Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index Forum Eerste Wereldoorlog
Hét WO1-forum voor Nederland en Vlaanderen
 
 FAQFAQ   ZoekenZoeken   GebruikerslijstGebruikerslijst   WikiWiki   RegistreerRegistreer 
 ProfielProfiel   Log in om je privé berichten te bekijkenLog in om je privé berichten te bekijken   InloggenInloggen   Actieve TopicsActieve Topics 

Oorlogstrauma’s en de behandelingen

 
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Medische verzorging Actieve Topics
Vorige onderwerp :: Volgende onderwerp  
Auteur Bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 13473
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Mrt 2011 19:33    Onderwerp: Oorlogstrauma’s en de behandelingen Reageer met quote

Oorlogstrauma’s en de behandelingen.

Leerlingen: Stefany Ferreira Oliveira en Mübeccel Tuncali

(Geplaatst met toestemming!)

Datum: 11 februari 2011
Klas: V6B
Vak: Geschiedenis

Inhoudsopgave

Inleiding 2

Hoe ontstaan oorlogstrauma’s? 3
Inleiding 3
Wat zijn oorlogstrauma’s? 4
Hoe ontstaan oorlogstrauma’s? 5

Wat zijn de meest voorkomende oorlogstrauma’s? 6
Inleiding, oorlogstrauma’s door de jaren heen 6
Herkennen/symptomen. 10
Meest voorkomende oorlogstrauma’s 12

De behandelingen van oorlogstrauma’s. 18
Inleiding 18
Behandelingen in de twintigste eeuw 19
Behandelingen voor PTSS 24
Behandelingen voor andere oorlogstrauma’s 31

Moderne wetenschap en politiek 35
Inleiding 35
Onderzoek 36
Politieke en maatschappelijke factoren 37

Conclusie 38
Conclusie hoofdstukken 38
Beantwoording van de hoofdvraag 41

Literatuurlijst. 42
Afbeeldingen 42
Artikelen 43
Boeken 43
Internet sites 44

Bijlagen 48
Interviews 48
DVD 52
Artikelen 53
Logboek 54
Evaluaties 57

Inleiding

Al sinds het bestaan van de mensheid voeren we oorlogen. Wat zijn nou eigenlijk de gevolgen van deze oorlogen voor de overlevenden? Is het mogelijk om het leven te hervatten alsof er niks gebeurd is?

Oorlogsgetroffenen vinden het vaak zeer moeilijk om professionele hulp te zoeken. Voor militaire kan de militaire mentaliteit hier een reden voor zijn. Zij kunnen de overheid zien als schuldige voor hun trauma’s waardoor ze niet bij (overheids-) instellingen zullen aankloppen voor hulp.

Nog steeds zijn er culturen waar oorlogstrauma’s niet als aandoening wordt erkend maar wordt gezien als lafheid. Waardoor er ook geen hulp wordt geboden aan hen die dat nodig hebben. Wat zijn de gevolgen hiervan? Vormen deze mensen geen gevaar voor zichzelf en of de maatschappij?
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 13473
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Mrt 2011 19:34    Onderwerp: Reageer met quote

Hoe ontstaan oorlogstrauma’s?

Inleiding

Militairen en burgers die een oorlog meemaken moeten na de oorlog verder met het leven, maar dat is niet altijd zo eenvoudig. Ze zijn namelijk blootgesteld aan afschuwelijke gebeurtenissen en wreedheden die voortkomen uit menselijke handelingen.

Oorlogsgetroffenen kunnen hier jarenlang last van hebben. Contact met andere oorlogsgetroffenen kan een enorme steun voor ze zijn.

Ook partners en kinderen van mensen die een oorlog hebben meegemaakt kunnen last hebben van de oorlog. Dat komt doordat sommige mensen met een oorlogstrauma niet altijd een goede partner of ouder zijn. De partner of het kind voelt dit wel, maar wil dit de ander niet verwijten. Later in zijn leven kan een kind hierdoor problemen krijgen. Partners kunnen na een tijd uitgeput of verbitterd raken. Er zijn gespreksgroepen voor zowel de partners als de kinderen.

Aan de ene kant is het vertellen van de afschuwelijke oorlogservaringen een noodzakelijk onderdeel van het verwerkingsproces. Maar aan de andere kant houden overlevenden hun ervaringen geheim omdat deze te gruwelijk zijn; omdat het te angstig is. Dit geheimhouden helpt hen natuurlijk niet verder. De oorlogservaringen worden zo een chronische pijn die de overlevende met zich meedraagt. Oorlogsgetroffenen komen geregeld in een isolement terecht.

Vaak kunnen oorlogsgetroffenen hun verhaal nergens kwijt: niet bij familie of vrienden, zelfs niet bij hun huisarts of bij andere hulpverleners. Dit houdt verband met een gebrek aan erkenning dat in de desbetreffende periode en/of cultuur heerst. In dit geval wil het slachtoffer zijn verhaal vertellen. Afschuwelijke gebeurtenissen moeten nou eenmaal aan het daglicht worden gebracht. Niemand kan met zo een ervaring blijven zitten toch zijn deze gebeurtenissen voor het slachtoffer haast onuitsprekelijk. Hierdoor komt het verhaal soms erg verwarrend en emotioneel over.

Wat zijn oorlogstrauma’s?

Trauma definitie: Hevige geestelijke aandoening die een stoornis veroorzaakt. Een trauma is dus een psychische stoornis, die is ontstaan door een of meerdere schokkende gebeurtenissen.

Gebeurtenissen die tot een trauma kunnen leiden:
• oorlog
• een (natuur) ramp
• verkrachting, mishandeling
• ernstig verkeersongeluk
• getuige zijn een gewelddadig moord
• alle andere situaties, waarin men zich zeer angstig, hulpeloos of met afschuw vervuld voelde, of zich voelde alsof zijn of haar leven in gevaar was.

Door deze schokkende gebeurtenissen kan men zo van slag zijn dat het controle neemt over je geest en daarmee ook controle over je leven. Bij de traumatische gebeurtenis spelen er gevoelens van machteloosheid en hulpeloosheid een hele grote rol. De klachten van een trauma hoeven niet gelijk naar boven te komen. Het komt regelmatig voor dat men er pas na tientallen jaren last van krijgt.

Oorlogstrauma’s kun je in 2 delen opsplitsen:
• Psychische trauma’s (emotionele aandoening)
• Fysieke trauma’s (lichamelijke aandoening)

Kort na de schokkende gebeurtenis kan de persoon in een toestand van verstijving verkeren, een soort “stilstaand beeld” vertonen of verward zijn. Daarna treden angststoornissen, gedragstoornissen en depressie op. De traumatische reacties bestaan uit hyperactivering, dwangmatige herbeleving (het opnieuw beleven van de traumatische ervaring), dissociatie, verdringing, angstreacties en vervlakking.3 Er zijn veel behandelingen die goede ondersteuning biedt om de trauma te verwerken. Ten slotte kan er posttraumatische stressstoornis optreden. De persoon herbeleeft voortdurend wat er gebeurd is. Ook trekt het slachtoffer zich terug in zichzelf en vertoont cognitieve stoornissen die een weerslag hebben op de aandacht, de concentratie en het geheugen.

Uiteraard hebben deze stoornissen zowel effect op de getroffene als op de naasten van de getroffenen.

Hoe ontstaan oorlogstrauma’s?

Mensen die een oorlog meemaken, maken verschrikkelijke dingen mee. Gebeurtenissen die dan plaatsvinden, kunnen van minder ernstige tot zeer ernstige trauma’s leiden. Dit komt doordat men verder moet met het leven Deze nare herinneringen worden daarom (onbewust) verdrongen om zo te kunnen overleven in de maatschappij. Zo zie je dan dat men zich gaat verstoppen of volledig concentreren op één ding, zoals werk. Bij soldaten gebeurt het vaak dat ze de behoefte aan spanning en uidaging krijgen. Zo wordt de oorlogssituatie van spanning nagebootst. Na lange tijd kunnen zich lichamelijk klachten voordoen die eigenlijk zijn ontstaan door (de verdrongen) traumatische ervaringen.

Als je een trauma hebt, heb je jouw emoties tijdens en na de traumatische gebeurtenis niet goed verwerkt. Deze emoties blijf je voelen door verstoringen in je energetische systeem in je lichaam. Als deze emoties niet verwerkt worden blijf je dus klachten in dit systeem.

Oorlogstrauma’s komen onder andere voor bij personen die in de oorlog hebben gevochten (soldaten, verzetstrijders), bij militairen in hogere functies (officieren) en uiteraard ook bij het volk, zowel bij jong als oud.

Militairen hebben op een missie te maken met: een enorme cultuurshock; stank en het beeld van rottende lijken, hebben een grote verantwoordelijkheid omdat ze in fractie van secondes beslissingen moeten nemen die het verschil maken tussen leven en dood.

Vaders die hun dochters moesten verkrachten of toekijken hoe anderen dat deden. Moeders die zagen hoe hun zonen werden onthoofd en die hoofden werden gebruikt als voetbal. Kinderen die door gebrek aan voeding later concentratie- en leerproblemen krijgen. Vijftig to zestig jaar later heeft een (minderheids)deel nog last van angst en verdriet die verband houdt met hun ervaringen van destijds . Dit bewijst hoeveel ‘krassen’ op de ziel kinderen overhouden aan extreem schokkende gebeurtenissen.


Wat zijn de meest voorkomende oorlogstrauma’s?

Inleiding, oorlogstrauma’s door de jaren heen

Vroeger

Herodotos (de eerste echte Griekse geschiedschrijver) beschreef al oorlogsneurose (ander woord voor shell-shock) in De slag van Marathon. In de Romeinse en Spaanse oorlogen noemde men dit ‘nostalgia’. Het aandenken aan het geboorteland en het verlangen naar de geliefden zou, volgens de oude auteurs, de basis zijn van zwartgalligheid, gestoorde slaap, verlies van eetlust, angst, flauwte en hartkloppingen. 6
In de tijd van Napoleon sprak men van ‘fantasieën’ om zo de symptomen van oorlogstraumata (geestelijke verwonding) te beschrijven.

Amerikaanse Burgeroorlog
De Amerikaanse Burgeroorlog (1861 - 1865) is beter bestudeerd en geanalyseerd dan de voorgaande oorlogen. Dit was een ‘modernere’ oorlog, met nieuwere en vernietigendere methodes en wapens, met dus meer terreur en slachtoffers. De medische opinie blijkt te ontwaken, maar maken nog steeds gewag van de ‘nostalgie’ van de te jonge soldaat of van de gehuwde man, ver van huis en kroost. 6 De nerveus-hysterische symptomen (hysterie is een opgewonden stemming met uiteenlopende symptomen zoals krampen, trillingen, bevingen, verlammingen en flauwten) worden beschreven in ‘American Medical Times’ halfweg de negentiende eeuw.

Die lichaamstaal wordt verklaard door ‘windage’, de luchtverplaatsing en het fysisch impact (inslag) van een voorbijvliegend of ontploffend projectiel dicht bij het lichaam. Dit zou een geweldige trilling veroorzaken in het lichaam, een spanning van de inwendige spieren, genoeg om de ledematen en andere spiergroepen te verlammen. 6

Ook stamt vanuit deze periode de oorsprong van de beschrijving van het ‘soldiers heart’, de hartneurose (neurose is een stoornis van het zenuwstelsel), in de moderne geneeskunde nog altijd het ‘Da Costa-syndroom’ genoemd, naar de Amerikaanse arts Da Costa, die driehonderd soldaten behandelde met ‘irritable hearts’ (prikkelbaar -hartsyndroom). 6 Men dacht dat het hart overbelast was en veels te vlug moest kloppen door de zware uitrustingen die de soldaten moesten dragen en door de zware oefeningen die de soldaten moesten ondergaan. Ondanks de verminderingen van uitrusting was er geen vermindering van de ziekterapporten.

Sigmund Freud probeerde via hypnose en droombestudering een verklaring te vinden voor het stroomlijnen van gedachten en gevoelens door de menselijke geest. De psychoanalyse was geboren en van hieruit de beginselen van de psychotherapie (behandeling van psychische aandoeningen). Freud stelde dat verlangens en gevoelsimpulsen verdrongen werden omdat zij tegenovergesteld waren aan een normaal karakter. 6 Door dit geestesconflict zouden neurotische stoornissen ontstaan volgens Freud.

Eerste wereldoorlog
In het begin van de Eerste Wereldoorlog dachten alle betrokken landen dat de strijd binnen enkele maanden over zou zijn. De werkelijkheid was anders en dit beseften de generaals vrij vlug.

De Eerste slag om Ieper begon op 10 oktober 1914. In enkele maanden had een divisie gemiddeld 45 % officieren en 37 % soldaten verloren. 6
De Tweede slag om Ieper was heel zwaar. De gasaanvallen; de bombardementen in de loopgraaf; de aanvallen in Niemandsland onder een regen van kogels; de gedachte aan de dood; de gewonden en het verliezen van medesoldaten. Dit alles maakte de soldaten doodsbang.

Niemand maakte zich zorgen om de ‘gekken’. Zij belandden in gewone ziekenhuizen. Er werd geloofd dat hun hersenen beschadigd waren door de luchtverplaatsing van de granaat (shell-blast) en men realiseerde nog niet dat oorlogsneurose een psychologische stoornis was.

Toch beschreef dr. Myers toen voor het eerst, in begin 1915, deze toestand met de benaming ‘shell-shock’, zich baserend op zijn onderzoeken en bevindingen vanuit het Militair Hospitaal van Boulogne. 6

Met ‘shell-shock’ worden alle psychologische en psychiatrische gevolgen bedoeld; alle betekenissen van ervaringen en gebeurtenissen bedoeld, waardoor iemand onbekwaam wordt zijn militaire verplichtingen te voldoen. De klachten konden per persoon verschillen: afhankelijk van de aard en de duur van de impact; het karakter en het temperament van de soldaat; zijn voorafgaande levenservaringen.

Vanaf maart 1915 werden er in de veldhospitalen speciale zalen ingericht voor de oorlogsgetraumatiseerden. Ook al heerste er een wantrouwen tegenover de soldaten die ‘geen wonden vertonen’ en eerder als bedriegers beschouwd werden.
Heel soms werden deze shellshock-patiënten op dezelfde manier behandeld als gevangenen en misdadigers. Deze mannen waren bang naar Engeland gestuurd te worden en in het ‘gesticht’ terecht te komen, want als je langer dan zes maanden in behandeling was, betekende dat dat je werd opgenomen. ‘Once a lunatic always a lunatic’, was hoe men over Shell-Shock dacht in 1917. Als de arts jou of als je jezelf niet kon genezen, was opname in het gesticht de laatste oplossing.

Velen soldaten verborgen hun klachten voor vrienden en familieleden, maar konden niet ‘normaal’ worden. ‘Gekken’ werden zeer langdurig behandeld en opgenomen.

In de meest militaire hospitalen was er geen tijd; niet voldoende kennis; geen gespecialiseerd medisch personeel om de soldaten met shellshock goed te kunnen behandelen. De opleiding psychiatrie aan de universiteiten was zwaar onder de maat. In ‘The Lancet’ (prestigieus medisch vakblad) van 1 mei 1915 verscheen in een hoofdartikel: ‘ De problemen, die te maken hebben met gevallen van mentale en nerveuze stoornissen bij soldaten in actieve dienst is hedendaags een ernstig en moeilijk probleem geworden met aanzienlijk praktisch medisch belang. 6

Het Brits leger aanvaardde Shell-shock echter nog steeds niet als een psychische aandoening. De krijgsraad zag het als een smoes ter verdediging van lafheid en desertie. Geheugenverlies door shell-shock gold ook zeker niet als excuus. Vanuit militair standpunt was een deserteur ofwel een ‘insane’, een krankzinnige bestemd voor een ‘mad house’, ofwel een ‘shot at down’-geval. Bij doodveroordeling door de krijgsraad waren medische verslagen zeldzaam en als ze er waren, werd er geen rekening gehouden met de omstandigheden die ontstonden door de symptomen van Shell-shock.

In het begin van de Eerste Wereldoorlog waren zelfs de militaire doktoren vol onbegrip voor het fenomeen. Mogelijk kwam dit voort uit disciplinaire redenen. Er moesten zoveel mogelijk soldaten na herstel naar het front terugkeren, want de verliezen waren groot en de nood aan soldaten was immens. Gemiddeld raakten er driehonderd man per dag uit de strijd. De militaire doktoren realiseerden zich niet dat shell-shock een psychologische stoornis was.

Later ontstond wel wat meer kennis over de pathologie en begon men in de triage de gewonden een kenmerk te geven: W(ounded), M(ental) of NYDN (not yet diagnosed nervous).

In september 1915 vaardigde het ‘Huis van Afgevaardigden’ in London een wet uit dat militaire zenuwgeraakte in de neurologische afdelingen van de (23) Britse militaire ziekenhuizen verzorgd moesten worden en dat er speciale zorgcentra opgericht moesten worden in de structuur van ieder leger.

In januari 1916 werd er in London een volledig medisch congres gewijd aan de problemen van shell-shock. Boeken verschenen over ‘De effecten van zware explosies op het centraal-nerveus systeem’. 6Het ‘War Office’ besliste shell-shock te erkennen als erkend oorlogsletsel in het kader van toekenning van invaliditeit(srente).

Helaas was er nog steeds achterdocht of de getroffene werkelijk leed aan oorlogsneuroses of dat ze de boel bedrogen. Hoewel in Engeland progressief en aanvaardend een idee gevormd werd over het probleem, was aan het front de gestrengheid tegenover neurotische oorlogsslachtoffers nog niet gewijzigd.

Zo werden, door onwil of onkunde van de doktoren en door de strengheid van de krijgsraad, een groot aantal onschuldige soldaten ter dood veroordeeld. Zelfs, nadat men intens was ingelicht over het probleem, werden er veel onschuldige soldaten alsnog veroordeeld.

Na veel aandringen van de socialistische parlementsleden werd eind 1917 in Engeland een wet doorgevoerd: de uitvoering van de ‘dood met de kogel’ mocht alleen gebeuren na zeer grondig onderzoek.

In 1920 werd het ‘War Office Committee of Enquiry (onderzoek naar) into Shell-Shock’ opgericht met de bedoeling de verschillende soorten hysterie of traumatische neurosen (met de reeds ingeburgerde term Shell-Shock genoemd), alsook kennis te verzamelen vanuit de medische hoek en dito autoriteiten gedurende de oorlog en eveneens te adviseren of er voor dit probleem door militaire training en opvoeding een wetenschappelijke methode kon gevonden worden om het te vermijden.

De conclusie was dat de oorzaak van shell-shock niet kwam door de ‘shell’ zelf, maar doordat er een oorlogsneuroses ontstond door: stress, slapeloosheid, angst, vermoeidheid, verantwoordelijkheid tegenover medesoldaten, slagveldervaringen zoals het zien van gedode vrienden en alle zware lichamelijke verwondingen.

Herkennen/symptomen.

Symptomen ven shellshock:
• slapeloosheid
• angsttoestanden
• emotionele labiliteit
• hallucinaties
• doofheid
• blindheid
• stom geslagen zijn
• trillingen/schuddende bewegingen
• verkrampte spierhoudingen
• geheugenverlies
• nachtmerries
• verminderde zelfcontrole
• wantrouwen
• verlammingen
• bewustzijnsverlies
• stuipaanvallen.

Symptomen van angststoornissen:
• hartkloppingen
• snel/hijgend ademen
• pijn/beklemd gevoel op de borst
• duizeligheid/gevoel flauw te vallen
• zweten
• trillen/beven
• ademnood/gevoel dat je stikt
• misselijkheid/diarree
• een doof gevoel of tintelingen in de ledematen
• gevoel van onwerkelijkheid
• hoofdpijn
• buikpijn
• slaapproblemen
• gebrek aan eetlust
• concentratieproblemen
• last van een bang voorgevoel
• bezorgdheid
• prikkelbaarheid
• nervositeit
• spanning en onrust

Symptomen van PTSS: :
• nachtmerries;
• herbelevingen;
• slaapstoornissen;
• concentratie- en geheugenstoornissen;
• grote prikkelbaarheid en woede-uitbarstingen;
• depressieve buien;
• chronische vermoeidheid;
• overmatige waakzaamheid;
• gevoelens van vervreemding van anderen;
• schuld- en schaamtegevoelens;
• problemen met de naaste familie, vrienden en kennissen, werk;
• overmatig drank- of drugsgebruik.

Symptomen van depressie:
• somberheid
• lusteloosheid
• concentratieproblemen
• gevoelens hebben van rusteloosheid
• traag zijn
• je overbodig of nutteloos voelen
• Slapeloosheid
• eetproblemen
• naar de dood verlangen

Symptomen van dissociatieve stoornissen:
• Amnesie: Wanneer iemand zich incidenten of ervaringen van gebeurtenissen uit een bepaalde periode niet kan herinneren, of wanneer iemand zich bepaalde belangrijke persoonlijke informatie niet kan herinneren.
• Depersonalisatie Een bewuste ervaring waarbij iemand het eigen lichaam als vreemd, niet vertrouwd, of niet echt ervaart.
• Derealisatie, Een bewuste ervaring waarin iemand zijn vertrouwde omgeving als vreemd en onvertrouwd ervaart.
• Identiteitsverwarring, Wanneer iemand zich onzeker voelt over wie hij is of moeite heeft hoe zich zelf te beschrijven.
• Identiteitswijziging, Wanneer er een verschuiving plaats vindt in de identiteit wat het gedrag op een dusdanige manier verandert dat het anderen opvalt.

Meest voorkomende oorlogstrauma’s

• Shell shock
Met ‘shell-shock’ worden al de psychologische en psychiatrische gevolgen en betekenissen van ervaringen en gebeurtenissen bedoeld, die iemand onbekwaam maken zijn militaire verplichtingen verder nog na te komen.

• KZ syndroom
Afkorting van Konzentrationslager-syndroom; angststoornis die is ontstaan nadat men een ingrijpende, beschadigende gebeurtenis heeft meegemaakt (bijvoorbeeld een concentratiekamp) . Men is constant bang en herbeleeft de gebeurtenissen steeds opnieuw. Enkele andere verschijnselen zijn slaapstoornissen, nachtmerries en problemen met concentreren.

• Depressie
Depressie is een psychische stoornis waarbij de persoon gedurende een periode een neerslachtige stemming ervaart en/of een verlies van interesse en plezier in de dagelijkse activiteiten.
Niet alle depressies zijn hetzelfde. Zo kunnen ze variëren van mild tot zeer zwaar. Bij iemand met een milde depressie zijn maximaal enkele depressieve symptomen aanwezig. Echter bij iemand met een zware depressie zijn vrijwel alle symptomen aanwezig. Hoeveel last iemand van de depressie heeft hangt af van de manier waarop de verschijnselen op de voorgrond treden en zo het dagelijks functioneren verstoren. Depressie komt vaak voor in combinatie met angststoornissen.

• Angststoornissen
Angst is een hele normale en vooral gezonde emotie. Het helpt ons namelijk om in situaties waar gevaar dreigt, zoals een brand, een veilige plek te zoeken. Echter bij sommige mensen beheerst angst het hele leven. Ze zijn vaak angstig zonder dat daar een directe of reële aanleiding voor is: er is dan sprake van een angststoornis. Angststoornissen gaan verder dan af en toe angstig zijn.
Angststoornissen gaan zo ver dat angst en paniek je hele leven bepalen. Zo kunnen mensen last hebben van herhaaldelijke en aanhoudende gedachten of bijvoorbeeld het gas wel is uitgedaan bij het uit huis gaan en zich daarbij erg angstig voelen of ze kunnen erg angstig worden wanneer ze terugdenken aan een bepaalde traumatische gebeurtenis die hen is overkomen.

Enkele angststoornissen:
• Paniekstoornis
• Obsessieve Compulsieve Stoornis (OCS)
• Post Traumatische Stressstoornis (PTSS)

• Paniek stoornis
Mensen die leiden aan een paniekstoornis hebben last van zogenaamde paniekaanvallen. Deze paniekaanvallen komen meestal heel onverwacht, wat natuurlijk heel erg onaangenaam is.

Tijdens zo'n paniekaanval krijgt de patiënt last van verschillende lichamelijke verschijnselen, die in korte tijd heel hevig worden. Soms spreekt men bij deze klachten ook wel van “hyperventilatie”. Hyperventilatie wordt veroorzaakt door verkeerde manier van ademhalen. ‘Hyper’ betekent hoog en ‘ventilatie’ slaat op de ademhaling. Hyperventilatie betekent dus letterlijk verhoogde ademhaling. Vaak heeft men tijdens zo'n aanval de angst om dood te gaan, flauw te vallen, of de controle te verliezen.

Vervolgens zijn mensen ook bang om een nieuwe aanval te krijgen. Veel mensen die last hebben van paniekaanvallen, gaan activiteiten of situaties vermijden, waarbij of waarin zich eerder een paniekaanval heeft voorgedaan. Ook kan men situaties waaruit men moeilijk denkt weg te kunnen, of waar hulp ontbreekt als zich opnieuw een paniekaanval zou voordoen, gaan vermijden. 11 Voorbeelden daarvan zijn: drukke plekken zoals winkels of het openbaar vervoer; of autosnelwegen.

• Obsessieve Compulsieve Stoornis (OCS)
Mensen met een Obsessieve Compulsieve Stoornis (OCS) hebben last van dwanggedachten (obsessies) en / of dwanghandelingen (compulsies).

Dwanggedachten (obsessies) zijn steeds terugkerende gedachtes die zich telkens aan iemand opdringen, de persoon kan ze daarom dus ook moeilijk loslaten. Zulke gedachten zijn ongewild en heel onplezierig. Dwanghandelingen (compulsies) zijn handelingen die steeds op een bepaalde manier ‘moeten’ worden uitgevoerd. Als de handelingen niet op deze vaste manier uitgevoerd worden geeft dat de persoon veel spanning en of angst. Deze dwanghandelingen staan vaak in direct verband met de patiënts (dwang)gedachtes. Door het uitvoeren van de dwanghandelingen probeert men datgene te voorkomen waar hij of zij juist zo bang voor is. Bijvoorbeeld: mensen die bang zijn dat hun huis ontploft, omdat zij bang zijn dat zij de gaskraan open hebben laten staan, kunnen de gaskraan blijven controleren, ook al weten zij eigenlijk wel zeker dat deze dicht is. Dus door het uitvoeren van de dwanghandelingen probeert men de angst die ontstaat door de (dwang)gedachte te verminderen.

Mensen met een OCS zijn ook vaak geneigd om situaties te vermijden die dwanggedachtes oproepen of dwanghandelingen uitlokken. De dwangstoornis kan per persoon lichte of ernstige vormen aannemen. De dwanghandelingen en dwanggedachten kosten veel tijd (meer dan een uur per dag) en doen vaak ernstig inbreuk op de dagelijkse bezigheden, het werk, studie of sociale activiteiten en relaties. 12

• Post Traumatische Stressstoornis (PTSS)
“PTSS is het meest voorkomende oorlogstrauma. Vele andere oorlogstrauma’s zijn onder PTSS in te delen.” Aldus Dr. H.W.J. Henselmans raad van bestuur van het Sinai Centrum. Het Sinai Centrum is een Joodse instelling voor geestelijke gezondheidszorg. Gespecialiseerd in de behandeling van psychotrauma ten gevolge van oorlog, geweld en verlies.

PTSS is een angststoornis, die bij velen mensen voorkomt. Er is sprake van PTSS wanneer de symptomen minimaal een maand duren en het dagelijks functioneren verstoren. Wat gevolgen kan hebben voor het sociale leven en zelfs tot problemen op het werk kunnen leiden. Wanneer de klachten langer dan drie maanden aanhouden, wordt gesproken van een PTSS van chronische aard.

Bij herinneringen aan het trauma, kan de persoon zich plotseling bang of verdrietig voelen. Vaak zal het lichaam hierop reageren door middel van zweten, trillen, misselijkheid, hartkloppingen, benauwdheid en een droge mond. Door deze klachten lijkt het alsof er steeds weer gevaar dreigt. Hierdoor staat men continu op scherp, de verwachting dat ieder moment iets ergs kan gebeuren, vraagt veel energie. Steeds maar weer herhalen beelden of geluiden zich ongewenst in de gedachtes en of dromen. In een poging om weer controle over het leven te krijgen, vermijden mensen alles wat ze bang, machteloos of verdrietig maakt. Dus probeert men de ongewenste
gedachtes te stoppen door afleiding te zoeken. Vaak vermijden mensen met PTSS in de loop der tijd steeds meer situaties uit angst voor controleverlies.
’s Nachts zijn vaak de momenten dat men last krijgt van herbelevingen.
De gedachten die ze overdag hebben weten te onderdrukken, lijken nu terug te stuiteren. Slapen kan hierdoor onmogelijk te worden.
Uit angst voor onbegrip of uit schaamte, bespreken mensen mogelijk hun gevoelens liever niet met anderen. Het geheimhouden van de gevoelens kan ook voorkomen uit angst anderen bang te maken met de details over het trauma.

• Da Costa-syndroom ‘soldiers heart’ ‘irritable hearts’
Het Syndroom van Da Costa behoort ook tot een vorm van angststoornissen. Het werd voor het eerst waargenomen bij soldaten tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog. Deze aandoening veroorzaakt symptomen die gelijk zijn aan dat van een hartziekte. Dit terwijl de “patiënt” in werkelijkheid fysiek gezien niets mankeert.

• Gedragstoornissen
Gedragstoornissen komen het vaakst bij kinderen en adolescenten voor maar kan ook bij volwassenen voorkomen. Kinderen met een gedragsstoornis vertonen regelmatig zeer negatief gedrag. Dit gedrag is niet tijdelijk, maar treedt al een lange tijd op. Kinderen met een gedragsstoornis kunnen hun emoties moeilijk in bedwang houden. Ze raken snel gefrustreerd en kunnen moeilijk omschakelen naar een andere houding.

Er zijn twee soorten gedragstoornissen:
• oppositional defiant disorder (ODD)
• antisociale gedragstoornis. (CD)

Van ODD kan men spreken als de persoon langer dan een half jaar negatief en vijandig gedrag vertoont. Sociaal functioneren en schoolprestaties lijden hieronder.

Symptomen van ODD:
• driftig zijn
• zich verzetten tegen de regels
• ruzie maken met volwassenen
• anderen opzettelijk ergeren
• anderen de schuld geven van eigen fouten
• prikkelbaar en geërgerd reageren
• regelmatig boos of gepikeerd zijn
• hatelijk en wraakzuchtig zijn

De zwaardere variant van de ODD is antisociale gedragstoornis (CD). Van een CD spreekt men als de persoon een herhalend en aanhoudend gedragspatroon heeft.

Symptomen van CD:
• pesten, bedreigen, intimideren;
• wapens gebruiken en lichamelijk letstel toebrengen
• aanzetten tot vechten
• mishandelen van mens en dier
• dwingen tot seksueel contact
• stelen en of liegen en vernielen met de bedoeling ernstige schade aan te richten
• spijbelen en van huis weglopen.

Voorheen ging men ervan uit dat een gedragsstoornis ofwel aangeboren was ofwel ontstond door de opvoeding. Tegenwoordig wordt uitgegaan van een combinatie van aanleg en omgeving. Er zijn aanwijzingen dat bij kinderen met ernstige gedragsstoornissen sprake is van afwijkende biologische factoren. Gedragsstoornissen gaan vaak samen met leerproblemen, stemmingsproblemen, hyperactiviteit en verslaving. CD kan leiden tot ernstige agressie en criminaliteit.

Gedragstoornissen kunnen blijven tot na de kindertijd en veranderen dan in een antisociale persoonlijkheidsstoornis.

Een antisociale persoonlijkheidsstoornis is een persoonlijkheidsstoornis met als belangrijkste kenmerk: instabiliteit in denken in voelen en in het gedrag.

Hierdoor kan de persoon stemmingswisselingen krijgen; instabiele relaties met anderen hebben; zich impulsief en antisociaal gedragen en snelle behoeften bevrediging najagen.

Oorlogservaringen

His face was a ghastly grey colour, like marble in which there was a tinge of blue. His mouth was open and dried blood stuck to his chin where it had run down from his colourless lips…the stench was sickening. De meeste soldaten hebben vergelijkbare gedachten en gevoelens over de eerste veldslag. Het wordt als een onvergetelijk ervaring beschouwd, in de meeste geval wordt het vergeleken met de ontmaagding van een man. Veel soldaten zien hun eerste ervaring van de veldslag als een toetreding tot echte man.

Door velen verschillende wetenschappers is er onderzoek gedaan naar de eerste indrukken van soldaten tijdens hun allereerste veldslag. Een van de wetenschappers die hiernaar onderzoek heeft gedaan is John Dollard. John Dollard heeft 300 Amerikaans soldaten van de Abraham Lincoln Brigade, die hadden gevochten tijdens de Spaanse burgeroorlog bestudeerd. 71 Procent van deze soldaten hadden geaccepteerd dat zij bang waren tijdens het eerste gevecht.
15 Procent kan zich herinneren dat ze bang waren tijdens het gevecht, en 14 procent voelde angst na het gevecht.

Raleigh Trevelyan begged God not to let him disgrace himself, and late, wrote: I remember father saying on embarkation leave that the worst part of battle was wondering how you were going to behave in front of other people…. I don’t think even nom I really fear death, or even the process of dying. It is only the thought of whether or not I shall acquit myself honourably that obsesses me. Militairen met een hoge rang staan onder een nog grotere druk dan de militaire uit de lagere rangen. Dit omdat ze een bepaald beeld moeten vertegenwoordigen. Zij hebben de verantwoordelijkheid om te allen tijde dapper te zijn en nooit angst te tonen. Dit zou voor angst bij de soldaten zorgen met de grote gevolgen ervan.

Respirator are curiously de humanizing: identifying familiar and trusted faces becomes difficult behind the rubber equivalent of the medieval pig-faced bascinet. Eating and drinking are tricky, urination is difficult and defecation a major operation.
Doordat het voor de soldaten zo moeilijk is om aan de primaire behoeftes te bevredigen worden de soldaten psychisch afgemat. Mawson geeft aan dat het gebrek aan voedsel grote psychologische gevolgen heeft voor de soldaten. Door gebrek aan de juiste voedingsstoffen is het lichaam namelijk niet in staat naar behoren te kunnen functioneren.
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 13473
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Mrt 2011 19:48    Onderwerp: Reageer met quote

De behandelingen van oorlogstrauma’s.

Inleiding

‘Everyone is horrified but so many included myself are driven on by pride, one cannot show one self to be afraid in front off others. Subordinates look to their leaders for example.’

Dit zei John Roberts, hij was luitenant- kolonel tijdens de Tweede wereldoorlog. Zoals blijkt uit het bovengenoemde stuk was er veel stress zowel op de onervaren als op de ervaren soldaten. Dit leidt uiteindelijk naar verschillende vormen van oorlogstrauma’s die we in de voorgaande hoofdstukken zijn behandeld.

Het is hierbij van belang dat het oorlogsslachtoffer wel zelf moet inzien dat hij of zij hulp nodig heeft. Het moeilijkste voor de soldaten is de erkenning voor hen zelf en die ze van andere ontvangen, in dit hoofdstuk wordt dit aspect verder behandeld.

Om deze oorlogstrauma’s te genezen zijn er verschillende behandelingsvormen ontwikkeld.

The prime purpose of military training is to produce effectiveness on the battlefield. Much of it is devoted, either directly or indirectly, to enabling the soldier to cope with the stress-filled environment of combat. General theories on coping with stress can be applied to the particular circumstances of the battlefield, although, as Peter Watson observed in War on the Mind, some psychologists would argue that the stresses of the battlefield are so severe as to be totally different from the stresses which an individual might encounter in the course of his everyday life.

Niet alle behandelingen tegen stress werken bij oorlogsslachtoffers zoals uit dit bovenstaande fragment blijkt. Door de jaren heen zijn er verschillende onderzoeken verricht naar de efficiëntie van de verschillende behandelingen.

In dit hoofdstuk komt vooral de ontwikkelingen op het gebied van oorlogspsychiatrie aanbod. Eerst zullen de behandelingen in de twintigste eeuw ter sprake komen. Vervolgens zullen we de hedendaagse behandelingen voor PTSS en andere traumagerichte psychologische behandelingen bespreken.

Behandelingen in de twintigste eeuw

Jammer genoeg werd de kennis die in de Eerste wereldoorlog werd vergaard niet in het medische dossier vastgelegd. Men wist in 1918 al welke gevolgen de shell-shock met zich meenam. In het begin van de eerste wereldoorlog werden de meeste oorlogsslachtoffers niet eens geloofd. Men vond hen niet ziek maar laf. En als zij niet laf waren dan waren ze geestelijk verward, dan had die verwarring weinig of niets met de oorlog te maken. Hooguit had de strijd als aanleiding gediend om reeds aanwezige stoornissen naar de oppervlakte te brengen.

Er waren dus eerder al behandeling maar deze hadden niet als doel het verbeteren van het beschadigde gedrag van de soldaat, maar juist om de soldaten te houden in het leger. De overheid had hier uiteraard voordeel bij want dit betekende dat ze aan zo min mogelijk mensen renteneurosen (oftewel financiering op het gebied van nazorg) hoefde te besteden.
Pas in de tweede helft van de twintigste eeuw werd deze kennis toegepast, er kwamen behandelingen die wel gerelateerd waren aan de gezondheid van de mens. Maar of deze behandelingen daadwerkelijk efficiënt zijn geweest, dat is zo juist de vraag.

Kaufmann-kuur

In het boek Erkenning van trauma naar klaagcultuur laat Jolande Withuis ons kennis maken met een Engels antropoloog dr. William Rivers. Hij was pionier in de militaire toepassing van op Freud geïnspireerde geneesmethoden, tevens meende hij dat achter de Shell-shocksymptonen betekenissen verborgen gingen die door intensieve gesprekken met de patiënt konden worden ontdekt, waardoor de klachten zouden verminderen.

Hij keek vooral naar wat voor fysieke beperkingen de gebeurtenissen hadden op de officieren en/of soldaten. Bijvoorbeeld het stotteren bij een bevelvoerende officier of stomheid die op de mannen sloeg die zijn kameraden op een onmenselijke manier zagen overlijden.

Rivers geeft als voorbeeld de Kaufman-kuur aan. Fritz Kaufmann was verbonden aan het militair hospitaal van Ludwigshafen. Hij was degene die de Duitse psychiatrie, die met de handen in het haar de toestroom aan oorlogsneurotici aanschouwde, een uitweg uit de medische ellende bood. Door het plaatsen van een psychiater in ieder militair hospitaal, verbeterde de situatie reeds aanmerkelijk, maar het was Kaufmann die de echte uitweg wees, althans militair gezien.

De meeste soldaten wilden nadat ze opgenomen werden niet meer terug naar het front, en wilden daarom ook niet herstellen. Daarom kwam er een harde aanpak zodat het vaderland nog kon profiteren van deze soldaten. Kort hierna presenteerde Kaufmann zijn kuur. Het was zo’n pijnlijke therapie dat de soldaten geen keuze zouden hebben en toch weer terug zouden gaan naar het front. De taak van de therapeut was dat hij pijnlijk voelbaar moest maken wat de gevolgen van deze behandeling waren, zodat de soldaat weer zijn functie zou verrichten. Dit had natuurlijk ook als oorzaak dat de staat kon besparen op zoveel mogelijk oorlogsuitkeringen.

De Kaufman kuur is een behandeling waarbij stroomstoten werd toegepast-net niet zo sterk dat de patiënt het bewustzijn en daarmee zijn vermogen tot het voelen van pijn verloor - afgewisseld met het constant herhaalde bevel `Gij zult genezen', die net zo lang duurde totdat de patiënt het front boven het hospitaal verkoos, als ondertussen tenminste niet reeds het loodje was gelegd. Dit is een gevaarlijke en pijnlijke behandeling, het doel is de conversieverschijnselen als stomheid en stotteren te genezen. Dit werd ook toegepast bij andere lichamelijke beperkingen. Als zijn beperking niet beter werd, kreeg de soldaat een elektricienschok. Dit was om aan te geven dat de soldaat alleen het hospitaal mocht verlaten op het moment dat hij ‘gezond’ werd verklaard. Dus als zijn beperking niet was genezen hield de ‘mishandeling’ voor de patiënt niet op, ze werden gedwongen om beter te worden. En als ze beter werden moesten ze terug naar het front.

Bastiaans

In 1957 publiceerde dr.J.Bastiaans al het proefschrift Psychomotorische gevolgen van onderdrukking en verzet. Dit proefschrift toonde dat onder de verzetsdeelnemers flinke psychische stoornissen bestonden. Dr. J. Bastiaans was in 1957 werkzaam in het Amsterdamse Wilhelminagasthuis en was directeur van het Amsterdamse Psychoanalystische Instituut; vanaf 1964 was hij hoogleraar in Leiden. Voor zijn proefschrift had hij een grote groep verzetinvaliden onderzocht. Overeenkomstige psychoanalyse van die tijd concludeerde hij dat in latere klachten jeugdige verwaarlozing een grote rol speelt. In de Jelgersmakliniek ontwikkelde Bastiaans de methode die hem beroemd zou maken. Zijn behandelingswijze was gebaseerd op psycho-analyse - Bastiaan was zelf in 1945 in leertherapie geweest bij Lamp-de Groot, een leerling van Freud en van 1954 tot 1963 was hij directeur van het Nederlandse psycho-analytische instituut.
Hieruit is te blijken dat de theorie van Freud op Bastiaans zeker zijn nadruk heeft achtergelaten. Bastiaans vond dat psycho-analyse de oorlogsslachtoffers inderdaad zou helpen maar dat dit te lang zou duren.

LSD-behandeling

‘Met mijn methode is het in een groot aantal gevallen mogelijk de gemiddelde duur van de therapieën tot zo’n vijftig uur terug te brengen.’
Bastiaans gebruikte een combinatie van psycho-analyse, psychodrama en herhalingstherapie. In de zwaarste gevallen werd de LSD methode toegepast, hij beweerde dat dit meestal niet nodig was. LSD is een chemische druk met een hallucinerende werking. In z’n algemeen werd de narco-analyse toegepast, bij deze behandelingsvorm werd de patiënt door middel van slaappillen in hypnotische toestand gebracht. ‘De mensen komen dan in het verleden terug’ zegt Bastiaans.

Het voordeel van het gebruik van drugs bij de behandeling is volgens Bastiaans dat het tijdelijk het stuursysteem bij mensen los maakt en de communicatiekanalen open.

‘Soms werken mijn medewerkers in de rol van zusje of broertje het psychodrama mee en ik ben dan de SS-er of een andere vijand, of juist een goede vader of moeder. De herhalingstherapie bestaat er dan uit dat de bandopname steeds maar weer voor de patiënt wordt afgedraaid, zodat hij het leert verwerken.’ Ook liet hij zijn patiënten bandopnames van zijn sessies thuis beluisteren zodat het effect van de nare gebeurtenis werd afgezwakt.

Onlangs de vele kritiek die de LSD-behandeling kreeg werd Bastiaans in zijn tijd de expert op het gebied van behandelingen van patiënten met oorlogsymptomen.

Teruggang

Zoals boven vermeld was Bastiaans directeur van het Jelgersmakliniek .Hij mocht deze functie niet combineren met de directie over het door hem zozeer gewenste nieuwe Centrum '45 toen dat in 1973 in Oegstgeest geopend werd.

Hij wilde niet dat de oorlogsslachtoffers met andere psychologische patiënten samen in een ruimte zaten.

Zo blijkt uit het volgende citaat: Recentelijk nog waren ‘drie oud-gevangenen ter psychiatrie behandeling opgenomen in de kliniek van professor Bastiaans in Oegstgeest.’ Maar hoewel zich tegenover die kliniek ‘een groot leegstaand huis bevond dat professor Bastiaans gaarne zou willen gebruiken om de patiënten uit het verzet te behandelen’, veilig onder elkaar, was Bastiaans door gemeentelijke onwil ‘gedwongen deze patiënten te laten liggen in een zaal met misdadigers die ter observatie zijn opgenomen’.

In de jaren zestig hadden vijf psychiaters een vergunning om LSD in de behandeling te gebruiken. Doordat deze behandelingsvorm telkens meer kritiek kreeg nam het aantal vergunninghouders af. In 1963 was Bastiaans de enige psychiater in Nederland die een vergunning had.

Maar Bastiaans vond de kritiek maar overdreven. ‘Ze zeiden dat ik er mensen mee doodmaakte. Toen iemand al zes keer een zelfmoordpoging had gedaan en dat na mijn behandeling met LSD, nogmaals deed dat kwam dan, zeiden ze, door de behandeling. Maar ik had in mijn eerste serie van driehonderd met LSD-behandelde patiënten , veel betere successen dan met wie dan ook’.

Hij had heel veel kritiek gekregen maar toch waren er mensen die een voorstander waren van zijn behandelingsmethode. Bijvoorbeeld de gezamenlijke verzetsorganisaties wisten, ondanks de kritiek, te bereiken dat eind maart 1985 de Tweede Kamer een motie aannam die bepaalde dat Bastiaans na zijn vertrek als hoogleraar per 1 juni 1985 zijn werk moest kunnen voortzetten. Er werd wel een onderzoek verricht door de Inspectie op de Volksgezondheid die liet zien dat de gebruikte methoden onverantwoord waren. De dossiers van Bastiaans waren onvolledig en daardoor kon de effectiviteit van zijn methode in 1987 onvoldoende worden gecontroleerd of bewezen.

Nadat hij zijn praktijk had verloren en een verbod kreeg op het verstrekken van LSD ging Bastiaanse met emeritaat. Hij bleef echter werkzaam in de geneeskunde te Oosterhout en de praktijkruimte bij hem aan huis. Pas toen in 1994 een drugsverslaafde vrouw na toediening van LSD tijdens zijn behandeling stierf, greep het medisch tuchtcollege in met een verbod op uitoefening van zijn functie.

Behandelingen voor PTSS

Er zijn meerdere effectieve psychologische behandelingen voor PTSS. De
benadering kan verschillen, maar de overeenkomst is dat alle behandelingen gericht zijn op het trauma. Daarom worden ze meestal ook wel de traumagerichte psychotherapie genoemd. Het is gebruikelijk dat de behandeling eenmaal per week plaatsvindt. Meestal duurt een sessie 45 minuten tot anderhalf uur dit is afhankelijk van het type behandeling. Tijdens de behandelingen worden de patiënten aangemoedigd om na te denken over de nare gebeurtenissen. Het doel is om de gevoelens over de herinneringen te veranderen. Het uiteindelijke resultaat is dat de angst van de patiënt verminderd en positieve gevoelens, gedrag en gedachten ontstaat.

De verschillende psychologische behandelingen die het beste passen bij PTSS. Dit zijn goed geprotocolleerde psychotherapieën zoals traumagerichte cognitieve Gedragstherapie (TG-CGT), de Korte Eclectische Psychotherapie (KEP) en Eye Movement and Desensitization reeprocessing (EMDR). Essentieel is een vorm van exposure te zijn. Deze vormen zullen nader uitgebreid besproken worden.

Traumagerichte Cognitieve Gedragstherapie

TG-CGT is een uitvoerig onderzochte en zeer werkzame behandeling voor chronische Posttraumatische Stress Stoornis (PTSS) en daarmee mogelijk gerelateerde depressie, angst en woede. De behandeling is gebaseerd op gedragstherapeutische principes en wetenschappelijk goed onderbouwt. De therapie werd in de vroege jaren negentig ontwikkeld door Edna Foa en is later bewerkt door prof. dr. Mark Creamer van het Australian Centre for Posttraumatic Mental Health.

Traumagerichte cognitieve gedragstherapie is een combinatie van cognitie therapie en gedragstherapie.

Cognitieve therapie

In de cognitieve therapie wordt aandacht besteed aan de invloed van het denken op het gevoelsleven en het doen. Er wordt bekeken of de gedachten van de patiënt een niet te negatief wereldbeeld heeft, en of ze deze kunnen veranderen in positieve gedachten.

De relatie tussen het negatief inschatten van gebeurtenissen in het leven en de angst, somberheid of geïrriteerdheid en alle bijpassende negatieve gedragingen worden in de cognitieve therapie samen door therapeut en patiënt onderzocht om daarna een gepaste manier van denken te ontwikkelen.

Gedragstherapie

Binnen de gedragstherapie staat het gedrag van de patiënt centraal en brengt men eerst de problematische gedragingen en de omstandigheden waarin die voorkomen in kaart. Vervolgens wordt de patiënt geholpen bij het reageren op bepaalde omstandigheden met beter passende gedragspatronen.

Uit wetenschappelijk onderzoek is gebleken dat cognitieve therapie en gedragstherapie vergelijkbare gunstige effecten hebben op de problemen van patiënten. Ook is steeds duidelijker aangetoond dat de werkwijze van beide methodes - huiswerk, oefeningen en samenwerking tussen therapeut en patiënt- goed op elkaar aansluit. Dit heeft als voordeel dat de patiënt niet alleen tijdens de sessies maar ook na de sessies bezig is met het verbeteren van het gedrag. In de psychologie ziet men steeds beter in dat 'anders leren denken' en 'anders leren doen' uitstekend met elkaar kunnen worden gecombineerd in één en dezelfde behandeling: Traumagerichte Cognitieve Gedragstherapie (TG-CGT ).

Door de inzichten zijn deze twee behandelingen steeds hechter met elkaar verweven. Bij TG-CGT wordt zowel de manier van denken en interpreteren beïnvloeden, als de manier van doen en laten. Soms ligt de nadruk meer op denken, soms meer op doen en laten. In andere gevallen werkt men gelijktijdig met beide aspecten.

Duur van de behandeling

TG-CGT is een geprotocolleerde behandeling van maximaal 12 sessies van 90 minuten. Een behandeling met cognitieve gedragstherapie duurt meestal een half tot anderhalf jaar. De patiënt krijgt dan een keer per week of per twee weken therapie. Cognitieve gedragstherapie is geschikt voor kinderen vanaf acht jaar.

De Korte Eclectische Psychotherapie

Korte Eclectische Psychotherapie (KEP) is een aan het Amsterdam Medische Centrum (AMC ) ontwikkelde behandeling voor PTSS. KEP werd in de jaren tachtig en negentig ontwikkeld door prof. dr. Berthold Gersons voor de behandeling van PTSS bij politiemensen. In diverse gerandomiseerde gecontroleerde studies bleek behandeling met KEP bij mensen met PTSS effectief.

Deze psychologische behandeling helpt om pijnlijke gevoelens en gedachten te veranderen. In het bijzonder richt de behandeling op herinneringen, gedachten en gevoelens over de traumatische gebeurtenis.

Inhoud van de behandeling

Er wordt gesproken van eclectische psychotherapie, omdat de KEP is gebaseerd op een combinatie van psychodynamische, cognitief-gedragstherapeutische- en directieve psychotherapeutische theorieën.
Iedere sessie in deze behandeling heeft een specifiek doel. In de eerste sessie wordt er informatie verstrekt over PTSS en de inhoud van de behandeling. Ook wordt er aan de patiënt gevraagd of hij/zij kort wil vertellen over de traumatische gebeurtenis.

In de volgende vier tot zes sessies moedigt de therapeut de patiënt aan om te denken over de trauma en het te herinneren. De therapeut helpt met de pijnlijke emoties en herinneringen om te gaan. Dit onderdeel van de behandeling wordt als het moeilijkste gezien, maar is heel belangrijk bij het verwerkingsproces. Door het volledig herinneren van alle details en pijnlijke emoties van het trauma, hierdoor moeten de klachten van PTSS afnemen. Nadat de traumatische gebeurtenissen zijn bekendgemaakt door de patiënt wordt er naar een verwerking van deze gebeurtenissen gezocht.

Halverwege de behandeling vindt er een evaluatiegesprek plaats tussen de therapeut en zijn patiënt. In dit gesprek wordt beoordeeld wat de vooruitgang is en waar ze problemen zijn tegengekomen.
Als de patiënt zijn traumatische gebeurtenissen heeft verwerkt wordt de behandeling beëindigd.

Indicaties voor KEP

Belangrijk voor KEP is dat er een kerntraumatische ervaring bestaat, waardoor de PTSS symptomen zijn begonnen. Contra-indicaties zijn andere ernstige psychiatrische stoornissen, waardoor de toepassing van deze geprotocolleerde behandeling bemoeilijkt wordt of waarbij de behandeling een risico vormt voor verslechtering. Het kan ook mogelijk zijn dat deze behandeling niet meer toepasbaar is. Een ernstige depressie dient de prioriteit te krijgen op de behandeling van PTSS, doordat dit kan leiden tot gebrekkige cognitieve functies en suïcide. Bij afhankelijkheid van alcohol, drugs of andere verslavende middelen, moet duidelijk worden gemaakt of het misbruik in dienst staat ter onderdrukking van herbelevingen (secundair aan PTSS) en of er afspraken met de patiënt te maken zijn rondom stoppen van gebruik tijdens de behandeling. De KEP behandeling is niet aangewezen indien ernstige persoonlijkheidsstoornissen op de voorgrond staat. Bij een acute psychotische stoornis of een ernstige dissociatie stoornis kan KEP niet
worden toegepast. Dus een KEP is ook niet toepasbaar bij een battle fatique, wat wordt veroorzaakt door een acute stress.

Uitkomsten uit wetenschappelijk onderzoek

De effectiviteit van KEP bleek uit studies waarin patiënten behandeld met KEP vergeleken werden met patiënten op een wachtlijst. In deze zogenaamde gecontroleerde studies gebeurde de toewijzing van patiënten naar de behandeling of de wachtlijst door middel van loting. Het bleek dat politiemensen als wel mensen uit de algemene bevolking die diverse soorten traumatische gebeurtenissen had meegemaakt zeer goed opknapten door KEP. Mensen die op de wachtlijststonden herstelden niet. De KEP-behandeling bleek ook biologische veranderingen teweeg te brengen. Een verhoogde hartslag bij het horen van de eigen traumatische geschiedenis, daalde beduidend na een succesvolle KEP therapie. De frontale hersenen (‘het denken’) worden minder geremd na KEP.

De duur van de behandeling

De behandeling bestaat uit 16 sessies. Iedere sessie duurt 45 minuten tot een uur. Er vindt minimaal iedere week één sessie plaats. De therapeut is gespecialiseerd in klinische psychologie.


Eye Movement and Desensitization Reprocessing (EMDR)

EMDR is een van de behandelvormen die bij de Zorglijn Angststoornissen wordt ingezet bij de behandeling van PTSS. De therapie is midden jaren negentig ontwikkeld in de Verenigde Staten en daarmee een best nieuwe therapievorm.

Inhoud van de EMDR-behandeling

In een EMDR-behandeling vraagt de therapeut de patiënt terug te denken aan de traumatische gebeurtenis en daarbij zich alle bijbehorende beelden, gedachten en gevoelens weer voor te stellen. Tijdens dit 'terugdenken' aan de traumatische gebeurtenis wordt in diverse manieren door de therapeut een afleidende stimulus aangeboden. De afleidende stimulans kan variëren van het horen van piepjes als met je met je ogen heen en weer bewegen. Dit hangt af in welke instelling de patiënt zijn behandeling volgt. In het AMC vraagt de therapeut aan zijn patiënt om tijdens het terugdenken naar de bewegingen van zijn hand moet kijken. Zo wordt de patiënt gevraagd de aandacht op de hand van de therapeut te vestigen terwijl de therapeut de hand op 30 centimeter afstand, voor het gezicht langs, heen en weer bewegen. Na elke sessie wordt er even rust genomen. Vervolgens vraagt de therapeut wat er in gedachten naar boven komt bij de patiënt. Deze procedure brengt doorgaans een stroom van gedachten en beelden op gang, maar soms ook gevoelens en lichamelijke sensaties. Vaak verandert er wat. De patiënt wordt na elke sessie oogbewegingen gevraagd zich te concentreren op de meest opvallende verandering, waarna er een nieuwe sessie volgt.

Tijdens de behandeling hoeft de patiënt de gehele traumatische gebeurtenis niet uitvoerig te beschrijven. Het is al voldoende als een patiënt een beeld in zijn hoofd heeft, daarna wordt dus de patiënt afgeleid door bijvoorbeeld bewegingen van de hand en later wordt nogmaals gevraagd hoe de patiënt denkt over de traumatische gebeurtenis. Bij herhaaldelijk uitvoeren van deze handeling zal de gebeurtenis minder invloed hebben op de patiënt.

Over de werking van EMDR is nog geen zekerheid. Sommige deskundigen beweren dat de oogbewegingen zowel de linkerhersenhelft als de rechterhersenhelft activeert. De linkerhersenhelft regelt taal en analyse, de rechterhelft emoties, fantasie en verbanden leggen. Die gaan nu beter samenwerken. Andere deskundigen menen dat EMDR het natuurlijke verwerkingssysteem stimuleert.

De duur van EMDR

Een sessie EMDR duurt ongeveer een half uur. In zijn algemeen zijn er in totaal drie of vier sessies nodig. De meeste mensen zijn na afloop van de therapie weer in staat om de normale dagelijkse bezigheden te verrichten. Het trauma speelt geen overheersende rol meer in hun leven.

Exposure

Exposure wordt veel gebruikt in de gedragstherapie. Het is voornamelijk bedoeld om men te helpen over hun angsten heen te komen. Er wordt stap voor stap gewerkt om de kijk op traumatische gebeurtenissen te verwerken.

Inhoud van de behandeling

Bij de eerste sessie wordt er aan de patiënt gevraagd of hij de getraumatiseerde onderwerpen op een rijtje wil zetten, van minder erg naar het ergste. In de daarop volgende sessies wordt de patiënt geconfronteerd met deze gebeurtenissen, zodat het verwerkingsproces kan worden gestart. Zo handelt de patiënt geleidelijk met alle gebeurtenissen..af.

Bij exposure kan ook gebruik worden gemaakt van 'virtual reality'. Dan krijgt de patiënt een soort bril op waardoor het net is of de patiënt zich in een angstige situatie bevindt. Het lijkt bijvoorbeeld alsof diegene midden in een oorlog zit. Natuurlijk wordt dit niet aan het begin van de behandeling al gebruikt. Deze behandeling kan ook plaat vinden door angstige gevoelens en gedachten op te roepen.

Bij het gebruik van medicatie kan deze behandeling en al de voorgenoemde behandelingen niet toegepast worden, omdat de behorende emoties niet volledig ervaren kunnen worden als het affect teveel gedempt wordt door psychofarmaca.

Farmacotherapie

In de laatste 10 jaar is medicatie een belangrijk element van de psychiatrische behandelingen geworden. Bij PTSS werden in eerste instantie tripliceerden antidepressiva (TCA) en mono -amine oxidase remmers(MAO -remmers) gebruikt. Nu wordt er vooral gebruik gemaakt van selectieve serotonineheropnameremmer (SSRI). Dit zijn de best onderzochten medicatie bij de behandelingen van PTSS.

Antidepressiva

Bij angststoornissen worden vaak antidepressiva voorgeschreven. Onderzoek heeft uitgewezen dat verscheidene soorten antidepressiva ook een gunstig effect hebben op de klachten die bij angststoornissen op de voorgrond staan, zoals angst, bovenmatig piekeren en vermijden. Vaak is het zo dat de indirecte klachten als lichamelijke klachten of slaapstoornissen verbeteren door antidepressiva. De keuze tussen de verschillende antidepressiva hangt af van het type angstklachten, de mogelijke eerdere behandelingen en de risico’s van de mogelijke bijwerkingen. Een goed onderzocht en effectief antidepressivum is paroxetine (Seroxat). Antidepressiva hebben na enkele weken effect en een gunstige uitwerking is dus vaak na een aantal weken merkbaar. Wanneer onder invloed van antidepressiva de klachten afnemen, wordt nog voor een geruime tijd de antidepressiva ingenomen. De antidepressiva kunnen daarna geleidelijk afgebouwd worden. Bij onvolledig herstel of terugval na het stoppen kan het zijn dat de antidepressiva langer gebruikt moeten worden.

Paroxetine (Seroxat)

Paroxetine is een SSRI en is een chemische stof in het lichaam die betrokken is bij het regelen van signalen in delen van de hersenen die worden geassocieerd met stemming en angst. Uit onderzoek blijkt dat paroxetine de meest effectieve SSRI is in de behandeling van PTSS. Tijdens de behandeling moet de arts om de zoveel weken worden bezocht.

Benzodiazepinen

Naast antidepressiva zijn er ook andere middelen (zogenoemde benzodiazepinen) die kunnen worden gebruikt om de klachten die horen bij bepaalde angststoornissen (bijv. paniekstoornis of sociale fobie) te verminderen (bijv. slaapproblemen ). Wat meestal ook het geval is van PTSS. Het voordeel van benzodiazepinen is dat ze direct werkzaam zijn.

Een nadeel van benzodiazepinen is dat ze snel verslavend zijn. Bovendien is de uiteindelijke effectiviteit van deze kalmerende medicatie in de behandeling van angststoornissen niet geheel duidelijk en zal er slechts in enkele gevallen voor worden gekozen benzodiazepinen voor te schrijven. Als hier toch voor wordt gekozen, worden deze vaak maar voor een beperkte periode voorgeschreven.

Antidepressiva en andere medicatie hebben natuurlijk ook nadelen. Ze zijn meestal verslavend en kunnen bij sommige gevallen zorgen voor verergering van de klachten. Ook heeft medicatie meestal wel negatieve bijwerkingen zoals sufheid, obstipatie, misselijkheid, slaperigheid of juist slaaploosheid. MAO- remmers hebben als nadeel dat je een speciaal dieet erbij moet volgen. Maar deze bijwerkingen gelden natuurlijk niet voor iedere persoon.

Miranda Olff, hoofd van het Center for Psychological Trauma, afdeling Psychiatrie van het AMC. Zij vindt dat er meestal niet snel zal worden overgestapt naar deze behandelingsvorm, omdat het drop-outpercentage gedurende een behandeling met antidepressiva groter is dan met CGT. Daarom is het zinvoller om met een CGT te beginnen.

Behandelingen voor andere oorlogstrauma’s

De meeste oorlogstrauma’s worden ingedeeld in de categorie PTSS, maar er zijn ook andere vormen van oorlogstrauma’s zoals in de voorgaande hoofdstukken zijn behandeld. Tevens is het zo dat niet bij iedereen de behandelde behandelingsvormen een gewenst effect levert. Daarom zijn er ook alternatieve behandelingen, die in deze paragraaf zullen worden behandeld.

Psychomotorische therapie

Psychomotorische therapie (PMT) is een bewegingstherapie voor mensen met psychische klachten en problemen. Het is bedoeld voor mensen die bepaalde angsten hebben en sommige gebeurtenissen nog niet helemaal hebben verwerkt.

Psychische problemen zorgen meestal ook voor lichamelijke klachten, zoals uit het radiofragment ’Goede Morgen Nederland’ het oorlogsslachtoffer had opeens lichamelijke klachten . Daardoor kijkt een psychomotorisch therapeut samen met de patiënt op welke manier de problemen in het lijf te merken zijn. Bijvoorbeeld aan de houding, de manier van bewegen, de ademhaling, lichaamssignalen en de manier waarop..de..patiënt..zijn..lichaam..beleeft.

Werkwijze

Tijdens (PMT) worden er veel bewegingsoefeningen gedaan. De patiënt leert op deze manier hoe zijn lichaam werkt, en kan de patiënt merken van waaruit de lichamelijke klacht ontstaat. Bij PMT is het mogelijk om alleen sessies te krijgen maar ook in een groep.

Constructionele gedragstherapie

Bij constructionele gedragstherapie gaat het om de patiënt en zijn omgeving. De nare gedachten worden doordrongen doordat ze worden verplaats voor hobby’s of andere activiteiten dat de patiënt rustig maakt. Er wordt ook gedragstherapie toegepast aan deze behandeling. Het uiteindelijke doel is dat fijne momenten steeds vaker voorkomen, waardoor de klachten verminderen.

Acceptance en Commitment Therapie (ACT)

Bij ACT wordt de patiënt aangeleerd de gedachten en gevoelens te accepteren, ook worden deze verwerkt.

ACT is een lichaamsgerichte therapie. Dit houdt in dat tijdens de sessies niet alleen wordt gepraat maar ook aandacht besteedt aan de gezondheid van het lichaam.

Tijdens de behandeling worden de waarden en doelen van het leven centraal gesteld, waardoor het leven van de patiënt minder geleid wordt door de gedachten en gevoelens.

ACT bestaat uit gesprekken, opdrachten en oefeningen, daarom is dit ook een vorm van gedragstherapie.


ECT (elektroconvulsietherapie)

Elektroconvulsietherapie (ECT) is een behandeling bij psychiatrische ziekten. Bij ECT krijgt u enkele seconden elektrische stroom door uw hersenen, daardoor ontstaat er een soort epileptische aanval. Die zorgt er voor dat het evenwicht tussen stoffen in de hersenen herstelt en klachten minder worden. ECT werkt vooral goed bij mensen met een ernstige depressie, maar is ook geschikt bij sommige andere psychiatrische ziekten.

Tijdens de ECT is de patiënt onder narcose en wordt er spierverslappende medicijnen toegediend. Waardoor de epileptische aanval zich alleen in lichte spiertrekkingen, zoals knipperen met de oogleden uit. Er wordt beweerd dat de patiënt hier niks van merkt omdat het onder narcose is.
ECT-behandeling is twee tot drie keer per week, een aantal weken lang. Als er geen effect te zien is, kan de behandeling in overleg met de psychiater eerder worden gestopt.

Na de ECT kan de patiënt tijdelijk last hebben van hoofdpijn, misselijkheid, duizeligheid, spierpijn en geheugenproblemen. Meestal herstelt het geheugen zich weer na een paar weken. ECT werkt bij meer dan de helft van de mensen die de behandeling krijgen. Om het effect in stand te houden, is het wel nodig dat na ECT (weer) medicijnen worden ingenomen. Een andere behandeling met het gebruik van stroom is:

Transcraniële magnetische stimulatie (TMS)

TMS (transcraniële magnetische stimulatie) is een vrij nieuwe behandelmethode voor depressies. TMS is vooral geschikt voor mensen waarbij antidepressiva niet werkt.

Bij TMS krijgt de patiënt een magneet op zijn hoofd die magnetische golven uitzendt. Deze golven wekken in de hersenen elektrische stroompjes op. Door deze stroompjes worden bepaalde delen van de hersenen gestimuleerd.

Deze behandeling wordt ook gebruikt bij onderzoek. De officiële naam als behandeling is rTMS: repetitieve TMS. Deze therapie wordt uitgevoerd in samenwerking met een team van specialisten zoals een Klinisch Psycholoog, een Biologisch Psycholoog en een rTMS specialist. In oktober 2008 werd rTMS goedgekeurd door de Amerikaanse FDA (overheidsorgaan die kwaliteit en veiligheid controleert voor de volksgezondheid). Ook werd er door de Nederlandse gezondheidsraad een positief signalement afgegeven over rTMS bij Depressie. Hierdoor, kan rTMS behandeling van depressie als een bewezen effectieve behandeling gezien worden.

Hartcoherentietraining

Een gezond hart klopt regelmatig. Toch zijn de pauzes tussen twee hartslagen nooit even lang. Een gezond hart klopt dan weer iets sneller, dan weer iets langzamer. En dat in een regelmatig tempo. Hartcoherentie betekent dat het hart regelmatig afwisselt tussen iets sneller en iets langzamer kloppen. Dit ontstaat wanneer men gespannen, angstig of boos is. Bij een prettige gebeurtenis zijn de hartslagen weer afwisselend. Deze behandeling wordt bij Da Costa-syndroom toegepast en kan getraind worden.

De training kan als volgt: in de eerste 10 tot 15 seconden moet de patiënt langzaam en diep ademhalen. Vervolgens wordt er tijdens de ademhaling de aandacht gericht op een positief gevoel. De therapie bestaat uit zes trainingen van elk een uur, verspreid over twee maanden. Door een verbeterde hartcoherentie wordt de bloeddruk lager en worden er minder stress-hormonen geproduceerd.

Neurofeedback

In 1962 maakte Davidson onderscheid tussen toenadering- en terugtrekgedrag. De linker frontale hersengebieden zouden zijn betrokken bij toenaderingsgedrag en de rechter frontale gebieden bij terugtrekgedrag. Op het moment dat deze gebieden overactief of juist inactief zijn, kan dit ertoe neigen met negatieve of positieve emoties te reageren op gebeurtenissen. Hij concludeerde dat mensen die eerder geneigd zijn te reageren met negatieve emoties en terugtrekgedrag kwetsbaarder zijn voor ontwikkelen van depressie of angst.

Bij deze mensen zijn de voorste delen van de hersenen onregelmatig verdeeld. Het doel is dan ook het kalmeren van bepaalde delen en het activeren van de andere.

Het trainen van de hersenen gebeurt door een soort computerspel te spelen. De patiënt stuurt niet met zijn handen (via muis of toetsenbord), maar met de hersenen. Met een elektro-encefalografie (EEG) wordt gemeten welke delen van de hersenen actief zijn. Neurofeedback is niet gevaarlijk en doet geen pijn.
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 13473
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Mrt 2011 19:52    Onderwerp: Reageer met quote

Moderne wetenschap en politiek

Inleiding

Voor 1970 was het motto van Nederland om zo snel mogelijk terug te gaan naar ‘normaal’. De meeste medici vreesden dat de soldatenuitkeringen mensen ziek zouden houden en bepaalde verzetsgroepen waren beducht dat aandacht voor gezondheidsklachten zou leiden tot chroniciteit.

In Denemarken en Frankrijk was dit niet het geval, zij ontwikkelden zich al snel in de gevolgen van oorlogstrauma’s. In Frankrijk kregen de aandoeningen van ex-gedeporteerden al eind jaren veertig officiële medische namen als Pathologie des Déportés en Maladie de la Résistance.

In Denemarken werd er veel geld uitgegeven aan het onderzoek van kampoverlevende, dit leverde in 1954 de term KZ-syndroom op.
De psychiatrie en voornamelijk de oorlogspsychiatrie, maakte rond 1970 grote veranderingen door. Niet wat de dokters het beste leek voor hun patiënten maar wat die zelf goed dunkte, werd meer en meer de leidraad. De schaamte voor het hebben van een oorlogstrauma nam af en het medische model kreeg meer aandacht- er werd minder gebruik gemaakt van pillen en meer gepraat. De oorlogstrauma’s kregen meer aandacht en het aantal mensen die van oorlogsachtergrond waren steeg.

Vanaf dit moment werd er nazorg en behandeling aangeboden aan de oorlogsslachtoffers. Nog steeds wordt er onderzoeken gedaan naar de efficiëntste behandelingsvorm, om deze onderzoeken uit te voeren hebben de onderzoekinstelling subsidie nodig. Maar in hoeverre steunt de overheid deze instellingen? En weet de overheid überhaupt wel wat er met de soldaten gebeurd als ze weer naar huis komen?

Onderzoek

In Nederland zijn de volgende organisaties vooral bezig met onderzoek naar behandelingen voor oorlogstrauma’s:
Stichting centrum’45
Niod
Cogis
Icodo
Sinai Centrum

Deze instellingen hebben een gezamenlijk doel en dat is behandelingen aanbieden die de oorlogsslachtoffers weer op het been kunnen helpen.

Op dit moment zijn het verschillende onderzoeken aan de gang bij het AMC. Er is bijvoorbeeld onderzoek naar het toedienen van oxytocine aan PTSS-patiënten. Het hormoon oxytocine is bij zwangere vrouwen verhoogd en het wordt ook gebruikt om weeën op gang te brengen. Daarnaast is bekend dat het vertrouwen opwekt in de medemens.

Er wordt voornamelijk onderzoek gedaan naar het verschil in cognitieve therapieën en farmacotherapieën. Of juist naar een combinatie van deze therapieën. Het is te verwachten dan er in de toekomst een gecombineerde behandelingsvorm zal ontstaan.

Momenteel is Centrum’45 bezig met een onderzoek dat tot doel heeft de samenstelling van de behandelprogramma’s meer af te stemmen op de inzichten van de veteranen. Dit onderzoek is gestart in 2010.

Een actuele behandelingsvorm is met virtual reality. Tijdens de behandeling wordt de soldaat weer terug gebracht naar de situatie, zodat het langer geen invloed meer op hem heeft.

Eventually, Rizzo believes the therapy will include other stimuli, such as vibrations to simulate the impact of bombs or rumbling of tanks, and even the smells of war — the body odor, garbage and spices of urban combat, for example.

De situatie wordt dus zo realistisch mogelijk nagemaakt, hierdoor zal het een groot effect hebben op de soldaat. De efficiëntie van deze behandeling is nog niet wetenschappelijk bewezen.

Politieke en maatschappelijke factoren

De vroegste inzichten over oorlogsgevolgen werden niet ontwikkeld door Wereldgezondheidsorganisaties, maar door de verzetsgroepen die bestonden uit gevangenen en veteranen. De meeste actieve artsen waren zelf ex-gevangenen geweest, hierdoor waren de ontwikkelingen van oorlogstrauma’s sterk verbonden met de strijd voor erkenning en pensioenen. Dit was uiterlijk afhankelijk van de politiek.

Tijdens de verzetsconferenties besteedde Nederland weinig aandacht aan de terugkerende mensen. De meeste mensen die van Auschwitz terug waren gekomen, kregen hun privé bezittingen niet meer terug. Ze waren afhankelijk van het land.

Deze gedachtegang sloeg om na het debat ’Drie van Breda’ in 1972. De Drie van Breda waren Duitse oorlogsmisdadigers die een gevangenisstraf uitzaten. Ze zaten hun straf uit in de koepelgevangenis van de stad Breda. Minister Van Agt had een voornemen om de ‘Drie’ vrij te laten, en dit riep natuurlijk grote verzet op. Hierdoor werd het voor de regering en parlement duidelijk dat velen overlevenden de gebeurtenissen nog niet hadden verwerkt. Het tijdperk van de erkenning was begonnen.


Conclusie.

Conclusie hoofdstukken

Conclusie oorlogstrauma’s algemeen

Mensen die een oorlog meemaken, maken verschrikkelijke dingen mee. Gebeurtenissen die dan plaatsvinden, kunnen van minder ernstige tot zeer ernstige trauma’s leiden. Een trauma is een psychische stoornis, die is ontstaan door een of meerdere schokkende gebeurtenissen. Dit zijn situaties, waarin men zich zeer angstig, hulpeloos voelde, of zich voelde alsof zijn of haar leven in gevaar was.

Door deze schokkende gebeurtenissen kan men zo van slag zijn dat het controle neemt over je geest en daarmee ook controle over je leven. Kort na de schokkende gebeurtenis kan de persoon in een toestand van verstijving verkeren, een soort “stilstaand beeld” vertonen of verward zijn. Daarna treden angststoornissen, gedragsstoornissen en depressie op. De meest voorkomende symptomen van trauma’s zijn: slaapproblemen; nachtmerries; herbeleving. De klachten van een trauma hoeven niet per se gelijk naar boven te komen, dit kan zelfs jaren duren. Er zijn velen verschillende oorlogstrauma’s de meest bekende zijn: da Costa syndroom, shellshock, PTSS, angststoornis en paniekstoornissen.

Het meest voorkomende van deze oorlogstrauma’s is PTSS. De trauma heeft zowel effect op de getroffene als op de naasten van de getroffenen. Vaak kunnen oorlogsgetroffenen hun verhaal nergens kwijt: niet bij familie of vrienden, zelfs niet bij hun huisarts of bij andere hulpverleners. Dit houdt verband met een gebrek aan erkenning dat in de desbetreffende periode en/of cultuur heerst.

Conclusie behandelingen

Alle behandelingen die toepasbaar zijn voor oorlogstrauma’s zijn behandeld. In de eerste instantie werden oorlogstrauma’s niet erkend. Hierdoor kwamen er vooral behandelingen net als de Kaufmann- kuur. Deze behandelingen hadden als doel de soldaten weer terug te sturen naar het front. Als de soldaten weer naar huis zouden gaan dan moest de staat oorlogsuitkeringen verlenen, en de oorlog was al duur genoeg. Daarom werden ze zodanig gepijnigd dat de soldaten wel weer terug moesten. Peter Tayler- Whiffen is een journalist en auteur, hij heeft geschreven voor o.a. international Express. Hij zegt: ‘On some occasions whole battalions were wiped out, leaving just a handful of confused, terrified men. But those who shirked their responsibility soon learned there was no way out of the horror - if they ran from German guns, they would be shot by British ones.’

Hij beweerd dat de soldaten die psychologische problemen hadden werden gedwongen om te vechten. Als de soldaten weigerden om dit te doen werden ze doodgeschoten of publiekelijk vernederend.

Meestal leidde het naar de dood, dus hadden de soldaten geen enkele keuze. Dit werd niet alleen bij de Britten toegepast maar ook bij andere landen.

‘The French are thought to have killed about 600. The Germans, whose troops outnumbered the British by two to one, shot 48 of their own men, and the Belgians 13’.

Gelukkig, was er vanaf de tweede helft van de twintigste eeuw meer aandacht voor de gezondheid van de soldaten. In Nederland had Bastiaans een bloeiperiode met zijn LSD-behandeling. Deze behandeling was natuurlijk niet zonder nadelige gevolgen.

Hedendaagse zijn er drie geprotocolleerde behandelingen voor PTSS: KEP, EMDR, TG-CGT. Ook wordt medicatie steeds vaker gebruikt tijdens behandelingen. Het is ook te zien dat Bastiaans een goede grondlegger is van gecombineerde behandelingen zoals medicatie en gedragstherapie. Ook wordt nog steeds dramatherapie toegepast bij patiënten.

De alternatieve behandelingen lijken heel erg op de geprotocolleerde behandelingsvormen. De principes voor de Kaufmann-kuur zitten ook in de hedendaagse therapieën zoals ECT en TMS. Natuurlijk is de doelstelling veranderd maar het principe is hetzelfde. Het is wel verbazingwekkend dat deze behandelingsvormen legaal zijn, en niet door de overheid worden verboden.

Conclusie moderne wetenschappen en politiek

In Nederland kwam erkenning van de oorlogstrauma’s veel later dan in onze buurlanden. Wij beseften dit pas na het debat van ‘Drie van Breda’. Toen pas konden oorlogsslachtoffers onbeschaamd in behandeling. Maar hoe zit het nu?

Withuis beweerd dat nergens anders de overlevenden worden gezien als collectieve getraumatiseerd. Maar als dit zo is waarom heeft de staat dan na de terugkeer van 70 procent van de soldaten geen adresgegevens. Er kunnen mensen tussen zitten die niet alleen een gevaar zijn voor zichzelf maar ook voor de maatschappij.

Tevens worden niet alle therapieën vergoed door de verzekering, dit aspect is ook afhankelijk van de overheid.

De meeste soldaten vinden het raar en vreemd om zelf hulp te zoeken, het is een te moeilijke confrontatie. Een soldaat zei tijdens het programma Factor dat het leek of hij bij zijn ‘verkrachter’ op therapie zou moeten en daarom dacht dat het toch niet zou werken. Hij moest in therapie bij wie hem dit gedaan hadden, vond hij.

Kortom, de soldaten worden bij de terugkeer aan hun lot over gelaten. Misschien lijkt het in Nederland wel heel goed geregeld met de nazorg, maar de opvang van de veteranen na terugkomst valt dan zeker wel te bekritiseren.

Beantwoording van de hoofdvraag

Hoe hebben oorlogstrauma’s en de behandelingen ervan een bijdrage geleverd aan de moderne psychoanalyse?”

De oorlogstrauma’s hebben een evidente invloed op de moderne psychoanalyse. Door de jaren heen zijn er verschillende behandelingen bedacht, sommige waren uit belang van de overheid en andere pakten heel verkeerd uit. Dit allemaal is een les geweest om nieuwe en efficiëntere behandelingen te ontdekken.

Hedendaags zijn er maar drie geprotocolleerde behandelingen voor de meeste voorkomende oorlogstrauma PTSS: KEP, EMDR en TG-CGT. Het grootste verschil tussen behandelingen van vroeger en nu is dat de belangen van de patiënt de prioriteit heeft.

Momenteel wordt er ook meer gebruik gemaakt van de technologie, zoals de behandeling met virtual reality. De situatie wordt hierbij nagebootst zodat de soldaat het rustig kan verwerken. De behandeling duurt totdat de soldaat de situatie als normaal kan beschouwen.

Dus de behandelingen van vroeger en de technologische ontwikkelingen hebben zeker wel een bijdrage geleverd aan de moderne psychoanalyse. Ook zijn de belangen van oorlogsslachtoffers belangrijk tijdens de behandeling. Er is meer aandacht gekomen voor het individu.
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 13473
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 17 Mrt 2011 19:57    Onderwerp: Reageer met quote

Literatuurlijst.

Artikelen

Tijdschrift: Bastiaans, J. "De behandeling van oorlogsslachtoffers", Arts en Wereld , Vol. 17 (1984), no. 1 (jan), pag.9-17
Tijdschrift: Lith, M. van, ‘Psychiater Bastiaans, specialist in oorlogstrauma‘s, is bang voor het einde van zijn methode’, Leidse Universiteitsblad Mare, 30 augustus 1984
Krant: Nietsche, H., ‘Bastiaans: de sterken en de stillen komen het laatst’, Trouw, Zaterdag 5 februari 1983
Tijdschrift: Olff, M., ‘PTSS: praten of pillen’ ,cogiscope, maart 2010, 30-32
Tijdschrift:Withuis,J., ”Omgaan met het oorlogstrauma in Nederland”,Auschwitz Bulletin, jaargang 55, nr.1, januari 2011, 18-19

Boeken

Annejet Rümke en Bram Tjaden, Verkenningen in de psychiatrie, een holistische benadering, (z.p, 2007)
Begemann, F.A., Oud worden met de oorlog,(Maarsen 2001)
Holmes, R. ,Firing Line (Groot-Brittannië,1985 )
Withuis, J., Erkenning: van oorlogstrauma naar klaagcultuur(Amsterdam, 2002)
Withuis, J., Na het Kamp (Amsterdam, 2005)

Internet sites

AMC – Behandeling- http://amcpsychiatrie-angst.nl/behandeling.htm - 1 februari 2011
AMC, Behandeling KEP ,www.traumabehandelingen.net, 16 december 2010
AMC, Exposure in vivo, www.Traumabehandeling.net, 16 december 2010
AMC, Knuffelhormoon voor PTSS, http://www.amc.nl/1, september 2010
AMC, medicatie, www.amcpsychiatrie-angst.nl, 29 december 2010
AMC- Obsessieve Compulsieve Stoornis (OCS) - http://amcpsychiatrie- angst.nl/behandeling_angststoornissen_obsessieve_compulsieve_stoornis.htm – 1 februari 2011
AMC, PTSS, www.traumabehandelingen.net ,16 december 2010
AMC, Traumagerichte cognitieve gedragstherapie, http://amcpsychiatrie-angst.nl.htm, 29 december 2010
BEPP – Vragenlijst PTSS - http://www.traumabehandeling.net/assets/uploaded/52-tsq_nl_nl.pdf - 5 februari 2011
BEPP - Wat is een posttraumatische stress-stoornis – <http://www.traumabehandeling.net/ptss/complete - 1 februari 2011
Bergen, L. van, Na de behandeling sprak ik geen enkel woord meer, http://www.forumeerstewereldoorlog.nl/ , juni 2006
Brainclinics, Depressie: behandelingen met magnetische hersenstimulatie, www.brainclinics.com, 19 december 2010
Centrum’45, wie behandelen wij?, http://www.centrum45.nl/, 5 februari 2011
Cogis - berichten uit het veld - Mooren, R – “Onderzoek in de klinische praktijk van traumagerelateerde klachten” -http://www.cogis.nl/uploads/documents/349.pdf - maart 2010
Dokterdokter- http://www.dokterdokter.nl/encyclopedie/14762/KZ-syndroom - KZ syndroom - 1 februari 2011
Fonds Psychische Gezondheid - Alles over depressie -
www.psychischegezondheid.nl/depressiecentrum - 5 februari 2011
GGZ kinderen en jeugd –Gedragstoornis (ODD/CD)- http://www.ggzkinderenenjeugd.nl/templates/RichContentZonder.aspx?PageID=815 – 1 februari 2011
Isabelle Eustache - Weer leven na een agressie: wat is een psychisch trauma? - http://www.e-gezondheid.be/weer-leven-na-een-agressie-wat-is-een-psychisch-trauma/2/actueel/1461 - 16 september 2002
KennisRing gezondheidshulp - Oorlogstrauma - http://www.socialezekerheid.nl/smartsite.dws?id=72622 - 18 juni 2010
Kring apotheek – hyperventilatie - http://www.kring-apotheek.nl/zz/zz16.html - 2009
Morpheus - Trauma snel opgelost - <http://www.morpheus-emotionele-bevrijding.com/trauma.html - 3 januari 2011
Neurofeedback instituut Nederland, Depressie en de hersenen, http://www.neurofeedback.nl, 16 december 2010
NPR, vitual reality therapy for combat stress, http://www.npr.org/templates/, 19 augustus 2005
Philippe DEHEEGHER - Smith, G. E en Pear T.H. (1917) - SHELL SHOCK and its lessons - Manchester –
Babington A. en Cooper L. (1997) - SHELL-SHOCK A History of the Changing Attitudes to War Neurosis - London - http://www.wfa-belgie.be/artikels/shell.htm - 01-02-2011
Rijksuniversiteit Groningen – wat is depressie -http://www.gmw.rug.nl/~doorbreekdepressie/index.php?option=com_content&view=article&id=6&Itemid=8 - 1 februari 2011
Stichting empty memories - S. Boon, N. Draijer, O. van der Hart, N.J. Nicolai, en E.R.S. Nijenhuis – onvoltooid verleden tijd – http://www.empty-memories.nl/disspectrum.html - 1 februari 2011
Stimulans,ACT, www.socialezekerheid.nl, 12 juli 2010
Stimulans,constructionele gedragstherapie, www.socialezekerheid.nl, 16 december 2006
Stimulans, ECT, www.socialezekerheid.nl, 16 december 2010
Stimulans, hartcoherentie, www.socialezekerheid.nl, 30 juni 2009
Stimulans,medicijnen, www.socialezekerheid.nl, 27 april 2010.
Stimulans, neurofeedback, www.socialezekerheid.nl, 1 juni 2010
Stimulans, TMS, www.socialezekerheid.nl, 2 augustus 2010
Tayler- Whiffen, P., shot at dawn: Coward, traitors or Victims?, http://www.bbc.co.uk/history/british/britain_wwone/shot_at_dawn_01.shtml, 8 november 2010
TranQ - Traumaverwerking en PTSS – http://www.tranq.nl/persoonlijkebegeleiding.php?p=traumaverwerking_en_ptss –1 februari 2011
Trimbos instituut- Antisociale persoonlijkheidsstoornis -
http://www.trimbos.nl/onderwerpen/psychische-gezondheid/antisociale-persoonlijkheidheidsstoornis - 5 februari 2011
Trimbos instituut- Symptomen van depressie - http://www.trimbos.nl/onderwerpen/psychische-gezondheid/depressie/symptomen- 5 februari-2011
Vereniging EMDR in Nederland, www.emdr.nl ,27 april 2010

Bijlage

Interviews

Dr. H.W.J. Henselmans is raad van bestuur van het Sinai Centrum.
Het Sinai Centrum is een Joodse instelling voor geestelijke gezondheidszorg. Gespecialiseerd in de behandeling van psychotrauma ten gevolge van oorlog, geweld en verlies. Het Sinai Centrum is in 1960 heropgericht en kwam toen automatisch in de specialisatie trauma terecht, omdat de vraag hiernaar destijds enorm was. Dr. H.W.J. Henselmans heeft voortdurend te maken met mensen die leiden aan oorlogstrauma’s. PTSS is de meest voorkomend trauma, alle andere trauma’s hebben hier mee te maken. Dit was de allereerste keer dat Dr. H.W.J. Henselmans bij de herdenking was. Hij was er om een krans te leggen namens het Sinai Centrum.
In 1943 zijn er 1300 patiënten en 50 medewerkers van de voorloper van het Sinai Centrum afgevoerd door de Duitsers. De meeste overleden in Auswitz. Slechts 14 personen overleefden de concentratiekampen.

Rotterdamse mevrouw 92 jaar oud.
Mevrouw is bij de herdenking om haar ouders en familie die door de Duitsers zijn vermoord te herdenken. Moeder is in Auschwitz omgekomen, vader in Sobibor en de rest van de familie in dergelijke kampen. Voor de oorlog wou mevrouw al vluchten omdat ze argwaan kreeg. “Mijn moeder wilde het niet geloven, want in Nederland gebeurt dat niet. Hoe ik ook zei: we moeten weg, we moeten weg. Ze wilde het niet geloven. In NL gebeurt dat niet zei me moeder.” Na de oorlog moest ze verdergaan: “ik ben een sterkt iemand ik kan verdriet en narigheid hebben en blijf daar niet over zeuren”. Ze moest verder, in het begin was dat wel moeilijk. “Nu ik hier zo zit en kijk, ben ik altijd blij dat ik veel kinderen zie. Want dat mag nooit vergeten worden. Dit is zo mensonwaardig wat er gebeurd is. Niet alleen de dood maar ook waarom, en waarom: omdat je jood bent.” In de overgebleven familie van mevrouw waren er geen ernstige psychische trauma’s. Ergens ver zou er een familie lid zijn die wel een trauma heeft, maar hier is geen contact meer mee. De broer van mevrouw was ondergedoken met nog een paar andere bij een Duitse christen mevrouw zij was schoonheidspecialist. De onderduikers mochten geen kik geven: niet hoesten of niezen, want er kwamen klanten. Na de oorlog heeft mevrouw nog goed contact gehad met de Duitse vrouw. Voor deze Duitse mevrouw heeft ze dan ook heel veel respect.

71 jaar oude meneer
“Tijdens de oorlog ben ik ongeveer 99% van me hele familie kwijt geraakt. Ik heb toen ik 2jaar oud was lange tijd in Sneek ondergedoken gezeten er was weinig eten waardoor we soms honger leden. Mijn ouders zaten allebei in een concentratiekamp en hebben dat allebei gelukkig ook overleefd. Zij hebben de nare oorlogservaringen verdrongen en weigerde erover te praten. Na de oorlog heb ik veel leerproblemen gehad omdat ik me niet kon concentreren ook ik werd erg ziek en moest worden opgenomen”

Mevrouw was bij de herdenking van Auschwitz omdat ze het erg belangrijk vind dat daar aandacht aan wordt besteed zodat het niet vergeten word. En ook als eerbetoon aan alle slachtoffers. Mevrouw heeft als kind (tussen de 5 en 10 jaar oud) de oorlog meegemaakt ze woonde in de buurt van Haarlem. Gelukkig heeft ze er niet erg om geleden. “We hebben geen honger gehad en zijn ook nooit gebombardeerd. We zijn er allen redelijk doorheen gekomen. Gezin: vader moeder en vier kinderen hebben het allemaal overleefd. De moeder kwam uit een boeren familie en kon dus makkelijk aan melk komen en de vader had goede contacten met boeren in bij het Haarlemmermeer waardoor ze aan vlees kwamen.
Bijna alles wat mevrouw over de oorlog weet heeft ze uit boeken gelezen en van films. Zelf heeft mevrouw weinig herinneringen van de oorlog. “Ik wil u wel één herinnering vertellen die mij op het netvlies gebrand staat: dat was eind april 1945 de voedseldroppings. Toen is er voedsel uitgegooid boven het westen van Nederland en dat weet ik nog heel goed.”
Een vriendin heeft als kind echt honger geleden tijdens de oorlog en heeft nu een zeer slechte gezondheid net als haar broers en zussen. Mevrouw is ervan overtuigd dat dit komt door de geleden honger tijdens de oorlog. Ook had mevrouw twee kennissen een echtpaar die in Auschwitz hebben gezeten. Beiden hadden ze een oorlogstrauma overgehouden.

Geschiedenis leraar 54 jaar oud
Meneer is hier met een delegatie van 9 mensen uit Elburg namens het Joods Historisch museum van Elburg. De ouders van meneer hebben veel over de oorlog verteld, zij hadden een bescheiden rol in het verzet. Na de oorlog moest het leven door, ze moesten namelijk zorgen voor het gezin dat bestond uit zeven kinderen. Meneer heeft veel mensen geïnterviewd over de oorlog. “Er is een mevrouw en daar wil ik al heel lang naartoe, die mevrouw heeft een oorlogstrauma en iedere keer als ik haar bel of schrijf voelt ze dat als een bedreiging. Ik merk dat als mensen ouder worden ze makkelijke over de oorlog willen praten”

Echtpaar: Christen mevrouw 70 jaar oud en 68jaar oude meneer
Beiden waren ze er om de slachtoffers te gedenken en alles wat er tijdens de tweede wereldoorlog is gebeurd. Mevrouw heeft geen naasten verloren tijdens de oorlog. Mevrouw was tijdens de oorlog nog erg jong kan zich er niks meer van herinneren, wel heeft ze veel van haar ouders gehoord. Ze is opgegroeid met veel verhalen over de oorlog en heeft zelf er ook veel boeken over gelezen. In de boeken las ze veel over de traumatische gevolgen van de oorlog voor de overlevenden. Zelf kent ze een echtpaar die in Indonesië woonde en in een jappenkamp hebben gezeten. De man weigerde over de ervaringen te praten terwijl de vrouw een boek had geschreven.
De echtgenoot heeft ook geen herinneringen van de oorlog, wel flarden van de bevrijding. “Ik herinner me nog de verhalen van me moeder, we woonden bij de spoorlijn. En me moeder had het altijd over dé trein van dinsdag om twee uur, die langs ons huis reed met duizenden Joden.” Dat was voor de moeder van meneer heel traumatisch ze wist dat het niet goed zat, maar wat er precies gebeurde was niet bekend.

69 jaar oude mevrouw
Mevrouw heeft haar grootouders en enkele andere familie leden verloren tijdens de oorlog. Haar moeder heeft een oorlogstrauma overgehouden aan de oorlog. Zij had typische PTSS symptomen, ze was constant van slag en aan het huilen, en ook de hele tijd zenuwachtig als ze zich nog steeds niet veilig voelde. Ook klapte ze dicht als er over de oorlog gesproken werd. Het was erg moeilijk voor de mevrouw om haar moeder zo te moeten zien. Omdat oorlogstrauma’s destijds niet echt erkend werden heeft mevrouw ook nooit een behandeling gehad.

Mevr. Aida Mulder (81 jr.)
Ieder jaar komt mevrouw Mulder naar de Auschwitz herdenking om te realiseren dat de dood heel dichtbij is. Tijdens de oorlog heeft ze veel familieleden verloren. Ze was elf jaar oud toen de oorlog begon, zij had het geluk dat ze een kind was van een gemengd huwelijk. De rest van haar familie had dit niet, want de rest was joods. Van haar hele familie zijn er maar drie nichtjes, een oom en een tante teruggekomen, doordat al hun bezittingen waren afgenomen moesten ze verblijven in het huis van mevrouw Mulder en haar moeder.
Mevrouw Mulder heeft meegemaakt dat haar tante zeer getraumatiseerd was na de terugkomst, “ze praatte niet meer het enige wat ze deed was de hele dag voor haar uit staren ook droeg ze een hoofddoek waar andere niet aan mochten zitten”. “Ze heeft nooit naar professionele hulp gezocht, al werd haar wel aangeraden om een slaapkuur te volgen”. De dementie van haar tante zorgde ervoor dat ze weer zichzelf werd. Mevrouw Mulder zegt: “Misschien is dit een beetje cru om dit te zeggen, maar ik vond het prettig dat ze dement was. ”
De persoonlijke bezittingen die ze hadden achtergelaten kregen ze nooit meer terug. Het enige wat deze mensen kregen was een klein huisje met meubels van NSB’ers. Volgens mevrouw Mulder heeft de overheid de oorlogsslachtoffers niet goed opgevangen, maar aan hun lot overgelaten. Aan de andere kant vindt ze dat Nederland ook helemaal in de war was door de oorlog. Ze verwijt het ze aan de ene kant en aan de andere kant heeft ze er begrip voor.

Mn. Hans Aussen (85 jr.)
Hans Aussen vertelt zijn verhaal op basisscholen. Hij vindt het moeilijk om te bepalen of mensen oorlogstrauma’s hebben. Hij zegt: “Ik zou niet eens weten of ik een oorlogstrauma heb”. Meneer Aussen vindt wel dat verengingen en praatgroepen niet werken omdat men er dan telkens mee wordt geconfronteerd. Hij beweert dat men dit helemaal niet wilt, maar dat men juist verder wil met zijn/haar leven.

Mevr. Nooter (78 jr.)
Mevrouw Nooter komt ook iedere jaar naar de Auschwitz herdenking. Zij is gedurende de oorlog haar hele familie verloren. Haar vader is gearresteerd toen zij elf jaar oud was. Haar vader is vervolgens naar kamp Fught gebracht, op 9 november 1919 is hij naar Auschwitz getransporteerd. Mevrouw Nooter’s vader is nooit meer terug gekomen, dit heeft natuurlijk veel impact op haar leven gehad.
Ze kon niet meer haar oude zelf zijn, uiteindelijk heeft ze professionele hulp gezocht. Volgens haar heeft het praten met de therapeut echt geholpen, omdat de therapeut goede vragen stelde. Ze geeft aan dat ze ook wel steun had van haar echtgenoot maar dat dit anders was dan haar sessies. Bovendien gaf de therapeut aan dat ze een rouwproces moest beginnen. Hierdoor ging ze samen met haar echtgenoot naar Auschwitz, dit vond ze het moeilijkste onderdeel van de behandeling. Mevrouw Nooter was tweeënhalf jaar bezig met de behandeling.

Mn. Davidse
Meneer Davidse heeft zelf geen oorlogstrauma maar vermoedde dat zijn vader er een had. Zijn vader was in een arbeidskamp na zijn terugkomst veranderde zijn gedrag. Hij wilde er absoluut niet over praten laat staan in therapie gaan. Zijn gedrag werd opstandiger naarmate hij ouder werd. Zo weigerde hij om een gehoorapparaat te gebruiken, omdat hij er niks meer over wilde horen. Eerst was hij ongelovig en werd later christen. Dit soort aspecten veranderde hem.
Meneer Davidse vindt dat de nazorg in Nederland wel beter kon, omdat de meeste mensen na terugkomst hun persoonlijke bezittingen niet meer terug konden krijgen. Hij was naar een lezing geweest over de medische ontwikkeling van oorlogstrauma’s in Nederland, daar bleek dat Nederland zich laat heeft ontwikkeld op dit gebied.
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Karijn



Geregistreerd op: 30-10-2009
Berichten: 887

BerichtGeplaatst: 20 Mrt 2011 19:40    Onderwerp: Reageer met quote

Hardstikke goed! Erg interessant!

Bedankt hiervoor.

groetjes Karijn
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Limburgse Jager



Geregistreerd op: 24-1-2007
Berichten: 149
Woonplaats: Benidorm

BerichtGeplaatst: 21 Mrt 2011 11:21    Onderwerp: Reageer met quote

Heel interessant, geeft meer inzicht over de ook hedendaagse toestand van de mensen die terugkomen van uitzendingen. Zou goed zijn dat dit meer algemeen bekend werd. Mensen zeggen vaak; "hij/zij heeft voor dit vak gekozen en moet dus niet zeuren".
Vroeger probeerde ik dan uit te leggen dat je hier nooit op voorbereid kan zijn. Hier kan je niemand op trainen of voorgereiden. Ben er mee gestopt tegen botkoppen kun je niet op, toch.
_________________
Ben op dit moment de historie van het Franse 137e RI in zijn geheel aan het uitzoeken en in boekvorm te zetten. Als er iemand is die mij aan gegevens kan helpen, welkom
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail MSN Messenger
Karijn



Geregistreerd op: 30-10-2009
Berichten: 887

BerichtGeplaatst: 21 Mrt 2011 11:38    Onderwerp: Reageer met quote

Ik ben het helemaal met je eens.
Maar helaas zijn veel mensen kortzichtig en hebben te weinig inlevingsvermogen.

groet Karijn
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Berichten van afgelopen:   
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Medische verzorging Tijden zijn in GMT + 1 uur
Pagina 1 van 1

 
Ga naar:  
Je mag geen nieuwe onderwerpen plaatsen
Je mag geen reacties plaatsen
Je mag je berichten niet bewerken
Je mag je berichten niet verwijderen
Ja mag niet stemmen in polls


Powered by phpBB © 2001, 2002 phpBB Group