een klein tandwiel met vrijloop aan de ene kant van de as te 'schakelen' naar een groter, vast exemplaar aan de andere kant.



Een keer of tien heeft Lenaers stil moeten houden die dag, voor en na beklimmingen van de Aubisque, de Soulor, de Tourmalet, d'Aspin en de Peyresourde. Als Vlaamse kasseienvreter blijkt hij ook bergop over voldoende macht te beschikken. Tegen alle verwachtingen in bekroont hij zijn debuut in het hooggebergte met een etappeoverwinning. Na 14 uur en 15 seconden bereikt hij Perpignan als snelste tweedeklasser.
Via Perpignan, Toulon, Nice en Grenoble bereikt het slinkende peloton in vijf etappes Genève. Slechts achtendertig renners overleven de Alpen. Ook al toont Lenaers zich 'Koning van de Regelmaat' en wint hij drie bergetappes in zijn categorie, de Tour lijkt beslist. Bij de eersteklassers heeft de Belg Léon Scieur van La Sportive de gele trui na de tweede etappe niet meer afgestaan. Bij de tweedeklassers leidt diens ploeggenoot Léon Despontin voor Victor Lenaers.




Victor moet het hebben van lange ontsnappingen of steile beklimmingen. Met nog vier vlakke etappes tot de aankomst in Parijs lijken zijn kansen verkeken. De spanning keert terug in de koers als Lenaers in de etappe Metz-Duinkerken 20 kilometer voor de finish lek rijdt, waarop alle mannen van La Sportive als sprinters wegvluchten. Despontin laat zich op sleeptouw nemen door Scieur, Heusghem en Mottiat en verkleint zo de achterstand op zijn concurrent met zes minuten. Op de rustdag in Duinkerken haalt hij nog een kwartier af van de resterende 24 minuten achterstand door met succes bij de wedstrijdleiding te klagen.

Lenaers zou onderweg hulp hebben gekregen bij het herstel van een bandbreuk. Met een kleine negen minuten voorsprong, net genoeg om één band te wisselen, vertrekt Lenaers naar Parijs.
Nadat Lenaers Despontin op de meet met een lengte heeft geklopt rijdt hij, na Léon Scieur, de winnaar bij de 'gegroepeerden', in het Parc des Princes zijn ereronde. “Ik kwam naar huis met ongeveer twintigduizend goeie [Belgische] francs op zak en ik was de koning te rijk, ge kunt dat peinzen!”




Bronnen:
http://www.stammenfrederix.be/ui40.htm - Hugo Frederix
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail
A. Depage



Geregistreerd op: 1-6-2008
Berichten: 2882
Woonplaats: Dendermonde, Oost-Vlaanderen (B)

BerichtGeplaatst: 28 Feb 2014 19:44    Onderwerp: Reageer met quote

André Perichicot: (9 augustus 1888 – 3 mei 1950)

André Perchicot was een Frans wielrenner die op 9 augustus werd geboren te Bayonne, een Franse gemeente in het departement Pyrénées-Atlantiques (regio Aquitanië) in het uiterste Zuid-Westen van Frankrijk. André was ook een begenadigd zanger en nam in zijn carrière zo’n 27 platen op. Hoewel opgeleid tot ingenieur, koos hij vanaf 1909 voor een bestaan als beroepsrenner op de baan. Enige jaren lang behoorde hij tot de sterksten onder de sprinters. Zijn specialiteit als wielrenner was het baansprinten. Hij werd hierin nationaal kampioen sprint op de baan in 1912 en in 1913 in dezelfde discipline Europees kampioen.



De Eerste Wereldoorlog en zijn leven erna als zanger

Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd hij gevechtspiloot en in 1916 werd zijn vliegtuig uit de lucht geschoten. Perchicot overleefde, maar brak praktisch al zijn botten.



Tijdens zijn lange revalidatie in de overvolle militaire hospitalen vond hij een nieuw levensdoel. Hij begon te zingen om de gewonden op te monteren. Al snel steeg zijn populariteit en uiteindelijk werden 27 platen uitgebracht op zijn naam, met als bekendste nummer 'Quand on aime on a toujours vingt ans ...' . Vanaf 1930 was Perchicot een gevierd music-hall-artiest en toerde door Europa, Noord-Afrika en het Midden-Oosten met 'la tournée Perchicot'.

In 1950 stierf hij als rentenier te Bayonne. Hij werd 61 jaar oud.




Bronnen:

http://nl.wikipedia.org/wiki/Andr%C3%A9_Perchicot
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail
A. Depage



Geregistreerd op: 1-6-2008
Berichten: 2882
Woonplaats: Dendermonde, Oost-Vlaanderen (B)

BerichtGeplaatst: 23 Mrt 2014 16:25    Onderwerp: Reageer met quote

Léon Comès: (11 februari 1889 – 16 oktober 1915) en Léon Hourlier (16 september 1885 – 16 oktober 1915):

Léon Comès was een Franse wielrenner. Hij werd geboren in de stad Perpignan, in de regio Languedoc-Roussillon in het zuidwesten van Frankrijk. Hij won de GP d’Angers baansprinten in 1909 en won hij brons op het Frans kampioenschap in 1908. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd hij ingedeeld in het 89e régiment d’infanterie de Ligne. Later verhuisde hij naar het 19e vliegeskadron, waarbij zijn taken voornamelijk de logistiek en het transport waren. Hij vloog met een Voisin. Comès verongelukte samen met zijn schoonbroer Léon Hourlier tijdens een Saint-Étienne-au-Temple in de Champagnestreek.





Léon Hourlier was eveneens een Frans wielrenner. Hij werd geboren in de Franse stad Reims. Hij was 3x Frans kampioen sprint op de baan (1908, 1911 en 1914). Hij won ook de GP Paris in 1912 en 1914. Hij won eveneens de zesdaagse van Parijs in 1914 en dit samen met zijn schoonbroer Léon Comès. Hij huwde op 14 maart 1907 de zus van Léon Comès, Alice Anna Josephine Comès. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd hij gemobiliseerd en was hij werkzaam binnen de militaire autoindustrie. Hij vroeg op 1 februari 1915 zijn overplaatsing aan in het luchtwezen en was lid van V97 Escadrille. In juli 1915 vocht hij aan het front en nam hij deel aan de bombardementen van de Duitse steden Saarbrücken, Dillingen en Trier. Hij was eveneens lid van het beroemde Escadrille VB103 en werd gedecoreerd met het Croix de Guerre.





Het was Léon Hourlier die zijn schoonbroer Léon Comès overtuigde om een bokswedstrijd bij te wonen van de Franse wereldkampioen George Carpentier. Erna zou Comès de resterende vakantiedagen doorbrengen bij zijn vrouw en kind. Ze gingen met het vliegtuig omdat de 80-kilometerslange reis met de auto ook risico’s had en de duurtijd ook te veel tijd in beslag nam door het slechte kapotgeschoten wegdek.
Op 16 oktober 1915 met een strak blauwe lucht stegen Léon en Léon op van het militaire vliegveld van Cuperly. Ze zouden nooit op de plaats van bestemming aankomen. Mocht het op de Noord-Franse wegen al bloedlink zijn, in de lucht was het ook niet pluis. Het luchtruim boven het arrondissement Champagne was het jachtgebied van de jachtvliegers onder leiding van Von Richthofen. De precieze oorzaak van hun crash was nooit helemaal duidelijk, hoogstwaarschijnlijk zijn ze neergeschoten. Feit is dat het vliegtuig in de buurt Saint-Etienne-au-Temple zich in de zuigende modder te pletter sloeg. Léon Comès, 26 jaar en zijn zwager Léon Hourlier, 30 jaar werden op de militaire begraafplaats van Reims in één ‘kameradengraf’ te rusten gelegd.




Bronnen: vrije vertaling
http://fr.wikipedia.org/wiki/L%C3%A9on_Com%C3%A8s
http://fr.wikipedia.org/wiki/L%C3%A9on_Hourlier
http://stuyfssportverhalen.wordpress.com/category/gesneuvelde-renners/

Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail
A. Depage



Geregistreerd op: 1-6-2008
Berichten: 2882
Woonplaats: Dendermonde, Oost-Vlaanderen (B)

BerichtGeplaatst: 23 Mrt 2014 16:29    Onderwerp: Reageer met quote

Ik raak stilaan uitgeput in wielrenners tijdens de Groote Oorlog na het stukje van zonet over Léon Comès en Léon Hourlier. Er zijn nog steeds genoeg namen te vinden, maar vaak ontbreekt het aan veel informatie (slecht een paar zinnetjes). Anderen daarentegen bouwden nog een grote wielercarriière uit na de oorlog, maar werd er niets teruggevonden tijdens de oorlog, zelfs niet of ze wel gediend hebben in het leger (waren ze bvb vrijgesteld???). Ik plaats dra nog een klein overzichtje van renners waarvan weinig tot niets gekend is tijdens de oorlog.
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail
Soldat Binet



Geregistreerd op: 12-1-2011
Berichten: 274

BerichtGeplaatst: 24 Mrt 2014 18:18    Onderwerp: Reageer met quote

Dit is smullen, smullen, smullen..

Smile Smile Smile
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Marksken58



Geregistreerd op: 16-12-2013
Berichten: 13

BerichtGeplaatst: 27 Mrt 2014 11:53    Onderwerp: Reageer met quote

A. Depage @ 23 Mrt 2014 16:29 schreef:
Ik raak stilaan uitgeput in wielrenners tijdens de Groote Oorlog na het stukje van zonet over Léon Comès en Léon Hourlier. Er zijn nog steeds genoeg namen te vinden, maar vaak ontbreekt het aan veel informatie (slecht een paar zinnetjes). Anderen daarentegen bouwden nog een grote wielercarriière uit na de oorlog, maar werd er niets teruggevonden tijdens de oorlog, zelfs niet of ze wel gediend hebben in het leger (waren ze bvb vrijgesteld???). Ik plaats dra nog een klein overzichtje van renners waarvan weinig tot niets gekend is tijdens de oorlog.


Hier vindt u het verhaal van Ernst Franz (http://nl.renners-in-de-grote-oorlog.wikia.com/wiki/Ernst_Franz) (bron: Mémoire du Cyclisme en Wikipedia DE).

Groeten,
Marc
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Marksken58



Geregistreerd op: 16-12-2013
Berichten: 13

BerichtGeplaatst: 28 Mrt 2014 15:48    Onderwerp: Reageer met quote

Over Thomas Gascoyne vind je een uitgebreid artikel op Wikipedia (http://en.wikipedia.org/wiki/Thomas_Gascoyne).

Groeten,
Marc
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
lidou



Geregistreerd op: 11-8-2013
Berichten: 266
Woonplaats: Edewalle - Kortemark (vlakbij de Wercken-Riegel)

BerichtGeplaatst: 28 Mrt 2014 18:11    Onderwerp: Reageer met quote

Toptopic A.Dépage, schitterend!

Weet je toevallig iets meer over Jules Vanhevel (Ichtegem)?

grtn
nick
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Bekijk de homepage
A. Depage



Geregistreerd op: 1-6-2008
Berichten: 2882
Woonplaats: Dendermonde, Oost-Vlaanderen (B)

BerichtGeplaatst: 28 Mrt 2014 19:10    Onderwerp: Reageer met quote

Merci voor de complimenten Wink
Ik zal inderdaad eens wat neuzen in de lijst van de oerklassiekers en zien waar ik uit kom. Hopelijk vind ik dan wat nieuws over hun soldatenleven zelf.

Wordt vervolgd!
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail
daniel.lidou



Geregistreerd op: 23-8-2013
Berichten: 25
Woonplaats: ichtegem

BerichtGeplaatst: 29 Mrt 2014 19:03    Onderwerp: odiel defraeye Reageer met quote

Odiel defraeye won als eerste belg de tour de france in 1912.Moet ook gestreden hebben in de 1°WO. De nieuwe wielerpiste te Rumbeke is naar hem genoemd samen met P.Sercu.Wie weet meer over deze oudsrtijder?
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
A. Depage



Geregistreerd op: 1-6-2008
Berichten: 2882
Woonplaats: Dendermonde, Oost-Vlaanderen (B)

BerichtGeplaatst: 29 Mrt 2014 21:34    Onderwerp: Reageer met quote

Odiel Defraeye: (14 juli 1888 – 20 augustus 1965)

Odiel Defraeye was een Belgische wielrenner afkomstig uit het Vlaamse Rumbeke, een deelgemeente van de stad Roeselare. Hij was de zoon van Camiel Defraeye (1860-1931) een arbeider in de steenovens en Sidonie Sioen. Het gezin had het financieel niet breed. Zijn vader leed aan reuma en de jonge Odiel was ‘de enige man’ die geld in het laatje kon brengen. Na een dag in de klas begon voor Odiel vaak een tweede dagtaak. Later nam Odiel Defraeye ook deel aan wielerwedstrijden. Zo won hij op zijn 14e zijn eerste stratenkoers en de bijhorende prijshesp. Hij kon hiermee zijn ouders overtuigen om zich voluit op het wielrennen te storten. Hij kreeg een tweedehandsfiets cadeau voor 75 Belgische Frank. De investering rendeerde …



Wielerloopbaan

November 1908, Fraeye wordt opgeroepen voor zijn dienstplicht. Hij kon gelukkig rekenen op sportieve oversten, en in het voorjaar van 1909 zette hij de stap naar de beroepsrenners, maar niet vooraleer hij de Ronde van Vlaanderen won voor amateurs in 1908. In zijn eerste deelname aan Parijs-Roubaix in 1906 kwam hij als zesde over de meet. Hij werd naar eigen zeggen geklopt door gebrek aan ervaring. In 1911 werd Defraeye Belgisch kampioen op de weg en in het voorjaar van 1912 won hij de Ronde van België. Als eerste Belg en tweede niet-Fransman won hij in dat jaar de Ronde van Frankrijk. Hij zegevierde ook in drie ritten. Zijn overwinning zorgde voor een nooit geziene volkseuforie in België. Na de Eerste Wereldoorlog won Defraeye nog één etappe in de Ronde van België, en in 1924 stopte hij met wielrennen.



De Eerste Wereldoorlog

De woning van Defraeye wordt in de eerste Wereldoorlog opgeëist door de Duitsers. In de oorlog zelf is Odiel Defraye soldaat in het Belgisch Leger en hij bevindt zich aan en achter de frontlijn aan de Ijzer. Op zijn doodsprentje staat ook vermeld dat hij oudstrijder is uit de Eerste Wereldoorlog.



Na de oorlog

Met het geld dat hij als wielrenner verdiende, kocht hij in Rumbeke een herberg waar later een velodroom werd bijgericht. Hij verhuisde op het einde van de jaren 1920 uit Rumbeke en raakte later wat op de dool. Hij overleed in alle anonimiteit in Bierges, nabij Waver (Waals-Brabant).

In 2012 werd voor hem een monument opgericht op het Kerkplein van Rumbeke. Defraeye werd eerder al gehuldigd in theatervoorstellingen, fiets- en wandelroutes. Hij kreeg in 2006 in Rumbeke een eigen straatnaam in een wijk die naar lokale wielrenners werd genoemd. De heropgebouwde velodroom bij zijn vroegere herberg werd na de heropening onder meer naar hem genoemd, alsook naar de wielrenners Albert Sercu en Patrick Sercu. Tijdens de verkiezing van 'Het talent van Roeselare' of de grootste Roeselarenaar in 2013, werd hij 23ste.






Bronnen:
http://nl.wikipedia.org/wiki/Odiel_Defraeye
http://www.marcdemeulenaere.be/wielerpiste_defraeye-sercu.html
http://www.odieldefraeye.be/site/blog.php?i2=70
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail
daniel.lidou



Geregistreerd op: 23-8-2013
Berichten: 25
Woonplaats: ichtegem

BerichtGeplaatst: 30 Mrt 2014 9:39    Onderwerp: wegrenners in WOI Reageer met quote

Prachtig, maak een boek over al die renners , je hebt alvast een koper.
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
daniel.lidou



Geregistreerd op: 23-8-2013
Berichten: 25
Woonplaats: ichtegem

BerichtGeplaatst: 30 Mrt 2014 10:02    Onderwerp: wegrenners WOI Reageer met quote

Philippe Thys, won de tour de France in 1913,1914 en 1920.Moet naar ik ergens gelezen heb tijdens de WOI gediend hebben bij de franse luchtmacht als belg?Won de de tour in 2013 toen een zekere Christophe door pech een paar uur verloor door een breuk aan de voorvork die hij eigenhandig diende te hersmeden in een smidse in saint marie de campain(afdaling tourmalet) waar nog altijd een gedenkplaat aan de muur hangt.
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Marksken58



Geregistreerd op: 16-12-2013
Berichten: 13

BerichtGeplaatst: 01 Apr 2014 8:42    Onderwerp: Re: wegrenners WOI Reageer met quote

daniel.lidou @ 30 Mrt 2014 10:02 schreef:
Philippe Thys, won de tour de France in 1913,1914 en 1920.Moet naar ik ergens gelezen heb tijdens de WOI gediend hebben bij de franse luchtmacht als belg?Won de de tour in 2013 toen een zekere Christophe door pech een paar uur verloor door een breuk aan de voorvork die hij eigenhandig diende te hersmeden in een smidse in saint marie de campain(afdaling tourmalet) waar nog altijd een gedenkplaat aan de muur hangt.


(Het is wel 1913!)
De informatie over zijn dienst bij de Franse luchtmacht staat o.m. op Wikipedia (http://nl.wikipedia.org/wiki/Philippe_Thys).
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Berichten van afgelopen:   
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Specifiek Tijden zijn in GMT + 1 uur
Ga naar Pagina 1, 2  Volgende
Pagina 1 van 2

 
Ga naar:  
Je mag geen nieuwe onderwerpen plaatsen
Je mag geen reacties plaatsen
Je mag je berichten niet bewerken
Je mag je berichten niet verwijderen
Ja mag niet stemmen in polls


Powered by phpBB © 2001, 2002 phpBB Group