Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index Forum Eerste Wereldoorlog
Hét WO1-forum voor Nederland en Vlaanderen
 
 FAQFAQ   ZoekenZoeken   GebruikerslijstGebruikerslijst   WikiWiki   RegistreerRegistreer 
 ProfielProfiel   Log in om je privé berichten te bekijkenLog in om je privé berichten te bekijken   InloggenInloggen   Actieve TopicsActieve Topics 

28 augustus

 
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Wat gebeurde er vandaag... Actieve Topics
Vorige onderwerp :: Volgende onderwerp  
Auteur Bericht
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45625

BerichtGeplaatst: 28 Aug 2006 8:48    Onderwerp: 28 augustus Reageer met quote

Der Weltkrieg am 28. August 1914

DEUTSCHER HEERESBERICHT - ÖSTERREICHISCHER HEERESBERICHT



Der deutsche Heeresbericht:
Die englische Armee bei St. Quentin geschlagen

Großes Hauptquartier, 28. August.
Die englische Armee, der sich drei französische Territorial-Divisionen angeschloßen hatten, wurde nördlich St. Quentin vollständig geschlagen und befindet sich in vollem Rückzuge über St. Quentin. Mehrere tausend Gefangene, sieben Feldbatterien und eine schwere Batterie sind in unsere Hände gefallen.Südöstlich Mezières haben unsere Truppen unter fortgesetzten Kämpfen in breiter Front die Maas überschritten. Unser linker Flügel hat nach neuntägigen Gebirgskämpfen die französischen Gebirgstruppen bis östlich Epinal zurückgetrieben und befindet sich in weiterem siegreichen Fortschreiten. Der Bürgermeister von Brüssel teilte dem deutschen Kommandanten mit, daß die französische Regierung der belgischen Regierung die Unmöglichkeit eröffnet habe, sie irgendwie offensiv zu unterstützen, da sie selbst völlig in die Defensive gedrängt sei.

Generalquartiermeister v. Stein. 1)


Das stärkste französische Sperrfort genommen

Berlin, 28. Aug. (W. B.)
Manonviller, das stärkste Sperrfort der Franzosen, ist in unserem Besitz.
Die Nachricht, daß das Fort Manonviller, das stärkste Sperrfort der französischen Verteidigungslinie, gefallen ist, muß im Lager unserer Feinde geradezu niederschmetternd wirken. Bis jetzt hatte man sich in Paris damit trösten können, daß Lüttich und Namur durch belgische und nicht durch französische Werke geschützt gewesen seien und daß Longwy, die erste französische Festung, die in diesem Krieg von den Deutschen genommen wurde, keinen Vergleich mit den gewaltig starken modernen Sperrforts aushalten könne; aber nun ist ein Bollwerk vernichtet, das wohl uneinnehmbar zu sein schien, das das stärkste war unter all den Forts, mit denen Frankreich seine Ostgrenze umpanzert hat. Es sind kaum fünf Tage vergangen, seit die Armee des bayerischen Kronprinzen nach den großen Schlachten in Lothringen in
die Linie Lunéville-Blamont-Cirey eingerückt ist und Lunéville besetzt hat. Und ebenso kurz kann also nur der Zeitraum sein, seit die Beschießung des Forts Manonviller begonnen hat, denn dieses Sperrfort liegt in dieser Linie, etwa zehn Kilometer östlich von Lunéville, auf einer Anhöhe nördlich von dem kleinen Flecken Manonviller. Das Fort sperrt die Bahnlinie Straßburg-Avricourt-Paris und den Zugang nach Lunéville von Osten. Auch die Pässe der nördlichsten Vogesen, namentlich die Gegend des Donon, liegen in seinem weiteren Bereich.2)


Die Schlacht bei Mecheln

Amsterdam, 28. Aug. (Priv.-Tel.)
Belgische, französische und englische Blätter meldeten, daß die Belgier mit einem großen Sieg die Deutschen auf Vilvorde bei Brüssel zurückgeworfen hätten. Der Korrespondent des "Handelsblad" berichtet demgegenüber folgendes:
Unter persönlicher Leitung König Alberts rückte eine starke belgische Armee südlich von Mecheln vor, um das um Vilvorde stehende deutsche Heer nach Süden zu werfen. Den Deutschen gelang es, die Belgier nach Vilvorde zu locken, wo ihre Hauptmacht lag, und als die Belgier nahe genug waren, machten die Deutschen plötzlich Halt. Frische Truppen, die zuvor im Wald verborgen lagen, rückten gegen die belgische Flanke vor. Die Belgier wurden regelrecht zwischen drei vernichtende Feuer genommen. Es war kaum mehr ein Gefecht, Sondern das reinste Schlachten, und der so gut begonnene belgische Angriff endete mit einem allgemeinen "Sauve qui peut!" Hals über Kopf suchten die Belgier sich zu retten; hunderte sprangen in den Mecheln-Löwen-Kanal und viele ertranken dabei. Autos mit dem Generalstab jagten nach Antwerpen zurück. Die Belgier hatten übrigens die wunderbare alte Stadt Mecheln von den Einwohnern vor dem Ausfall räumen lassen, da belgische Geschosse auch auf Mecheln fielen; es entstand auf den Befehl eine wilde Flucht der Einwohner. Schon vorher war der berühmte Turm der Kathedrale von zwei Artilleriegeschossen getroffen worden. Mecheln ist im Augenblick weder von Deutschen noch von Belgiern besetzt, und die Einwohner kehren langsam zurück.
Da es einem französischen Feldkurier gelang, vor dem Ausfall nach Antwerpen zu kommen, ist anzunehmen, daß der Ausfall auf Wunsch der französischen Heeresleitung geschah.2)


Der Straßenkampf in Löwen

(Vom Berichterstatter der "Frankfurter Zeitung" für den westlichen Kriegsschauplatz.)

Großes Hauptquartier, 28. Aug. (Priv.-Tel.)
Über die Entstehung und den Verlauf des Straßenkampfes in Löwen wird noch folgendes berichtet:
Am Montag war alles ruhig und die Eisenbahntruppen an der Arbeit, durch Rampenbau die Entladung der Truppen vorzubereiten. Auch am Dienstag Vormittag blieb alles ruhig und es entwickelte sich ein reger Verkehr zwischen den Einwohnern und Truppen, die in Quartieren untergebracht waren. Als am Dienstag Nachmittag die drohenden Nachrichten von einem bevorstehenden Ausfall aus Antwerpen eintrafen, wurden schleunigst die in der Stadt befindlichen Truppen auf Antwerpen in Marsch gesetzt. Auch der kommandierende General begab sich mittels Kraftwagen nach vorn. Es blieben daher verhältnismäßig wenig Truppen in der Stadt, darunter das Landsturmbataillon Neuß.
Die zweite Staffel des Generalkommandos saß gerade auf dem Marktplatz auf, als plötzlich ein wütendes Feuer aus den oberen Stockwerken der umliegenden Häuser eröffnet wurde. Nach kurzer Zeit waren fünf Offiziere der zweiten Staffel verletzt und sämtliche Pferde erschossen. Am Bahnhof war gerade ein Truppenzug angekommen und die ausgeladenen Truppen standen friedlich auf dem Bahnhofsplatze versammelt, als auch dort zur selben Stunde das Feuer auf sie eröffnet wurde. Der Kampf wurde sofort aufgenommen und durch die fortwährend eintreffenden Truppenzüge gespeist. Der Straßenkampf flackerte überall auf, wo Deutsche standen. Auch in eine Benzinkolonne wurde hineingefeuert, die in Brand geriet.
Der Straßenkampf dauerte von Dienstag Abend bis Mittwoch Nachmittag. Er endete mit der Niederwerfung des Aufstandes. 2)


Kaiser Wilhelm und Kaiser Franz Joseph
Kaiser Franz Joseph
Kaiser Franz Joseph v. Hötzendorf
v. Hötzendorf

Wien, 28. Aug. (W. B.)
Von Kaiser Wilhelm ist an Kaiser Franz Joseph folgendes Telegramm eingelaufen:

"Gerührt und erfreut danke ich Dir für das herzliche Telegramm, das Deine und Deiner Wehrmacht Empfindungen für meine Armee verkündet. Auch für diese höchste Ordensauszeichnung, mit der Du mich und meinen Generalstabschef auszeichnetest, meinen tiefgefühlten Dank. Unsere begeisterte Waffenbrüderschaft, die sich auch im fernen Osten so fest bewährt hat, ist das schönste in dieser ernsten Zeit. Inzwischen haben auch Deine Truppen in dem Sieg von Krasnik Proben ihrer altbewährten Tapferkeit abgelegt. Nimm als Zeichen meiner höchsten Achtung und Wertschätzung den Orden Pour le Mérite für Dich freundlich an. Dem Generalstabschef v. Hötzendorf habe ich das Eiserne Kreuz zweiter und erster Klasse verliehen. Gott hat bis hierher geholfen, er möge auch weiter mit unserer gerechten Sache sein.

Wilhelm."

Kaiser Franz Joseph hat darauf mit folgendem Telegramm geantwortet:

"Erfüllt es mich mit freudigem Stolz, daß Du den militärischen Maria-Theresiaorden ganz in dem Sinne angenommen hast, in dem ich Dir dieses Zeichen höchster militärischer Verdienste gewidmet habe, so bewegt mich die Anerkennung, die Du den bisherigen Leistungen meiner Armee dadurch zollst, daß Du mich mit dem Orden Pour le Mérite und meinen Generalstabschef, General Conrad von Hötzendorf, mit dem Eisernen Kreuz auszeichnetest, aufs tiefste. Habe hierfür herzlichsten Dank. Gott helfe weiter.

Franz Joseph."2)


Die Riesenschlacht in Galizien

Kriegspressequartier, 28. Aug. (Priv.-Tel.)
Die entscheidende Riesenschlacht ist in Galizien im Gange. Die allgemeine große russische Offensive richtet sich seit 26. August gegen Nord- und Ostgalizien im Gebiete zwischen Rawaruska, Zolkiew, Zloczow, Tarnopol und Stanislau, wo sie überall zu heftigen Kämpfen führte, die am 27. und 28. eine geschlossene Schlachtfront von 200 Kilometer umfassen, bei welcher Linie die Offensive der russischen Hauptarmee zum Stehen gebracht wurde. Der linke Flügel der österreichisch-ungarischen Hauptarmee dringt aus dem Raume Rawaruska-Zolkiew erfolgreich vor. Das Zentrum und der rechte Flügel sind bis an den Dnjestr in stehenden Kämpfen beschäftigt. Die linke Gruppe der österreichisch-ungarischen Flügelarmee ist östlich der Weichsel von Krasnik an in lebhaftem, weiterem Vorstoß auf Lublin begriffen und hat durch die siegreiche vorzeitige Offensive einen gleichzeitigen Vorstoß der russischen
Westarmee vereitelt und diese abgetrennt. Bei der Ausdehnung der Kampffront auf 400 Kilometer muß die Entscheidung länger ausstehen.

Kriegspressequartier, 28. Aug. (Priv.-Tel.)
Die ziemlich gleichzeitige russische Massenoffensive gegen Ostpreußen und Ostgalizien beweist, daß der Beginn der russischen Mobilisierung mehrere Wochen früher begonnen hat, als russischerseits zugegeben worden ist. Hiermit ist der absolute Kriegswille Rußlands erwiesen. Trotzdem mißlangen alle gewaltsamen Einbruchsversuche großer russischer Kavalleriemassen, und selbst die russische Hauptarmee stieß beim Vorrücken über Brody und Sbrutschfluß bald auf die schlagbereit versammelten österreichisch-ungarischen Armeen. Der unerwartet rasch geführte Vorstoß der linken Gruppe der österreichischen Armee nach Lublin störte erheblich die Geschlossenheit der russischen Überflutung. Andererseits gibt die lange bezweifelte russische Offensive den österreichisch-ungarischen Heeren die Aussicht auf eine frühere Entscheidung. Der heute beginnende Kampf erfolgt nördlich und östlich von Lemberg bis Ilozlw. Er ist taktisch sehr wertvoll, da im Südosten bis zum Dnjestrfluß ein günstigeres Gelände ist, um auch gegen überlegene russische Kräfte vorzugehen. Vermutlich operiert gegen Galizien überhaupt der Großteil der gesamten russischen Armeen. 2)


Die französischen Sozialisten und der Krieg

Jules Guesde
Jules Guesde

Amsterdam, 28. Aug. (Priv.-Tel.)
Die sozialistische Partei in Frankreich billigt die Annahme der Portefeuilles durch Sembat und Guesde und veröffentlicht einen Aufruf, daß die Demokratie entschlossen sei, bis zum bitteren Ende zu kämpfen. Sie ruft die Massen im Interesse der Zivilisation zum Kampf auf.2)


Die Lage in den deutschen Schutzgebieten

Berlin, 28. Aug.
Über die derzeitige Lage der deutschen Schutzgebiete gibt das Reichskolonialamt folgendes bekannt:

In Ostafrika haben die Engländer kurz nach Ausbruch des Krieges den Funkenturm in Daressalam zerstört. Im Innern des Landes hat nach neueren englischen Nachrichten unsere Schutztruppe die Offensive ergriffen und den wichtigen englischen Verkehrspunkt Tavelta südöstlich des Kilimandscharo besetzt.
Aus Togo, das nur von einer kleinen Schar kriegsfreiwilliger Weißer und der schwachen Eingeborenen-Polizeitruppe verteidigt wird, wurde bereits gemeldet, daß Engländer und Franzosen einige Gebiete besetzten. Zwischen unserer Truppe und den aus Dahomey und von der Goldküste anmarschierenden weit überlegenen Streitkräften fanden verschiedene Gefechte statt, in denen von unserer Seite mit großer Tapferkeit gekämpft wurde. In diesen Gefechten fielen, wie zum Teil früher gemeldet, Hauptmann Pfähler, sowie die Kriegsfreiwilligen Berke und Klemp, während Dr. Raven, sowie die Freiwilligen Sengmüller, Kohlsdorf und Ebert verwundet wurden.
Aus Kamerun, das bis vor wenigen Tagen vom Feinde nicht behelligt wurde, liegen neuere Nachrichten nicht vor. Dem Eindringen feindlicher Streitkräfte in das Land dürfte die Schutztruppe erfolgreichen Widerstand entgegensetzen.
Da der Funkenturm vor Kamina in Togo vor Besitzergreifung durch die Engländer von unserer Truppe zerstört wurde, sind weitere Nachrichten aus Kamerun und Togo in nächster Zeit nicht zu erwarten.
In Deutsch-Südwestafrika ist bisher alles ruhig. Nach englischen Meldungen ergriff die Schutztruppe die Offensive und drang von der Südostecke her in der Richtung auf Eppington in die Kapkolonie ein.
Aus unseren Besitzungen in der Südsee liegen Nachrichten nicht vor. 2)


Der Kriegsaufruf Japans

Wir erklären Deutschland den Krieg, befehlen unserm Heer und unserer Flotte, mit aller Kraft die Feindseligkeiten gegen dieses Reich aufzunehmen und weisen alle Behörden an, dabei ihrer Pflicht gemäß Hilfe zu leisten. Unser nationales Ziel hält sich in den Schranken des Völkerrechts. Seit dem Ausbruch des gegenwärtigen Krieges in Europa, dessen unheilvollen Anblick wir mit großer Besorgnis betrachten, haben wir die Hoffnung bewahrt, den Frieden im fernen Osten durch die Aufrechterhaltung der strikten Neutralität zu sichern; aber das Vorgehen Deutschlands hat schließlich England, unseren Verbündeten, genötigt, die Feindseligkeiten gegen jenes Reich zu eröffnen. Deutschland ist in Kiautschou mit militärischen Vorbereitungen beschäftigt, während seine Kriegsschiffe in den Gewässern Ostasiens kreuzen und so unseren Handel mit unserem Verbündeten bedrohen. Dadurch wird der Friede im fernen Osten gefährdet und unsere Regierung und die englische Regierung sind daher nach ausführlichen und offenen Mitteilungen übereingekommen, daß Maßregeln nötig werden können zum Schutze der allgemeinen Interessen, die in dem zwischen uns bestehenden Vertrage vorgesehen sind. Da wir unseren Zweck mit friedlichen Mitteln zu erreichen wünschten, haben wir unserseits der deutschen Regierung einen aufrichtigen Rat erteilt; aber bis zum letzten Tage, der von unserer Regierung für die Antwort festgesetzt war, haben wir keine Antwort erhalten, die auf eine Annahme unseres Rates hinwies. Mit tiefem Bedauern sind wir daher, trotz unserer glühenden Ergebenheit für die Sache des Friedens, genötigt, den Krieg zu erklären, im Anfang unserer Regierung, während wir noch für unsere geliebte Mutter Trauer tragen. Es ist daher unser aufrichtigster Wunsch, daß durch die Loyalität und Tapferkeit unserer treuen Untertanen der Friede bald wieder hergestellt und der Ruhm des Reiches vergrößert werde. 2)


Aus Italien

Rom, 28. Aug. (Priv.-Tel.)
Die Regierung trifft energische Vorsorge, daß die italienische Neutralität auch vom Volke eingehalten wird. Da bei der Wachablösung am Quirinal mehrfach Versuche zu Kundgebungen gegen die ehemaligen Verbündeten gemacht wurden, ist sie vom Abend auf den Vormittag verlegt worden, wo weniger Publikum zugegen ist. In Mailand verbot die Behörde eine von den Republikanern geplante öffentliche Kundgebung für einen Krieg gegen Österreich.
Die italienischen Börsen werden demnächst wieder eine halbe Stunde täglich für Kaffegeschäfte geöffnet werden.
Nach der "Stampa" stehen wichtige Veränderungen in den oberen Kommandostellen des Heeres bevor. Die Armeekorps in Mailand, Bari und Ancona erhalten neue Kommandeure. Pariser Berichte italienischer frankophiler Zeitungen besagen, daß die schweren deutschen Feldgeschütze eine schreckliche Wirkung verbreiten, welcher die französische Artillerie trotz des schnelleren Schießens nicht gewachsen ist. Die deutschen Truppen mit schwerem Geschütz gleichen wandelnden Festungen. 2)


Aus Bulgarien

Sofia, 28. Aug. (W. B.)
Die "Agence Bulgare" meldet:
Der Kriegsminister reist heute Abend zu einer Inspektionsreise in die neuerworbenen Gebiete ab, um die Ergebnisse der Aushebung der zu einer dreiwöchigen Waffenübung einberufenen neuen Soldaten festzustellen. Es handelt sich um Bulgaren, die aus den unter fremder Herrschaft verbliebenen Gebieten eingewandert sind. Diese Inspektion war seit längerer Zeit in Aussicht genommen, aber der Minister konnte die Reise erst jetzt unternehmen.

Sofia, 28. Aug. (W. B.)
Der König ermächtigte den Ministerpräsidenten, die vertagte Sobranje, die am 29. August zusammentreten sollte, nicht einzuberufen. 2)

www.stahlgewitter.com
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45625

BerichtGeplaatst: 28 Aug 2006 8:50    Onderwerp: Reageer met quote

August 28

1914 Battle of Heligoland Bight

On August 28, 1914, World War I spreads from land to sea when the first major naval battle of the conflict breaks out between British and German ships in the North Sea, near the northern coast of Germany.

The battle occurred in a partially enclosed body of water known as Heligoland Bight, which was used to shelter several bases of the German High Seas Fleet and also offered a good starting-off point for attacks against the British Isles. The German fleet had rarely ventured far from port, however, when British commander Reginald Tyrwhitt was given the task of leading a small fleet of British ships, including two light cruisers, Fearless and Arethusa, and a number of destroyers, into the bight in order to lure German ships to chase them out to sea, where a larger British force, commanded by Vice Admiral Sir David Beatty, would be waiting to confront them.

Around seven o’clock on the morning of August 28, 1914, Tyrwhitt’s squadron began the operation by sinking two German torpedo boats. As the British attack had not caught the German fleet entirely by surprise, its defense was ready, and Tyrwhitt soon found his men outgunned by a German force, including six light cruisers, who used the thick fog hanging over the bight to partially conceal themselves and fire unexpectedly on the British ships. At 11: 25 am, Tyrwhitt called on Beatty for immediate assistance; Beatty’s First Battle Cruiser Squadron rushed to his aid from some 40 kilometers away, reaching the bight at 12:40 pm. The powerful British squadron subsequently sank three German cruisers and damaged three more, causing a total of 1,200 German casualties. Britain, on the other hand, lost only 35 sailors, and all of their ships remained afloat.

“Everybody quite mad with delight at the success of our first naval venture,” Beatty wrote to his wife of the conclusion of the Battle of Heligoland Bight. On the other side, the early defeat of the German High Seas Fleet by the mighty Royal Navy did much to intimidate Germany at sea at the outset of the war; Kaiser Wilhelm, for one, concluded that the navy should be kept off the open seas, as its best use was as a defensive weapon. As the war continued, Germany’s greatest weapon at sea would not be its light cruisers but its lethal U-boat submarine. Used to deadly effect against enemy (and neutral) shipping interests, the success of the German U-boats would provoke at least one previously neutral great power—the United States—into entering World War I against Germany.

www.historychannel.com
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Hauptmann



Geregistreerd op: 17-2-2005
Berichten: 11547

BerichtGeplaatst: 13 Nov 2007 12:07    Onderwerp: Reageer met quote

Dietrich Wintter.

3. august 1914

Mein letzter Gruss! Und soll ich fallen im Kampfe, so tröstet Euch, denn es geschah dann, um die Ehre des Vaterlands zu retten, und ich starb als tapferer, deutscher Soldat. - Lebt wohl.

Op 28 augustus 1914 kwam hij om bij Sedan.
_________________
Doe mee met de WO1 Wiki !
http://www.forumeerstewereldoorlog.nl/wiki/
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45625

BerichtGeplaatst: 29 Aug 2009 18:59    Onderwerp: Reageer met quote

Stenay wordt op vrijdag 28 augustus 1914 na de inname door enkele ulanen (Duitse ruiterpatrouilles ) door de Duitsers bezet.
Men telt dan al twee burgerlijke slachtoffers gedood op 27 augustus: François GUYOT gefusilleerd in Baâlon, en Joseph PIERROT gedood in Stenay.
Henri Toussaint wordt dan in beslag genomen door de zorg voor de rantsoenen van brood en vlees. In de klaslokalen worden deze verdeeld onder de gevluchte families. Door de afwezigheid van de burgemeester wordt Toussaint beschouwd als de enige burgerlijke autoriteit in de stad en wordt verplicht de militairen bij hun huiszoekingen te vergezellen.



Maar zijn rol stopt daar niet.
Aangezien de Franse troepen zich nog op de linker Maasoever bevinden, worden Henri Toussaint samen met Michel Kocher (een werknemer van de nabije brouwerij Peltier, waar later de Kommandatur wordt gevestigd) om zes uur 's avonds op de brug (over de Maas op de route du Gare) door de Duitsers voor hun troepen geplaatst. Niet ver van hen bevindenden zich nog andere gijzelaars, waaronder Mgr Mangin, curé van Stenay, M. Romagny en de Abt Hazard. Het is 19.00 uur en zij vormen een menselijk schild tussen de Franse en Duitse troepen. De gijzelaars weten dat zij een zekere dood tegemoet lopen; niettemin gaat Henri Toussaint met een zakdoek in de hand vooruit.

Hij kreeg de opdracht mee om de Franse troepen mede te delen dat "ingeval zij op de Duitse bezetters zouden schieten, de stad in brand gestoken zal worden en de gijzelaars gefusilleerd".
Toissaint staat tussen twee vuren en wordt als eerste getroffen door een franse kogel die hem in de lies raakt, het dijbeen breekt en een slagaderlijke bloeding veroorzaakt. Een Duitse kogel in zijn richting mist zijn doel. De gewonde wordt ter plaatse opgegeven.

Zijn vrouw (Marie Delawoevre) en hun dochter zullen pas drie uur later verwittigd worden.
Enkele burgers zullen die nacht de gewonde gaan zoeken om hem naar het plaatselijke ziekenhuis te brengen. Echter het lijkt of de Duitse artsen weigeren om hem te verzorgen.
Hij komt op 20 september na een afschuwelijk lijden te overlijden.

bron: www.ac-nancy-metz.fr
Met dank aan: Philippe Vouluer, stadshistoricus Stenay

© http://kronprinz.meuse-ardennes.com/Stenay-1914.html
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15237
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 27 Aug 2010 19:54    Onderwerp: Reageer met quote

On This Day - 28 August 1914

Western Front
Germans capture Fort Manonviller (Avricourt).
British on line Noyon-Chauny-La Fere: British cavalry successful near latter.
Fall of Longwy.

Eastern Front
Russians beat Austrians at Lutzow (Galicia).
East Prussia: Russians approach Konigsberg in the north: but in the south the Battle of Tannenberg continues against them.

Naval and Overseas Operations
Battle of Bight of Heligoland: the German cruisers "Mainz", "Koln", and "Ariadne" sunk.

http://www.firstworldwar.com/onthisday/1914_08_28.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15237
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 27 Aug 2010 19:55    Onderwerp: Reageer met quote

The Year 1914

On 28 August, on the Northwest Front, the Germans halted the Russian 1st Army advance on Koenigsberg. The left wing of the Russian 2nd Army had fallen back 21 km without informing General Samsonov. In a disastrous defeat, the 2nd Army lost over 92,000 prisoners with over 30,000 killed, wounded or drowned at the Battle of Tannenberg. The Germans captured over 500 guns and 400,000 artillery shells. Germans losses were put at between 10-15,000 men.

German Zeppelin Z V, flying in heavy rain during a bombing raid on Mlava, was shot down by Russian ground fire, the entire crew was captured, while Z.V commander Hauptman Ernst Gruener was killed.

http://warchron.com/tannenberg.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15237
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 27 Aug 2010 19:58    Onderwerp: Reageer met quote

Battle of Heligoland Bight, 28 August 1914

The first significant naval engagement of the First World War. The German High Seas Fleet was based in Jade Bay, on the short German north sea coast. The bay was approached through the Heligoland Bight, the area of sea off the mouth of the Elbe, named after the island of Heligoland, thirty miles off the coast. Early in the war, a pattern of patrols was put in place by the Germans, where each evening, a destroyer flotilla, escorted by light cruisers, would arrive at Heligoland. The cruisers would then return to harbour, returning in the morning to escort the destroyers home. This was intended to detect any British night time attack on the High Seas Fleet. News of this patrol soon reached the British. Two Royal Navy officers, Commodore Roger Keyes in charge of the Submarine force, and Commodore Reginald Tyrwhitt, commander of the destroyers and light cruisers at Harwich, put forward a plan to intercept these forces. The original plan was to send forward a decoy force of very light cruisers and destroyers, to draw the German heavy ships out into a submarine ambush, aided by three battle cruisers from the Grand Fleet, committed after Tyrwhitt impressed Winston Churchill, First Lord of the Admiralty.

The Admiralty then decided to send six light cruisers, and up to battle cruiser force to five, this time without informing the original forces. The Germans guessed a raid was planned, and increased their cruiser force. When combat was joined, the British force only managed to sink one German destroyer, before German cruisers started to do serious damage. At this point (11.50 am) the first British reinforcements, the 1 Light Cruiser squadron, arrived, and saved the destroyers from a mauling, managing to sink the German cruiser SMS 'Mainz'. Luckily for the British, the heaviest German ships were trapped behind the sandbar at the mouth of Jade Bay by low tide, and could not join the battle. However, heavier German cruisers were despatched at speed to join the battle. Finally, the British battlecruisers, under Rear Admiral David Beatty, were engaged (12.30 am), and quickly sank the German cruisers SMS 'Koln' and SMS 'Ariadne' (which managed to leave the battle, but capsized at 3.10 PM). Only the mist, which limited visibility to at most 4-5 miles allowed the remaining German cruisers to escape. The battle was portrayed as a major victory in Britain, the Royal Navy having sunk three cruisers and a destroyer for no loss, just off the German coast. Its main impact was to confirm the Kaiser in his determination not to risk the High Seas Fleet in any major encounters, and thus to confirm British control of the North Sea, and the security of the blockade of Germany.

Rickard, J. (16 March 2001), Battle of Heligoland Bight, 28 August 1914, http://www.historyofwar.org/articles/battles_heligoland.html
Zie ook http://warandgame.wordpress.com/2009/12/24/heligoland-bight-28-august-1914/ (mooie kaartjes!)
Zie ook http://en.wikipedia.org/wiki/Battle_of_Heligoland_Bight
Zie ook http://www.information-britain.co.uk/famdates.php?id=1076
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15237
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 27 Aug 2010 20:04    Onderwerp: Reageer met quote

The Belgian Grey Book: Diplomatic Correspondence Respecting the War

Count Clary and Aldringen, Austro-Hungarian Minister at The Hague, to M. Davignon, Belgian Minister for Foreign Affairs
(Forwarded through the Netherlands Minister for Foreign Affairs.)
The Hague, August 28, 1914. (Telegram.)


On the instructions of my Government, I have the honour to inform your Excellency as follows:-

"Vu que la Belgique, après avoir refusé d'aecepter
les propositions qui lui avaient été adressées à plusieurs reprises par l'Allemagne, prête sa coopération militaire à la France et à la Grande-Bretagne qui, toutes deux ont déclaré la guerre à l'Autriche-Hongrie, et en presence du fait que, comme il vient d'être constaté, les ressortissants autrichiens et hongrois se trouvant en Belgique ont, sous les yeux des autorités Royales, dû subir traitement contraire aus exigences les plus primitilres de l'humanité et inadmissibles meme vis-à-vis des sujets d'un État ennemi, l'Autriche-Hongrie voit dans la nécessité de rompre les relations diplomatiques et se considère dès ce moment en état de guerre avec la Belgique. Je quitte le pays avec le personnel de la légation et confie la protection de mes administrés au Ministre des Etats-Unis d'Amérique en Belgique. De la part du Gouvernement Impérial et Royal les passeports sont remis au Comte Errembault de Dudzeele."

(Signé) CLARY.

Whereas Belgium, having refused to accept the proposals
made to her on several occasions by Germany, is affording her military assistance to France and Great Britain, both of which Powers have declared war upon Austria-Hungary, and whereas as has just been proved, Austrian and Hungarian nationals in Belgium have had to submit, under the very eyes of the Belgian authorities, to treatment contrary to the most primitive demands of humanity and inadmissible even towards subjects of an enemy State, therefore Austria finds herself obliged to break off diplomatic relations and considers herself from this moment in a state of war with Belgium. I am leaving the country with the staff of the legation and I am entrusting the protection of Austrian interests to the United States Minister in Belgium. The Austro-Hungarian Government are forwarding his passports to Count Errembault de Dudzeele."

http://wwi.lib.byu.edu/index.php/The_Belgian_Grey_Book:_Diplomatic_Correspondence_Respecting_the_War
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15237
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 27 Aug 2010 20:06    Onderwerp: Reageer met quote

Sea Fighting off Helgoland: Report of Admiral Sir David Beatty

I have the honor to report that on Thursday, August 27, at 5 a. m., I proceeded with the First Battle Cruiser Squadron and First Light Cruiser Squadron in company, to rendezvous with the Rear Admiral, Invincible.

At 4 a. m., August 28, the movement of the flotillas commenced as previously arranged the Battle Cruiser Squadron and Light Cruiser Squadron supporting. The Rear Admiral. Invincible, with New Zealand and four destroyers, having joined my flag, the squadron passed through the prearranged rendezvous.

At 8.10 a.m. I received a signal from the Commodore (T), informing me that the flotilla was in action with the enemy. This was presumably in the vicinity of their prearranged rendezvous. From this time until 11 a. m. I remained about the vicinity ready to support as necessary, intercepting various signals, which contained no information on which I could act.

At 11 a. m. the squadron was attacked by three submarines The attack was frustrated by rapid maneuvering and the four destroyers were ordered to attack them. Shortly after 11 a. m. various signals having been received indicating that the Commodore (T) and Commodore (S) were both in need of assistance I ordered the Light Cruiser Squadron to support the torpedo flotillas.

Later I received a signal from the Commodore (T), stating that he was being attacked by a large cruiser, and a further signal informing me that he was being hard pressed, and asking for assistance. The Captain (D), First Flotilla, also signaled that he was in need of help.

From the foregoing the situation appeared to me critical. The flotillas had advanced only two miles since 8 a. m., and were onlyabout 25 miles from two enemy bases on their flank and rear respectively. Commodore Goodenough had detached two of his light cruisers to assist some destroyers earlier in the day, and these had not yet rejoined. (They joined at 2.30 p.m.) As the reports indicated the presence of many enemy ships -- one a large cruiser -- I considered that his force might not be strong enough to deal with the situation sufficiently rapidly, so at 11.30 a. m. the battle cruisers turned to east-southeast and worked up to full speed. It was evident that to be of any value the support must be overwhelming, and carried out at the highest speed possible.

I had not lost sight of the risk of submarines, and possible sortie in force from the enemy's base, especially in view of the mist to the southeast.

Our high speed, however, made submarine attack difficult, and the smoothness of the sea made their detection comparatively easy. I considered that we were powerful enough to deal with any sorties except by a battle squadron, which was unlikely to come out in time, provided our stroke was sufficiently rapid.

At 12.15 p.m. Fearless and First Flotilla were sighted retiring west. At the same time the Light Cruiser Squadron was observed to be engaging an enemy ship ahead. They appeared to have her beat.

I then steered northeast to sounds of firing ahead, and at 12.30 p.m. sighted Arethusa and Third Flotilla retiring to the westward engaging a cruiser of the Kolberg class on our port bow. I steered to cut her off from Helgoland, and at 12.37 p.m. open ed fire. At 12.42 the enemy turned to northeast, and we chased at 27 knots.

At 12.56 p.m. sighted and engaged a two-funneled cruiser-ahead. Lion fired two salvos at her, which took effect, and she disappeared into the mist, burning furiously and in a sinking condition. In view of the mist and that she was steering at high speed at right angles to Lion, who was herself steaming at 28 knots, the Lion's firing was very creditable.

Our destroyers had reported the presence of floating mines to the eastward, and I considered it inadvisable to pursue her. It was also essential that the squadrons should remain concentrated, and I accordingly ordered a withdrawal. The battle cruisers turned north and circled to port to complete the destruction of the vessel first engaged. She was sighted again at 1.25 p.m. steaming southeast, with colors still flying. Lion opened fire with two turrets, and at 1.35 p.m., after receiving two salvos, she sank.

The four attacked destroyers were sent to pick up survivors, but I deeply regret that they subsequently reported that they searched the area but found none.

At 1.40 p.m. the battle cruisers turned to the northward, and Queen Mary was again attacked by a submarine. The attack was avoided by the use of the helm. Lowestoft was also unsuccessfully attacked. The battle cruisers covered the retirement until nightfall. By 6 p. m., the retirement having been well executed and all destroyers accounted for, I altered course, spread the light cruisers, and swept northwards in accordance with the Commander-in-Chief's orders. At 7.45 p.m. I detached Liverpool to Rosyth with German prisoners, seven officers and 79 men, survivors from Mainz. No further incident occurred.

http://wwi.lib.byu.edu/index.php/Sea_Fighting_off_Helgoland
Zie ook http://www.naval-history.net/WW1Battle1408HeligolandBight.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005


Laatst aangepast door Percy Toplis op 27 Aug 2010 20:13, in totaal 1 keer bewerkt
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15237
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 27 Aug 2010 20:10    Onderwerp: Reageer met quote

Able Seaman Flowerday - HMS Liberty 1914

http://www.flickr.com/photos/43688219@N00/2826396794/
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15237
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 27 Aug 2010 20:12    Onderwerp: Reageer met quote

THE NEXT POPE

Grey River Argus , 28 August 1914, Page 7

http://paperspast.natlib.govt.nz/cgi-bin/paperspast?a=d&d=GRA19140828.2.91
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15237
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 27 Aug 2010 20:15    Onderwerp: Reageer met quote

Die Schlacht bei Tannenberg, 26. - 30. August 1914

Das Gefecht bei Waplitz am 28. August

Die 41. Infanteriedivisioni hatte am 27. August abends mit 9 ¼ Bataillonen, 2 Eskatrons und 13 Batterien in der 5 km breiten Frontlinie Januschkau - Albrechtsau - Südende Mühlensee halt gemacht. Aus Rodau war schwacher Feind vertrieben worden. Bei Adamsheide war der Stab des Feldartillerieregiments 79 bei einem Erkundungsritt in der Dämmerung von russischen Posten angeschossen worden. Ein Zug des Infanterieregiments 59 unter Leutnant von Seydlitz-Kurzbach durchkämmte die Gegend und vertrieb sie. Dies wurde beim Divisionsstab zunächst nicht bekannt.

Bei der Nähe des Feindes wurde in der vorderen Linie der ausgedehnten Stellung geschanzt. Erst spät in der Nacht kam die Truppe knapp verpflegt und todmüde zur Ruhe. Als um 23:30 Uhr der Korpsbefehl für den nächsten Tag (28. August) eintraf, war sich der Divisionskommandeur, Generalmajor Sontag, der Schwierigkeiten und Gefahren des ihm befohlenen Auftrags voll bewusst. Da er seine Bedenken schon nachmittags zur Sprache gebracht hatte, sah er von nochmaliger Vorstellung ab. Zeit war nicht mehr zu verlieren. Er hoffte, dass das kühne Unternehmen trotz allem gelingen werde. Der Generalstabsoffizier der Division, Major Weniger, schreibt: "Das Ignorieren des im Osten vermuteten Feindes war zweifellos möglich, solange es dunkel war, also bis 04:00 Uhr morgens. Der Erfolg hing zunächst lediglich davon ab, ob ein Überrennen des sich dem Vormarsch entgegenstellenden Feindes möglich war. Dieser wurde bei Waplitz vermutet, denn es war unwahrscheinlich, dass die Russen dieses große Geländevorteile bietende Defilee nicht sperren würden. Jede Erkundung, jede Vorbereitung hätte Zeit gekostet und damit die einzige Erfolgchance, die Überraschung des Gegners in der Dunkelheit, zunichte gemacht." Gen.Maj. Sontag entschloss sich, möglichst bald aufzubrechen. Um 23:45 Uhr gab er im Divisionsstabsquartier Wronowo folgenden Befehl:

1. ...
2. Die Division marschiert in einer Kolonne über Post Wittmannsdorfauf Waplitz, von da in drei Kolonnen auf Luttken, Paulsgut (Chaussee) und Ganshorn.
Truppeneinteilung:
Vorhut (später rechte Kolonne) Gen.Mj. Schaer (Inf.Reg.59, ½ Esk/Drag.10, I./Flda.79 mit l. Mun.Kol., 3./Pi.26)
1. Teil des Gros (später linke Kolonne):
Oberst von der Osten (I./148 m. M.G.Komp., ½ Esk./Drag.10, II./Flda.35 mit l. Mun.Kol., II. u. III./148)
2. Teil des Gros:(später mittlere Kolonne)
Gen.Maj. Reiser ( ½ Esk./Drag.10, I./152 mit M.G.Komp., I./Flda.35 mit l. Mun.Kol., II./152, ½ San.Komp.)
Nachhut: Oberst Geisler
(III./152, Stab u. II./Flda.79 mit l. Mun.Kol., schw.Battr., 12./18, 2./Pi.26, ½ Esk./Drag.10).
3. Die Vorhut sammelt sich um 02:30 Uhr östlich Wilhelmshof und marschiert sogleich über Post Wittmannsdorf - Waplitz auf Luttken. 1. Teil des Gros sammelt sich um 02:30 Uhr bei Albrechtau und folgt der Vorhut mit 300 Meter Abstand, indem er zunächst den Weg Albrechtau - Adamsheide bis zum Schnittpunkt mit dem Wege Seythen - Post Wittmannsdorf einschlägt. ...."


Lees verder op http://www.tannenberg1914.de/3_tannb/waplitz.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15237
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 27 Aug 2010 20:17    Onderwerp: Reageer met quote

German Forces - Battle of the Marne - 28-29 August 1914

http://www.cgsc.edu/CARL/nafziger/914GHAD.pdf
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15237
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 27 Aug 2010 20:22    Onderwerp: Reageer met quote

South African-born recipients of the 1914 “Mons” Star
By Ross Dix-Peek

The 1914 Star or “Mons” Star as it is often termed, awarded to all those who had served in France and Belgium between the 5 August and 22 November 1914, was not bestowed upon any members of a serving South African unit, as the 1st South African Infantry Brigade would only arrive on the Western Front in 1916. However, individual South Africans serving with the British Army and the Royal Flying Corps (including a few South African Union defence Force members seconded to the RFC prior to the commencement of the war) would be awarded the Mons Star, at least two with the clasp “5th Aug.-22nd Nov.1914”. Of the 16 men listed below, six were members of the Royal Army Medical Corps (RAMC), seven of the various British Regiments, while the rest served with the Royal Flying Corps (RFC).

Lieutenant Norman Spratt, Royal Flying Corps, was on of the first British pilots to engage in air-combat on the 28 August 1914; born in Natal (later Group Captain, RAF).

http://peek-01.livejournal.com/72625.html

WORLD'S FIRST DOGFIGHT

The credit for the world's first dogfight goes to South African Royal Flying Corps pilot Lieutenant Norman Spratt and an unknown German pilot.

On August 28, 1914 Lieutenant Norman Spratt, in his Sopwith Tabloid, engaged a German plane in combat and forced it down.

The amazing thing about the world's first dogfight, Lieutenant Norman Spratt did not fire a single bullet, he didn't have any, instead he forced the plane down by diving at it from above.

http://thelongestlistofthelongeststuffatthelongestdomainnameatlonglast.com/first311.html
Zie ook http://samilitaryhistory.org/vol017ed.html
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15237
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 27 Aug 2010 20:24    Onderwerp: Reageer met quote

Letters from Tsar Nicholas to Tsaritsa Alexandra

Telegram. Stavka. 28 August, 1915.

God bless you, my own darling; I am very glad that you will again receive the Sacrament. I am now going to church; to-morrow again. This morning I saw our magnificent Cossacks from Pavlovsk; they are going there. I told the commander to present himself to you. Quiet, sunny weather. I embrace all tenderly.

Nicky.

http://www.alexanderpalace.org/letters/august15.html
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15237
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 27 Aug 2010 20:25    Onderwerp: Reageer met quote

Events of the Gallipoli Campaign

28 August 1915 - Joseph Murray, Hood Battalion, Royal Naval Division, wrote of a normal day at Helles:

Nothing unusual to report today; just an ordinary day of shelling, bombing and sniping.

http://www.anzacsite.gov.au/5environment/timelines/100-events-gallipoli-campaign/august-october-1915.html
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15237
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 27 Aug 2010 20:30    Onderwerp: Reageer met quote

Adolphe Celestin Pègoud

Chevalier de la Légion d'Honneur - "Sous Lieutenant (Reserve) of Escadrille MS49, with a spirit and bravery beyond words; also a modest and skilful pilot, who has never ceased since the start of the war to put his marvelous aptitudes to the service of his country. Accumulating daily the traits of courage and audacity, he has attacked heavily armed planes alone countless times. On 28 August 1915, during the course of an aerial duel, his plane was riddled by bullets and he was forced to land and immediately took every means available to save his plane in spite of intense German fire." Chevalier de la Légion d'Honneur citation, 28 August 1915

http://www.theaerodrome.com/aces/france/pegoud.php
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15237
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 27 Aug 2010 20:34    Onderwerp: Reageer met quote

46th PUNJABIS ON THE SWAT BORDER - 1915

In June 1915, serious tribal developments in Upper Swat required the demonstration of a sizeable military force to calm the situation. As such, the Malakand Moveable Column under Brigadier-General Beynon was formed, and marched to Chakdara near the Swat border. (...)

On 20th August, Beynon received information from the Political Agent for Malakand, that a large force of up to twenty thousand tribesmen under Mullah Sandaki were marching down the left bank of the Swat River with the intent of invading Lower Swat. To meet this threat, Beynon moved his column to Haibatgram, which was just west of a mountainous spur near Landakai. From this spur, which ran up perpendicular to the Swat River on its left bank, Beynon chose to meet the Mullah's forces.

In preparation for the expected conflict, a row of 11 piquets were constructed just east of Landakai spur. The 2-1st Gurkhas held No.1 to No.6 Piquets on the right away from the river, while the 46th Punjabis held No.8 to No.11 Piquets on the left, nearest to the river. Behind and to the west of the piquets lay the main British camp and column headquarters at Haibatgram. It would not take the Swat tribesmen long to arrive, and when they did, they numbered nearly four thousand.

At 10:00 p.m. on 28th August, the telephone wire linking the piquets to headquarters was cut. Only fifteen minutes later, the attack began, with the full weight directed against the 2-1st Gurkhas in piquets No.3 and No.4 on the right of the line. Heavy fighting raged on until midnight when the assault let up, and a lamp message relayed to camp that all was well.

Next the Swat tribesmen switched their focus to the lower piquets held by the 46th Punjabis. No.8 Piquet, commanded by Subadar-Major Habibullah Khan, 46th Punjabis, was in particular singled out…

There were no less than eight separate rushes, made on this sangar (piquet) during the night, some of the enemy reaching within ten paces of the wall. One standard bearer was shot down about this distance and, in spite of all attempts by the enemy to recover the lost standard, it was captured by the occupants of the sangar, when the enemy retired in the morning. This sangar was occupied by Punjabi Mahommedans, many of whom, as is necessarily the case in this regiment, were very young soldiers...

The piquet held by Subadar Budhi-ul-Zaman, 46th Punjabis, and made up of Orakzais and Afridis, also received mention for being 'boldly defended'. At around 3:00 a.m., men from the 2-1st Gurkhas and 82nd Punjabis were sent out from camp with ammunition, but it was found that the engaged piquets still had ample supply. The fighting continued on until the early hours of morning, with each piquet having its turn. By around 5:00 a.m. the tribesmen had finally had enough, and their attack petered out.

The British force suffered a total of three men of the 2-1st Gurkhas wounded and eight men of the 46th Punjabis wounded; one of the later afterwards died. The Swat tribesmen lost almost 100 killed and severely wounded.

Lees verder op http://www.king-emperor.com/46-Punjabis.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15237
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 27 Aug 2010 20:35    Onderwerp: Reageer met quote

Pozieres plateau 28 August 1916

View from "Centre Way" trench on the plateau north of Pozières looking east towards the first trench of the German second position, known as "Old German 1" or "OG1", which runs along the horizon. On the horizon above the "Centre Way" trench is the ruins of the Pozières windmill on the Albert-Bapaume road, marking the highest point on the ridge. A shell is seen exploding on the horizon at the right. The photo was taken on 28 August 1916.

http://en.wikipedia.org/wiki/File:Pozieres_plateau_28_August_1916.jpg

Pozieres view north 28 August 1916

A photo of the French village of Pozières taken 28 August 1916 during the Battle of the Somme. The photo is taken from south of the Albert-Bapaume road looking north through the remains of the back gardens. The remains of an Australian trench are in the immediate foreground. The German concrete strongpoint, known as "Gibraltar", is visible on the horizon to the right.

http://commons.wikimedia.org/wiki/File:Pozieres_view_north_28_August_1916.jpg

Sausage Valley Somme August 1916

Scene in Sausage Valley near Contalmaison, 28 August 1916, during the Battle of the Somme. Sausage Valley was the main route to the front line during the fighting around Pozières. The truck is a Rolls-Royce Phantom and on the far side of the road are field kitchens.

http://commons.wikimedia.org/wiki/File:Sausage_Valley_Somme_August_1916.jpg
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15237
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 27 Aug 2010 20:44    Onderwerp: Reageer met quote

Romania's Declaration of War with Austria-Hungary, 28 August 1916

Reproduced below is the official Romanian declaration of war with Austria-Hungary, delivered in a note by the Romanian Prime Minister, Ion Bratianu, to the Austrian ambassador in Romania on 28 August 1916.

Romania's entry into the war was as much opportunistic as defensive - she hoped to make territorial gains from an Allied victory, and she in any event held a long-standing enmity against Austria-Hungary.

In going to war against the Central Powers however Romania laid herself open to the charge - quickly made by Germany and Austria-Hungary - of betraying her own alliance with Germany, Austria-Hungary and Italy.

Romania's response was straightforward: she argued that the political conditions that applied when she undertook her former alliance (in the 1880s) no longer existed, not least because Italy herself had exited the alliance and joined the Allies fighting against Germany and Austria-Hungary.

Ion Bratianu's Declaration of War Delivered to the Austrian Minister in Romania on 28 August 1916

The alliance concluded between Germany, Austria-Hungary, and Italy, according to the statements of those Governments, had only a conservative and defensive character. Its principal object was to guarantee the allied countries against attack from the outside and to consolidate the state of affairs created by previous treaties.

It was in accordance with these pacific tendencies that Rumania joined this alliance.

Devoted to the development of her internal affairs and faithful to her resolution to remain as an element of order and equilibrium on the lower Danube, Rumania never has ceased in her devotion to the maintenance of peace in the Balkans. The last Balkan wars, by destroying the status quo, imposed upon her a new line of conduct, but her intervention gave peace and re-established the equilibrium.

For herself she was satisfied with the rectification of her borders which gave her the greatest security against aggression and repaired certain injustices of the Congress of Berlin, but in pursuit of this aim Rumania was disappointed by the failure of the Vienna Cabinet to take the attitude Rumania was entitled to expect.

When the present war broke out Rumania, like Italy, declined to associate herself with the declaration of war by Austria-Hungary, of which she had not been notified by the Vienna Cabinet.

In the spring of 1915 Italy declared war against Austria-Hungary. The Triple Alliance no longer existed and the reasons which determined Rumania's adherence to this political system disappeared.

Rumania remained in the peace group of States, seeking to work in agreement in order to assure peace and to conserve the situation de facto and de jure created by treaties. Rumania then found herself in the presence of powers making war for the sole purpose of transforming from top to bottom the old arrangements which had served as a basis for their treaty of alliance.

These changes were for Rumania proof that the object she pursued in joining the Triple Alliance no longer could be attained and that she must direct her efforts in new paths, especially as the work undertaken by Austria-Hungary threatened the interests of Rumania and her national aspirations.

Consequently Rumania resumed her liberty of action.

The neutrality which Rumania imposed upon herself in consequence of a declaration of war made independently of her will, and contrary to her interests, had been adopted as the results of the assurances that Austria-Hungary, in declaring war against Serbia, was not inspired by a spirit of conquest or of territorial gains. These assurances have not been realized.

Today we are confronted by a situation de facto threatening great territorial transformations and political changes of a nature constituting a grave menace to the future of Rumania. The work of peace which Rumania attempted to accomplish, in a spirit of faithfulness to the Triple Alliance, thus was rendered barren by the very powers called upon to defend it.

In adhering in 1883 to the group of Central Powers, Rumania was far from forgetting the bonds of blood constituting between them a pledge for her domestic tranquillity, as well as for the improvement of the lot of the Rumanians of Austria-Hungary.

In fact, Germany and Italy, who reconstituted their States on the basic principle of nationality, could not but recognize the legitimacy of the foundation upon which their own existence reposed.

As for Austria-Hungary, she found in the friendly relations established between her and Rumania assurances of tranquillity both in her interior and on our common frontiers, for she was bound to know to what extent the discontent of her Rumanian population found echo among us, threatening our good relations.

For a period of thirty years the Rumanians of Austria-Hungary not only never saw a reform introduced, but, instead, were treated as an inferior race and condemned to suffer the oppression of a foreign element which constitutes only a minority amid the diverse nationalities constituting the Austro-Hungarian States.

All the injustices our brothers thus were made to suffer maintained between our country and the monarchy a continual state of animosity. At the outbreak of the war Austria-Hungary made no effort to ameliorate these conditions. After two years of the war Austria-Hungary showed herself as prompt to sacrifice her peoples as powerless to defend them.

The war in which almost the whole of Europe is partaking raises the gravest problems affecting the national development and very existence of the States.

Rumania, from a desire to hasten the end of the conflict and to safeguard her racial interests, sees herself forced to enter into line by the side of those who are able to assure her realization of her national unity. For these reasons Rumania considers herself, from this moment, in a state of war with Austria-Hungary.

Source Records of the Great War, Vol. V, ed. Charles F. Horne, National Alumni 1923, http://www.firstworldwar.com/source/romaniawardeclaration.htm
Zie ook http://www.firstworldwar.com/source/romania_ferdinandproc1.htm voor King Ferdinand's Proclamation to the Romanian People, 28 August 1916
Zie ook http://www.firstworldwar.com/source/romania_ferdinandproc2.htm voor King Ferdinand's Proclamation to the Romanian Army, 28 August 1916
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15237
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 27 Aug 2010 20:47    Onderwerp: Reageer met quote

August 1917: Kornilov's Coup Fails
By Rob Sewell

Russia in 1917 saw the forcible entry of the masses onto the stage of history. The sharp pace of change reflected the swift changes in consciousness amongst the mass of the people.

But no revolution ever proceeds in a straight line. This struggle of living forces unfolds through dialectical contradictions; revolutions, the ebb of revolution, periods of reaction, followed by a further impulse towards revolution on a higher level.

The July period was in many ways the watershed between the February revolution and October. In all great revolutions, there are times when the masses, in a period of retreat, feel the gains of the revolution slipping from their grasp and move spontaneously to recapture lost ground.

This happened in June/July in Russia. A similar pattern can be seen in Spain in 1937 and Portugal in 1975. The main difference lay in the existence of the Bolshevik Party in Russia which put itself at the head of the struggle in order to keep the forces of revolution intact for more decisive struggles.

The inevitable result of the Bolsheviks' restraining of the masses' revolutionary impatience was to open up an attack by the forces of the Right. July was the "month of the great slander" where an intense hate campaign was instigated against the Bolsheviks.

However the July reaction was neither deep nor long lasting. The hostility whipped up by the right evaporated within weeks and by August support for the Bolsheviks was visibly recovering. Layers of workers, drawing the lessons of their own experience turned again to the ideas of revolution.

The Bolsheviks made electoral gains as people registered discontent with the moderate socialists who controlled the Central Soviet. Lenin's Party did not gain a majority in the Petrograd Soviet until early September but the tide was beginning to turn.

Worsening economic conditions and unpopular government policies such as the restoration of capital punishment boosted the Bolshevik cause. Pro-Bolshevik resolutions were now passed condemning the government persecutions of those involved in the July events. As one contemporary noted: "The repression of the extreme left served only to increase its popularity among the masses."

Towards the end of July the Kerensky government faced a deepening social, political and economic crisis. Food shortages, economic dislocation, inflation, civil disorder and peasant unrest all served to fuel the growth of revolutionary ideas, which caused acute alarm amongst the ruling circles.

The government was paralyzed. The Russian bourgeois, anxious to destroy the revolution searched desperately for a way out. John Reed, in his famous book, Ten Days That Shook the World relates that a large proportion of the ruling class would have preferred a German victory in the war to a complete victory of the Soviets. In the ruling circles, there was great disdain for Kerensky's weak-kneed government.

The idea of the "salvation of the motherland" by a strong dictatorship which could end revolutionary anarchy seized their minds more and more. This view was shared by the main capitalist party, the Kadets, the All Russian Union of Trade and Industry and the Union of Landowners.

General Know of the English Military Mission put into blunt words the attitude of the privileged: "What is wanted is a strong dictatorship; what is wanted is the Cossacks. This people needs the whip! A dictatorship - that is just what it needs."

In these circumstances the emergence of an officers' plot was inevitable. Even premier Kerensky had fed this conspiracy by discussions he had with the military command. His ambition was to establish a strong personal dictatorship to do away with Bolshevism - led by himself. Trotsky pointed out "Kerensky wanted to use the revolt of the generals to reinforce his own dictatorship."

But the Military High Command had other ideas. For them the obvious candidate for such a bonapartist role was the newly appointed Commander in Chief, General Lavr Kornilov.

As a military man, and an admirer of the Black Hundreds, Kornilov made little distinction between the Moderate Socialists and the Bolsheviks - they were all revolutionary scum. After all, wasn't it the soviets which had created all this mess in the first place; they were the "enemies within."

General Kornilov became the symbol and focal point of the counter-revolution and a national hero for every reactionary section in Russia. On August 11 he pronounced it "high time to hang the German agents and spies headed by Lenin."

If the Provisional government was too weak and impotent to act then he would do so independently. On August 24 under the pretext of a "Bolshevik rising", Kornilov told his general staff to redirect the army to march on Petrograd.

Parallels can be drawn with Franco's rebellion in 1936 and Pinochet in 1973. When the ruling class sees no alternative it will drop all its democratic talk and turn to military dictatorship to crush the masses by force. The Bolsheviks gave leadership to the struggle in Russia, defeating Kornilov and building the forces which carried out the successful revolution in October. The lack of such a party in Chile and Spain had terrible consequences.

The counter-revolution in Russia began in earnest from that time on. Kornilov's plans were simple. "The coup will be in place in the suburbs of Petrograd by the evening of August 28. I request that Petrograd be proclaimed under martial law on August 29."

Kerensky had opened up secret negotiations with the conspirators, aiming to incorporate Kornilov into a new 'national government'. The General replied that such a government could only be under himself and that Kerensky had better leave Petrograd at once.

As Trotsky commented, "At the same time that Kerensky and Savinkov were intending to clean up the Bolsheviks and in part the soviets, Kornilov was intending also to clean up the Provisional Government. It was just this that Kerensky did not want."

Faced with this predicament, Kerensky turned tail and ran to the cabinet with the news of the attempted coup. True to form the Kadet ministers resigned on August 26 wanting no responsibility for putting down a "patriotic" revolt!

As in Spain in July 1936, the majority of the High Command went over to the counter-revolution and high government officials were almost all sympathetic to Kornilov. Divisions were dispatched from the front to crush the revolutionary capital. On the 28th of August prices in the Petrograd stock exchange rocketed; the counter-revolutionaries had high hopes of victory.

But the reaction had misread the political situation, especially the mood of the masses. The coup's social basis was still very shaky. The essence of counter-revolution as of revolution is timing.

The Bolshevik Party was still operating in semi-illegal conditions after the July events. The Party leadership was scattered: Trotsky was in prison and both Lenin and Zinoviev were in hiding. Nevertheless the Bolsheviks swiftly went into action as soon as the news broke.

From Finland, Lenin warned the Bolsheviks that in the fight against Kornilov, they should give no credence or support to the moderates, the Mensheviks and Social Revolutionaries. There could be no mixing of their political banners.

"In these circumstances" wrote Lenin, "A Bolshevik would say our soldiers will fight against the counter-revolutionary troops. They will not do so to protect the government ... but independently to protect the revolution as they pursue their own aims."

United Front

This was the policy of the United Front. In the face of a common enemy the United Front serves to unify different workers' parties in action to achieve a particular object. It does not mean abandoning different political programs or criticisms under the guise of 'unity'.
There is no merging of political differences but a unity in action. "March separately under your own banners but strike together" was the dictum. This not only raises the level of consciousness but it shows in practice the superiority of militant struggle.

A United Front of Socialist and Communist Parties in Germany could have prevented Hitler coming to power in 1933. But such a vital policy, proved in action in the past was rejected by the Stalinists as 'counter-revolutionary'. This prepared the defeat of the German proletariat at Hitler's hands.

In Russia the local soviets were reinvigorated under the guidance of the Bolshevik activists as the enthusiasm of the masses centered on the defense of Petrograd. Mass meetings were held which passed resolutions attacking Kornilov and demanding the release of the July prisoners.

A "Committee of Revolutionary Defense" was set up where the Bolsheviks played a prominent role. Large numbers of workers were organized to erect barricades, dig ditches and put up barbed wire as part of the defense of the capital. Workers' organizations immediately took over the supply and distribution of food to the population.

The Soviet of Factory-Shop Committees helped coordinate the distribution of arms. "Red Guard" units were created and supplied with weapons and materials from the armaments factories. Many new recruits got military training from the Bolshevik Military Organizations. The Petrograd Carters' Battalion pledged their 500 carts to help shift military supplies, while the Sixth Engineers organized a 600-man detachment to build defense fortifications.

The Baltic Fleet followed suit with the Kronstadt garrison dispatching 3,000 armed sailors for Petrograd's defense. The fleet's crew had arrested some disloyal officers, some of whom were summarily shot for treason.

After the Provisional Government asked for assistance the Kronstadt Military Technical Committee sent a message demanding the release of "our comrades, the finest fighters and sons of the revolution who are at this minute languishing in prison."

The Bolsheviks categorically refused to enter the Kerensky government but they were the best fighters against Kornilov. The most militant sailors and soldiers were Bolsheviks.

Trotsky reflects: "During the insurrection ... Kerensky must go to the sailors of the Baltic fleet and demand of them to defend them in the Winter Palace. I was at the time in prison. They took him to the guard and sent a delegation to ask me what must be done: arrest Kerensky or defend him? ... I said: 'Yes you must guard him very well now; tomorrow we will arrest him.'"

The telegraph and railway workers dealt an enormous blow to the counter-revolution. Their leaders instructed their members to redirect 'suspicious' telegrams and by any means block Kornilov's path. They should dismantle tracks and bridges, leave their posts, misdirect trains and delay all counter-revolutionary shipments.

In Trotsky's words: "The railway workers ... did their duty. In a mysterious way echelons would find themselves moving on the wrong roads. Regiments would arrive in the wrong division, artillery would be sent up a blind alley, staffs would get out of communication with their units."

Petrograd stayed a fortress of the revolution. The counter-revolutionary army's movement was paralyzed. Detachments of revolutionary agitators from the factories and Soviets surrounded the stationary troops and harangued them with political propaganda.

Mutinies

The troops had no idea what was happening as their officers had kept them in total ignorance. Mutinies broke out. Officers were arrested in the Savage Division made up of Caucasian mountaineers, the Ussuriishy Mounted Division, which now pledged themselves to the cause of the revolution.
The "counter-revolutionary" army simply melted away; there was never any fighting between Kornilov's troops and Petrograd. Kornilov's next in command, General Krymov, encircled by his own troops, reluctantly agreed to negotiate. General Denikin was locked up by his own troops. The revolt had crumbled.

Krymov realized the hopelessness of the situation. "The last card for saving the Motherland has been beaten - life is no longer worth living," he said, then shot himself. Kornilov was arrested on September 1.

This defeat for the counter-revolution abruptly shifted the balance of forces to the left. The revolt radicalized the masses; in the words of Marx, the revolution sometimes needs the whip of the counter-revolution.

A surge in support now developed for the Bolshevik Party. "This upswing" explained Trotsky "was made possible only thanks to the double-edged Bolshevik policy. While participating in the frontlines of the struggle against Kornilov, the Bolsheviks sis not take the slightest responsibility for the policy of Kerensky.

"On the contrary they denounced him as responsible for the reactionary attack and as incapable of overcoming it. In this way they prepared the political premises of the October revolution."

Through patient and consistent work, with correct tactics and slogans, the Bolsheviks gained a majority in the Petrograd Soviet in early September. This became the springboard for their winning the majority of the working masses to their banner.

Within two months, the leaders of Bolshevism emerged from underground and prison to lead the first workers' state in history. The events of August 1917 played a decisive role in preparing the party and its leadership for that historic transformation.

http://www.socialistalternative.org/literature/rus-rev/ch6.html
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15237
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 27 Aug 2010 20:50    Onderwerp: Reageer met quote

Voß' Fokker Dreidecker

German Pilots were stunned when the Sopwith Triplane (affectionately called a "Tripe") first made its appearance on the Western Front. The nimble, agile, plane was finally a match for the Albatros. Although initially armed with only one Vickers MG, what it lacked in firepower was made up for by its outstanding maneuverability. German pilots demanded that a similar combat aircraft be produced for them. Anton Fokker was the man who would meet their demands.

A side by side comparison of the two aircraft, shows that the Fokker DrI (Dreidecker or Triplane) was close to an exact copy of the Sopwith Tripe. In fact the outward appearance of the two planes was so similar that some British pilots were shot down when they mistook the new DrIs as Tripes. The Sopwith Tripes were grounded for a short time for fear that allied pilot might attack them by accident. It was eventually superceded by the Sopwith Camel and pulled from service. It was in active use for approximately seven months.

On July 21, 1917 Voß was chosen to test the new prototype Fokker Dreideckers, designated V4 Prototypes. He was extremely impressed with this plane and said it was the edge that would once again swing air supremacy back to the German side. The first two Fokker DrI prototypes were issued to issued to JG1 on 28 August 1917 and were given to Manfred von Richthofen (The Red Baron) and Werner Voß. The numbers for the two planes were F I 102/17 and F I 103/17. F I 101/17 was used for crash testing and was not issued to a pilot. F I 100/17 was the first prototype and was left at the factory.

Lees verder op http://blindkat.hegewisch.net/voss/dreidecker.html
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15237
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 27 Aug 2010 20:52    Onderwerp: Reageer met quote

Limbless men (above knees 133), 28 August 1918

http://exhibitions.archives.govt.nz/animpressivesilence/node/208

Double Leg Amputee (O’Connell 134), 28 August 1918

http://exhibitions.archives.govt.nz/animpressivesilence/node/202
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15237
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 27 Aug 2010 20:59    Onderwerp: Reageer met quote

V. I. Lenin: Letter to Sylvia Pankhurst

To Comrade Sylvia Pankhurst, London

August 28, 1919

Dear Comrade,

I received your letter of July 16, 1919, only yesterday. I am extremely grateful to you for the information about Britain and will try to fulfil your request, i.e., reply to your question.

I have no doubt at all that many workers who are among the best, most honest and sincerely revolutionary members of the proletariat are enemies of parliamentarism and of any participation in Parliament. The older capitalist culture and bourgeois democracy in any country, the more understandable this is, since the bourgeoisie in old parliamentary countries has excellently mastered the art of hypocrisy and of fooling the people in a thousand ways, passing off bourgeois parliamentarism as “democracy in general” or as “pure democracy” and so on, cunningly concealing the million threads which bind Parliament to the stock exchange and the capitalists, utilising a venal mercenary press and exercising the power of money, the power of capital in every way.

There is no doubt that the Communist International and the Communist Parties of the various countries would be making an irreparable mistake if they repulsed those workers who stand for Soviet power, but who are against participation in the parliamentary struggle. If we take the problem in its general form, theoretically, then it is this very programme, i.e., the struggle for Soviet power, for the Soviet republic, which is able to unite, and today must certainly unite, all sincere, honest revolutionaries from among the workers. Very many anarchist workers are now becoming sincere supporters of Soviet power, and that being so, it proves them to be our best comrades and friends, the best of revolutionaries, who have been enemies of Marxism only through misunderstanding, or, more correctly, not through misunderstanding but because the official socialism prevailing in the epoch of the Second International (1889-1914) betrayed Marxism, lapsed into opportunism, perverted Marx’s revolutionary teachings in general and his teachings on the lessons of the Paris Commune of 1871 in particular. I have written in detail about this in my book The State and Revolution and will therefore not dwell further on the problem.

What if in a certain country those who are Communists by their convictions and their readiness to carry on revolutionary work, sincere partisans of Soviet power (the “Soviet system”, as non-Russians sometimes call it), cannot unite owing to disagreement over participation in Parliament?

I should consider such disagreement immaterial at present, since the struggle for Soviet power is the political struggle of the proletariat in its highest, most class-conscious, most revolutionary form. It is better to be with the revolutionary workers when they are mistaken over some partial or secondary question than with the “official” socialists or Social-Democrats, if the latter are not sincere, firm revolutionaries, and are unwilling or unable to conduct revolutionary work among the working masses, but pursue correct tactics in regard to that partial question. And the question of parliamentarism is now a partial, secondary question. Rosa Luxemburg and Karl Liebknecht were, in my opinion, correct when they defended participation in the elections to the German bourgeois parliament, to the constituent National Assembly, at the January 1919 Conference of the Spartacists in Berlin, against the majority at the Conference.[2] But, of course, they were still more correct when they preferred remaining with the Communist Party, which was making a partial mistake, to siding with the direct traitors to socialism, like Scheidemann and his party, or with those servile souls, doctrinaires, cowards, spineless accomplices of the bourgeoisie, and reformists in practice, such as Kautsky, Haase, Däumig and all this “party” of German “Independents”.

I am personally convinced that to renounce participation in the parliamentary elections is a mistake on the part of the revolutionary workers of Britain, but better to make that mistake than to delay the formation of a big workers’ Communist Party in Britain out of all the trends and elements, listed by you, which sympathise with Bolshevism and sincerely support the Soviet Republic. If, for example, among the B.S.P. there were sincere Bolsheviks who refused, because of differences over participation in Parliament, to merge at once in a Communist Party with trends 4, 6 and 7, then these Bolsheviks, in my opinion, would be making a mistake a thousand times greater than the mistaken refusal to participate in elections to the British bourgeois parliament. In saying this I naturally assume that trends 4, 6 and 7, taken together, are really connected with the mass of the workers, and are not merely small intellectual groups, as is often the case in Britain. In this respect particular importance probably attaches to the Workers Committees and Shop Stewards, [These words are in English in the original.—Editor] which, one should imagine, are closely connected with the masses.

Unbreakable ties with the mass of the workers, the ability to agitate unceasingly among them, to participate in every strike, to respond to every demand of the masses—this is the chief thing for a Communist Party, especially in such a country as Britain, where until now (as incidentally is the case in all imperialist countries) participation in the socialist movement, and the labour movement generally, has been confined chiefly to a thin top crust of workers, the labour aristocracy, most of whom are thoroughly and hopelessly spoiled by reformism and are held back by bourgeois and imperialist prejudices. Without a struggle against this stratum, without the destruction of every trace of its prestige among the workers, without convincing the masses of the utter bourgeois corruption of this stratum, there can be no question of a serious communist workers’ movement. This applies to Britain, France, America and Germany.

Those working-class revolutionaries who make parliamentarism the centre of their attacks are quite right inasmuch as these attacks serve to express their denial in principle of bourgeois parliamentarism and bourgeois democracy. Soviet power, the Soviet republic—this is what the workers’ revolution has put in place of bourgeois democracy, this is the form of transition from capitalism to socialism, the form of the dictatorship of the proletariat. And criticism of parliamentarism is not only legitimate and necessary, as giving the case for the transition to Soviet power, but is quite correct, as being the recognition of the historically conditional and limited character of parliamentarism, its connection with capitalism and capitalism alone, of its progressive character as compared with the Middle Ages, and of its reactionary character as compared with Soviet power.

But the critics of parliamentarism in Europe and America, when they are anarchists or anarcho-syndicalists, are very often wrong insofar as they reject all participation in elections and parliamentary activity. Here they simply show their lack of revolutionary experience. We Russians, who have lived through two great revolutions in the twentieth century, are well aware what importance parliamentarism can have, and actually does have during a revolutionary period in general and in the very midst of a revolution in particular. Bourgeois parliaments must be abolished and replaced by Soviet bodies. There is no doubt about that. There is no doubt now, after the experience of Russia, Hungary, Germany and other countries, that this absolutely must take place during a proletarian revolution. Therefore, systematically to prepare the working masses for this, to explain to them in advance the importance of Soviet power, to conduct propaganda and agitation for it—all this is the absolute duty of the worker who wants to be a revolutionary in deeds. But we Russians fulfilled that task, operating in the parliamentary arena, too. In the tsarist, fake, landowners’ Duma our representatives knew how to carry on revolutionary and republican propaganda. In just the same way Soviet propaganda can and must be carried on in and from within bourgeois parliaments.

Perhaps that will not be easy to achieve at once in this or that parliamentary country. But that is another question. Steps must be taken to ensure that these correct tactics are mastered by the revolutionary workers in all countries. And if the workers’ party is really revolutionary, if it is really a workers’ party (that is, connected with the masses, with the majority of the working people, with the rank and file of the proletariat and not merely with its top crust), if it is really a party, i.e., a firmly, effectively knit organisation of the revolutionary vanguard, which knows how to carry on revolutionary work among the masses by all possible means, then such a party will surely be able to keep its own parliamentarians in hand, to make of them real revolutionary propagandists, such as Karl Liebknecht was, and not opportunists, not those who corrupt the proletariat with bourgeois methods, bourgeois customs, bourgeois ideas or bourgeois poverty of ideas.

If that failed to be achieved in Britain at once, if, in addition, no union of the supporters of Soviet power proved possible in Britain because of a difference over parliamentarism and only because of that, then I should consider a good step forward to complete unity the immediate formation of two Communist Parties, i.e., two parties which stand for the transition from bourgeois parliamentarism to Soviet power. Let one of these parties recognise participation in the bourgeois parliament, and the other reject it; this disagreement is now so immaterial that the most reasonable thing would be not to split over it. But even the joint existence of two such parties would be immense progress as compared with the present situation, would most likely be a transition to complete unity and the speedy victory of communism.

Soviet power in Russia has not only shown by the experience of almost two years that the dictatorship of the proletariat is possible even in a peasant country and is capable, by creating a strong army (the best proof that organisation and order prevail), of holding out in unbelievably, exceptionally difficult conditions.

Soviet power has done more: it has already achieved a moral victory throughout the world, for the working masses everywhere, although they get only tiny fragments of the truth about Soviet power, although they hear thousands and millions of false reports about Soviet power, are already in favour of Soviet power. It is already understood by the proletariat of the whole world that this power is the power of the working people, that it alone is salvation from capitalism, from the yoke of capital, from wars between the imperialists, that it leads to lasting peace.

That is why defeats of individual Soviet republics by the imperialists are possible, but it is impossible to conquer the world Soviet movement of the proletariat.

With communist greetings,

N. Lenin

P.S.—The following cutting from the Russian press will give you an example of our information about Britain:

“London, 25.8 (via Beloostrov). The London correspondent of the Copenhagen paper Berlingske Tidende wires on August 3rd concerning the Bolshevik movement in Britain: “The strikes which have occurred in the last few days and the recent revelations have shaken the confidence of the British in the immunity of their country to Bolshevism. At present the press is vigorously discussing this question, and the government is making every effort to establish that a “conspiracy” has existed for quite a long time and has had for its aim neither more nor less than the overthrow of the existing system. The British police have arrested a revolutionary bureau which, according to the press had both money and arms at its disposal. The Times publishes the contents of certain documents found on the arrested men. They contain a complete revolutionary programme, according to which the entire bourgeoisie are to be disarmed; arms and ammunition are to be obtained for Soviets of Workers’ and Red Army Deputies and a Red Army formed; all government posts are to be filled by workers. Furthermore, it was planned to set up a revolutionary tribunal for political criminals and persons guilty of cruelly treating prisoners. All foodstuffs were to be confiscated. Parliament and other organs of public government were to be dissolved and revolutionary Soviets created in their place. The working day was to be lowered to six hours and the minimum weekly wage raised to £7. All state and other debts were to be annulled. All banks, industrial and commercial enterprises and means of transport were to be declared nationalised.”

If this is true, then I must offer the British imperialists and capitalists, in the shape of their organ, the richest newspaper in the world, The Times, my respectful gratitude and thanks for their excellent propaganda in behalf of Bolshevism. Carry on in the same spirit, gentlemen of The Times, you are splendidly leading Britain to the victory of Bolshevism!

http://www.marxists.org/archive/lenin/works/1919/aug/28.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15237
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 27 Aug 2010 21:00    Onderwerp: Reageer met quote

The King-Crane Commission Report, August 28, 1919

Report of [the] American section of Inter-allied Commission of mandates in Turkey. An official United States government report by the Inter-allied Commission on Mandates in Turkey. American Section

Lees er alles over op http://www.hri.org/docs/king-crane/
Zie ook http://wwi.lib.byu.edu/index.php/The_King-Crane_Report
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15237
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 27 Aug 2010 21:20    Onderwerp: Reageer met quote

Ontstaan van de huidige Geestelijke Verzorging

28 augustus 1914 is te beschouwen als de startdatum van de moderne Geestelijke Verzorging. Op die datum benoemde koningin Wilhelmina, bij Koninklijk Besluit, vier aalmoezeniers en acht veldpredikers bij het leger te velde.

Lees verder op http://www.pkn.nl/kerkenkrijgsmacht/info.aspx?page=8013#
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15237
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 27 Aug 2010 21:25    Onderwerp: Reageer met quote

Fort Manonviller

Foto van een schilderij van W. Bürger (gesigneerd rechts onder) van de verovering van Fort Manonviller door de Duitsers op de Fransen, op 28 augustus 1914, door het leger van Generaloberst von Heeringen. Links op de voorgrond komen Duitse soldaten naar boven. Franse soldaten proberen, temidden van doden en gewonden, de aanval te pareren. Rechts staat een groot kanon met de loop naar rechts. Op de achtergrond de ingang van het fort, links daarvan een inslag door een granaat. Op het fort vluchtende Franse soldaten. De briefkaart maakt deel uit van een serie van zes.

http://fotocollectie.huisdoorn.nl/HuDF-2854
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15237
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 27 Aug 2010 21:31    Onderwerp: Reageer met quote

Kroniek van Baarle in de Eerste Wereldoorlog (1916)

28 augustus 1916 - De enclaves telden 1031 inwoners en 93 vluchtelingen. (Gemeentearchief Baarle-Hertog; 2.073.564 Register van Briefwisseling)

http://www.amaliavansolms.org/joomla15/index.php?option=com_content&view=article&id=189:07-kroniek-van-baarle-in-de-eerste-wereldoorlog-1916&catid=90:oorlog&Itemid=118
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15237
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 27 Aug 2010 21:33    Onderwerp: Reageer met quote

Geschiedenis van Zijtaart

De burgemeester zei in de raadsvergadering van 28 augustus 1916 dat Antoon Hendrik van de Donk, onderwijzer aan de openbare school te Zijtaart, als landstormplichtige in miltaire dienst moet. (...) Hij stelde voor een tijdelijke vervanger te zoeken, Dit werd door de raad goedgevonden.

http://www.oudzijtaart.nl/Kroniek/K1916.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15237
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 27 Aug 2010 21:36    Onderwerp: Reageer met quote

Tobacco Control in 1917

It is generally supposed that the modern anti-smoking movement has its basis in some sort of "scientific" research, showing that smoking causes lung cancer, heart disease, etc. Anti-tobacco crusaders such as John Banzaf and Joe Califano perpetuate this belief when they appear on television, talking about "what we know now, that we didn't know then".

The truth is, of course, that there have never been any rigorous scientific studies showing that smoking causes lung cancer, heart disease or any other significant disease. These dubious notions are, however, nothing new. 80 years ago, in 1917, the nation was going through one of its periodic bouts of anti-tobacco madness. Then, as now, the focus was on children, but in 1917, "children" were referred to as "boys". Then, as now, medical doctors were beginning to threaten smokers with dire consequences, including, but not limited to, blindness, tuberculosis, and "tobacco heart". Then, as now, surgeons were beginning to ask patients whether they smoked as a part of the preparation for surgery, and insurance companies were asking prospective clients whether they smoked. Ten years later, the madness had passed and the country was happily smoking again. Perhaps, the same will be true in 2007.

Recently, I came into possession of a 1917 issue of a magazine, "The Instructor", published by two ladies in Washington, D.C. The August 28, 1917 issue is billed as "the annual anti-tobacco issue". On the cover, there is a full page photograph of President Woodrow Wilson, bearing the caption, "Woodrow Wilson - a National Example - the President Does Not Smoke". Less than a year after this issue of the Instructor was published, Woodrow Wilson suffered a debilitating stroke, and his wife ran the government from that time forward. The authors of the Instructor, of course, did not know that the clean living Wilson was about to suffer such a fate; otherwise, they might not have used him as their example.

Whatever the case, smokers and anti-smokers alike may enjoy the articles and cartoons from the 1917 Instructor. I have, therefore, had the delicate original color copied and reduced to letter size. Of the original 16 pages, I've scanned six. Clicking on any excerpt should bring up a copy that prints an 8 ½ by 11 inch page, duplicating the original. The excerpts are pretty much self explanatory except for excerpt 6, which is the back page of the magazine and did not reproduce too well. Basically it depicts a little Filipino boy smoking what appears to be a cigarette, and a group of Filipino women with giant cigars stuffed into their mouths. The barely readable caption says that the women "sell the best of their lives" to support their tobacco habit.

Lees verder op http://www.lcolby.com/1917.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15237
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 27 Aug 2010 21:45    Onderwerp: Reageer met quote

Volledig off-topic... wél ontzettend belangrijk...

Op 28 augustus 1963, houdt Martin Luther King zijn beroemde speech I have a dream tijdens een enerverende vredesmars van zo'n tweehonderdduizend mensen naar het Lincoln-monument in Washington. Hij kijkt vanaf de trap van het monument uit over een zee van mensen. De massa kijkt vol verwachting op naar Kings charismatische verschijning. Hij begint te spreken, eerst in een wat abstracte metafoor, maar hij wijkt al snel door het aanmoedigende geroep uit het publiek ('zeg het, zeg het') af van zijn oorspronkelijke tekst. Martin Luther King toont Amerika op indringende wijze de schaduwzijde van the American dream. In 1964 kreeg King de Nobelprijs voor de vrede. Datzelfde jaar bracht hij ook een bezoek aan Nederland.

http://www.beleven.org/vandaag/28_augustus


Washington, bij het Lincoln Memorial, 28 augustus 1963

Ik ben blij vandaag bij jullie te zijn op de dag die de geschiedenis zal in gaan als de grootste demonstratie voor vrijheid ooit, in ons land. Vijf maal twintig jaar geleden tekende een groot Amerikaan, in wiens symbolische schaduw wij staan, de Proclamation of Emancipation. Dit gedenkwaardige decreet werd een groots baken van hoop voor miljoenen negerslaven die waren verschroeid in de vlammen van een verwelkend onrecht. Het was als de vreugdevolle ochtend na de lange nacht van gevangenschap.

Maar honderd jaar later moeten we het tragische feit onder ogen zien dat de neger nog steeds niet vrij is. Honderd jaar later wordt het leven van de neger nog altijd droevig beperkt door de handboeien van rassenscheiding en de ketenen van discriminatie. Honderd jaar later leeft de neger op een eenzaam eiland van armoede te midden van een grote oceaan van materiële welvaart.

Honderd jaar later verkommert de neger nog altijd in de uithoeken van de Amerikaanse maatschappij en bevindt hij zich in ballingschap in zijn eigen land. Daarom zijn we vandaag hier samengekomen, om een afschuwelijke toestand te benadrukken. In zekere zin zijn wij naar onze nationale hoofdstad gekomen om een cheque te innen. Toen de ontwerpers van onze republiek de prachtige woorden van de Grondwet en de Onafhankelijkheidsverklaring schreven, ondertekenden ze een promesse waarvan elke Amerikaan erfgenaam zou worden. Deze belofte was een belofte die alle mensen het onbetwistbare recht zou garanderen op leven, vrijheid en het najagen van geluk. Het is nu overduidelijk dat Amerika haar verplichting niet nakomt wat betreft haar gekleurde burgers.

In plaats van deze heilige verplichting na te komen, heeft Amerika de negerbevolking een waardeloze cheque overhandigd; een cheque die wordt geretourneerd met de opmerking 'ontoereikende fondsen'. Maar we weigeren te geloven dat de bank van gerechtigheid failliet is. We weigeren te geloven dat er ontoereikende fondsen zijn in de grote kluizen van mogelijkheden van dit land. Dus zijn we gekomen om deze cheque te innen, een cheque die ons na inning de rijkdom van vrijheid geeft en de veiligheid van gerechtigheid. Wij zijn tevens naar deze aanbeden plek gekomen om Amerika te herinneren aan de heftige noodzaak van nu. Er is geen tijd om rustig tot bedaren te komen of de verdovende drug der geleidelijkheid te slikken.

Nu is het moment om de belofte van democratie na te komen. Nu is het moment om uit de duistere en dorre vallei van rassenscheiding te trekken naar het zonovergoten pad van raciale gerechtigheid. Nu is het moment om alle kinderen van God een kans te geven. Nu is het moment om ons land uit het moeras te tillen van raciale ongerechtigheid op de solide rots van broederschap. Het zou fataal voor het land zijn de uiterste noodzaak hiervan over het hoofd te zien en de vastberadenheid van de neger te onderschatten.

Deze verzengende zomer van de legitieme onvrede van de neger zal niet voorbijgaan tot er een stimulerend najaar aanbreekt van vrijheid en gelijkheid. Negentien drieënzestig is geen einde maar een begin. Diegenen die hopen dat de neger stoom moest afblazen en nu tevreden zal zijn, zal ruw wakker geschud worden als het land terugkeert naar hoe het vroeger was. Het zal rustig noch stil in Amerika zijn tot aan de neger zijn burgerrechten zijn verleend. De wervelwinden van opstand zullen de grondvesten van ons land doen schudden tot de schitterende dag van gerechtigheid opdoemt. Maar er is iets wat ik mijn mensen moet zeggen die op de warme drempel staan die ons het paleis van gerechtigheid binnenleidt.

Tijdens het verkrijgen van onze rechtmatige plaats moeten we ons niet schuldig maken aan foute daden. We moeten er niet op uit zijn uit dorst voor vrijheid uit de beker van bitterheid en haat te drinken. We moeten onze strijd voeren vol waardigheid en discipline. We moeten niet toelaten dat ons creatieve protest vervalt in lichamelijk geweld. Steeds weer moeten we reiken naar de majestueuze hoogten waarin lichamelijk geweld wordt tegemoet getreden met de kracht van de ziel.

De wonderbaarlijke nieuwe strijdlust die de negergemeenschap heeft overspoeld mag niet leiden tot een wantrouwen van alle blanke mensen, want velen van onze blanke broeders, zoals blijkt uit hun aanwezigheid hier vandaag, zijn tot het besef gekomen dat hun lot is verbonden met ons lot en hun vrijheid onlosmakelijk is verbonden met onze vrijheid. We kunnen niet alleen lopen.

En terwijl we lopen, moeten we de plechtige belofte afleggen dat we door zullen gaan. We kunnen niet terugkeren. Er zijn mensen die de aanhangers van burgerrechten vragen: 'Wanneer zijn jullie tevreden?' We kunnen nooit tevreden zijn zolang de neger het slachtoffer is van onuitsprekelijke gruweldaden door wangedrag van de politie. We kunnen nooit tevreden zijn zolang onze lichamen, dodelijk vermoeid van het reizen, geen onderkomen kunnen krijgen in de motels langs de snelwegen en in de hotels in de steden. We kunnen niet tevreden zijn zolang de neger alleen maar kan verhuizen van een klein naar een groot getto.

We kunnen nooit tevreden zijn zolang een neger in Mississippi niet kan stemmen en een neger in New York gelooft dat hij niets heeft om voor te stemmen.

Nee, nee, we zijn niet tevreden en we zullen niet tevreden zijn tot gerechtigheid en rechtvaardigheid ons deel zullen zijn. Ik ben niet vergeten dat sommigen van u hier zijn gekomen na grote beproevingen en onheil. Sommigen van u komen net uit benarde gevangeniscellen. Sommigen van u zijn uit gebieden gekomen waar uw zoektocht naar vrede u geslagen heeft achtergelaten door vervolging, en wankelend door wreedheden van de politie. U bent de veteranen geweest van creatief lijden. Blijf doorgaan in de overtuiging dat onterecht lijden bevrijdend is. Ga terug naar Mississippi, ga terug naar Alabama, ga terug naar Zuid-Carolina, ga terug naar Georgia, ga terug naar Louisiana, ga terug naar de krottenwijken en getto's van onze noordelijke steden, in de wetenschap dat op de een of andere manier deze situatie kan en zal veranderen. We moeten ons niet overgeven aan wanhoop.

Ik zeg u vandaag, mijn vrienden, dat ondanks de moeilijkheden en frustraties van nu, ik nog altijd een droom heb. Het is een droom die ferm geworteld zit in de Amerikaanse droom. Ik heb een droom dat op een dag dit land zal verrijzen en zal leven naar de ware betekenis van haar credo: 'Wij beschouwen deze waarheden als vanzelfsprekend; dat alle mensen gelijk geschapen zijn.'

Ik heb een droom dat op een dag op de rode heuvels van Georgia de zonen van vroegere slaven en de zonen van vroegere slavenhouders naast elkaar kunnen zitten aan de tafel van broederschap.

Ik heb een droom dat op een dag zelfs de staat Mississippi, een woestijnstaat die verzengt in de hitte van ongerechtigheid en onderdrukking, omgevormd zal worden in een oase van vrijheid en gerechtigheid.

Ik heb een droom dat mijn vier kleine kinderen op een dag in een land zullen leven waar ze niet zullen worden beoordeeld op de kleur van hun huid maar op hun karakter.

Ik heb een droom vandaag.

Ik heb een droom dat op een dag de staat Alabama, waar de mond van de gouverneur op dit ogenblik vol is van woorden als interventie en nietigverklaring, omgevormd zal worden in een plaats waar kleine zwarte jongens en zwarte meisjes hand in hand kunnen gaan met kleine blanke jongens en blanke meisjes en samen kunnen lopen als broeders en zusters.

Ik heb een droom vandaag.

Ik heb een droom dat op een dag elke vallei omhoog zal komen, elke heuvel en elke berg klein gemaakt zullen worden, de dichtbegroeide plaatsen tot vlakten zullen worden, en de scheve plaatsen recht zullen worden gemaakt en de glorie van de Heer onthuld zal worden en al wat van vlees en bloed is dit tezamen zal zien. Dit is onze hoop. Dit is het geloof waarmee ik naar het zuiden van de Verenigde Staten terugkeer. Met dit geloof zullen we in staat zijn een kiezelsteen van hoop te houwen uit de berg van wanhoop. Met dit geloof zullen we m staat zijn de schetterende wanklanken van ons land om te vormen tot een prachtige symfonie van broederschap. Met dit geloof zullen we in staat zijn samen te werken, samen te bidden, samen te vechten, samen naar de gevangenis te gaan, samen op te komen voor vrijheid in de wetenschap dat wij op een dag vrij zullen zijn.

Dit zal de dag zijn dat alle kinderen van God met een nieuwe betekenis zullen kunnen zingen:

'Mijn land, het is van u
Zoet land van vrijheid
Over u zing ik:
Land waar mijn vaders stierven
Land waarop pelgrims trots zijn,
Laat van elke berghelling
Vrijheid klinken.'

En als Amerika een grote natie wil zijn, dan moet dit waarheid worden. Dus laat vrijheid klinken vanaf de enorme heuveltoppen van New Hampshire. Laat vrijheid klinken vanaf de machtige bergen van New York. Laat vrijheid klinken vanaf de hoogten van de Allegheny Mountains in Pennsylvania! Laat vrijheid klinken vanaf de besneeuwde toppen van de Rocky Mountains in Colorado! Laat vrijheid klinken vanaf de weelderige pieken van Californië!

Maar niet alleen dat; laat vrijheid klinken vanaf Stone Mountain in Georgia! Laat vrijheid klinken vanaf Kaap Lookout in Tennessee! Laat vrijheid klinken vanaf elke heuvel en molshoop in Mississippi. Vanaf elk berghelling, laat vrijheid klinken.

Wanneer we vrijheid laten klinken, wanneer we het van uit elk dorp en elk gehucht van uit elke staat en elke stad laten klinken, zullen we in staat zijn de dag te bespoedigen waarop alle kinderen van God, zwarte mensen en blanke mensen, joden en niet-joden, protestanten en katholieken, de handen ineenslaan en de woorden zingen van de oude gospelsong van de negers:

Eindelijk vrij! Eindelijk vrij! Dank God almachtig, wij zijn eindelijk vrij!


Bron: "I have a dream: belangrijke en bijzondere redevoeringen uit de wereldgeschiedenis" samenst. en red. Margreet Fogteloo. Bruna, Utrecht, 2003.

http://www.beleven.org/verhaal/i_have_a_dream_door_martin_luther_king_jr
Zie zeker ook http://www.youtube.com/watch?v=PbUtL_0vAJk
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15237
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 28 Aug 2018 9:35    Onderwerp: Reageer met quote

28 augustus 1917 | Nieuwsbericht | Oorlog in Alveringem

Op 28 augustus 1917 raken 2 militairen van de 2° Batterij Granaatwerpers van het 8° Artillerieregiment levensgevaarlijk gekwetst toen de ontstekingsbuis van een torpedobom per ongeluk ontplofte.

Achille Grislein is op 28 december 1886 geboren in Nijvel. De ongehuwde zoon van Noël Etienne en Camilla Ghislaine Tilma treedt in 1915 als oorlogsvrijwilliger in dienst van het Belgisch leger.

Door de ontploffing van de ontstekingsbuis van de torpedobom loopt hij zware verwondingen op aan de borst en de pols. Hij overlijdt om 11 uur 's morgens in de 1° Sectie Hospitalisering, dat ingericht is in het huis van handelaar Benoni Blomme langs de Lovaart in Fortem (Alveringem). Vandaar is hij overgebracht naar het militair dodenhuis op het dorp.

Het slachtoffer wordt op 29 augustus 1917 begraven op de Belgische militaire begraafplaats van Oeren, grafnummer 191 en op 10 november 1921 herbegraven op de stedelijke begraafplaats van Nijvel, als het ware in de schaduw van zijn vroegere woonst, de conciërgerie van het kerkhof.

François Tollenaere is op 18 augustus 1894 geboren in Berchem bij Antwerpen. De ongehuwde zoon van Liboire en Marie Stephanie Vande Velde treedt in 1915 als milicien in dienst van het Belgisch leger.

Na de de ontploffing wordt hij met meerdere verwondingen aan de onderste ledematen en een hevige bloeding door een afgesneden ader op de voorkant van het scheenbeen geëvacueerd naar het Belgisch militair hospitaal van Beveren-aan-de-IJzer. Hij overlijdt daar nog dezelfde avond om 19.50 uur aan de opgelopen verwondingen.

Het slachtoffer wordt op 1 september 1917 begraven op het kerkhof van Beveren-aan-de-IJzer en op 20 augustus 1924 herbegraven op de Belgische militaire begraafplaats van De Panne, grafnummer K-8.

http://www.oorlogserfgoedalveringem.be/nl/28-augustus-1917
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15237
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 28 Aug 2018 9:37    Onderwerp: Reageer met quote

Noodweer boven Veghel en Sint-Oedenrode

(...) Op woensdagmiddag 28 augustus 1917 rond vier uur brak er boven Veghel en Sint-Oedenrode een geweldige wolkbreuk los. Een flinke hagelslag was het gevolg. Berichten uit Veghel vermelden voor 23 augustus een noodweer 'zooals ouden van dagen naar hun zeggen nog nooit beleefd hebben'. Hagelstenen zo groot als eieren, brachten grote schade aan veld- en tuingewassen. Honderden ruiten sneuvelden door het noodweer. Alleen al bij het klooster van de zusters Franciscanessen 150 stuks!

Met name tussen Veghel en Sint-Oedenrode in het hart van het populierenland ging het tekeer. Daar werden talrijke zware bomen door de storm uit de grond gerukt 'en maakten gaten van twee meter middellijn in de weg'.

Honderden populieren werden geveld en versperden de wegen. Ook de Meierijsche Tram die zojuist onderweg was van Sint-Oedenrode naar Veghel ondervond grote vertraging. (...)

Foto's op https://www.bhic.nl/ontdekken/verhalen/noodweer-boven-veghel-en-sint-oedenrode
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15237
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 28 Aug 2018 9:40    Onderwerp: Reageer met quote

Brieven van Julius Röntgen

De twee kunstbroeders Messchaert en Röntgen hebben een drukke correspondentie gevoerd, nadat Messchaert wegens gezondheidsredenen zijn betrekking als hoofdleeraar aan 't Conservatorium te Amsterdam moest neerleggen en zich naar het buitenland had moeten begeven.

Catryp, 28 Aug. 1917

Es macht mich sehr glücklich, dasz es mir gelungen ist, Dir mit den Bredero-Liedern Vergnügen zu machen und dasz ich damit den richtigen Ton getroffen habe.

Also: am 22ten früh fuhr ich durch die ‘Polder’ nach Hoorn um Dir von dort ein Telegram zu schicken, und Deinen Bruder zu besuchen. Es war aber ein solcher ‘tegenwind’, dasz ich unmöglich Hoorn erreichen konnte und in Scharwoude umkehren muszte. Hast Du mein Telegram, das ich dort aufgab, erhalten? Ich fürchte nicht, weil kein Mensch dort etwas von Dorf Kreutz wuszte. Ich kehrte also um und als ich eben wieder zu Hause angelangt war - wer kommt uns entgegen? - Dein Bruder! - der dieselbe Idee gehabt hatte, dabei aber den Vortheil, mit dem Wind fahren zu können! Wir freuten uns riesig und feierten zusammen den Geburtstag und schwärmten in allen guten Erinnerungen. Am andern Morgen kam Dein Telegram, woraus ich sah, dasz Alles gelungen war! Du Armer, der jetzt Alles beantworten muszt: ‘Euch macht Ihr's leicht, mir macht Ihr's schwer’ - kannst Du mit Hans Sachs sagen. Unsere schönen Sommertage gehen nun zu Ende. Ich bin mit dem ‘Zomeroogst’ zufrieden. Auszer Deinen Liedern habe ich eine Violinsonate, ein Trio für Flöte, Oboe und Fagott, ein Heft Holl. Clavierstücke - ‘in Brederostijl’ - und Variationen für 2 Claviere über ein Beeth. Thema geschrieben....

https://www.dbnl.org/tekst/ront002brie01_01/ront002brie01_01_0011.php
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15237
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 28 Aug 2018 10:57    Onderwerp: Reageer met quote

New Zealand Salute - Zonnebeke België.

Na de blunder van Gallipoli werden de Anzacs in 1916 overgeheveld naar het Westelijk Front en namen er deel aan alle belangrijke acties van het Britse leger. Op 1 maart 1916 werd de Nieuw-Zeelandse divisie officieel gevormd. De Nieuw-Zeelandse divisie werd samengesteld uit bataljons van de vier regimenten genoemd naar de militaire districten van het land: Auckland, Canterbury, Otago en Wellington. Ze vormden de 1ste en 2de Nieuw-Zeelandse brigades. De in de loop van 1916 gevormde 3de brigade kreeg de naam Rifle Brigade. De divisiecommandant was de uit Nieuw-Zeeland afkomstige generaal-majoor Andrew Russell. Tegen eind april ’16 waren alle eenheden vanuit Egypte overgebracht en ingelegerd nabij het Franse Armentières. Tot aan de oprichting van het aparte Australische korps in 1918 vochten de Nieuw-Zeelanders veelal zij aan zij met de Australiërs, wat niet wil zeggen dat ze zonder meer uitwisselbaar waren.

Net zoals de Aussies hadden ook de Nieuw-Zeelanders een typische opvallende hoed, die van de Nieuw-Zeelanders stond bekend als de “ Lemon Squeezer” (citroenpers) dat kwam door de vier deuken in de puntige vilthoed. En hun bijnaam ‘kiwi’s’ verwees naar een typische Nieuw-Zeelandse loopvogel.

Net zoals de troepen van de andere Britse dominions leden ook de Nieuw-Zeelandse eenheden zware verliezen. Van de 100.444 aan het front ingezette mannen vonden er 16.697 van hen de dood en werden er 41.317 gewond. Na de wapenstilstand overleden er nog, en dat in een periode van vijf jaar, ongeveer 1.000 man te gevolge van hun opgelopen oorlogswonden. Ook tijdens de opleiding en training in Nieuw-Zeeland stierven er 507 militairen.

Op 6 november 2004 werden in de Franse gemeente Longueval, op Caterpillar Valley Cemetery, (uit Plot 14, Rij A, Graf 27) de stoffelijke resten van een onbekende Nieuw-Zeelandse militair door leden van de Commonwealth War Graves Commission opgegraven. Na een plechtige ceremonie, in aanwezigheid van Franse en Nieuw-Zeelandse autoriteiten, maar ook Maori’s, aan het New Zealand Memorial te Longueval werden de resten van de onbekende man naar het graf van de Unknown Warrior (onbekende strijder) in Wellington, Nieuw-Zeeland, overgevlogen. De kist werd er ondergebracht, in een nieuw en special bedacht graf, in het National War Memorial. De tombe werd gebouwd in steen en brons en was een ontwerp van Kingsley Baird. De gebeurtenissen rond deze historische happening vormden waarschijnlijk het grootste herdenkingsprogramma ooit ondernomen in Nieuw-Zeeland.

Op de Britse militaire begraafplaats Caterpillar Valley Cemetery waar de stoffelijke resten van de onbekende soldaat werden opgegraven plaatste men een nieuwe grafsteen, met daarop een opschrift die verwijst naar de opgraving. De inscriptie staat er op vermeld in het Maori en in het Engels en klinkt als volgt:”The former grave of a New Zealand soldier who was laid to rest in the thomb of the unknown warrior at the National War Memorial in Wellington New Zealand”

Deze Britse begraafplaats kreeg de naam Caterpillar Valley Cemetery omdat er van west naar oost, in de richting Guillemont, een vallei liep die door de Britse troepen Caterpillar Valley werd genoemd, er was daar ook een bos dat ze Caterpillar Wood hadden gedoopt. Dit gebied werd eind juli 1916 na hevige gevechten door de Britse troepen veroverd maar het kwam in het voorlaar van 1918, tijdens het Duitse Lenteoffensief, terug in Duits bezit. Uiteindelijk werd de regio door de 38th (Welsh) Division heroverd op 28 augustus 1918. Het was toen dat men er startte met de aanleg van de dodenakker, men begon met één perk ( nu plot 1) met daarin 25 graven van de 38th Division en de 6th Dragoon Guards.

Na 11 november 1918 werd de begraafplaats gevoelig uitgebreid toen men er meer dan 5.500 slachtoffers verzamelde vanuit enkele kleinere begraafplaatsen en de omliggende slagvelden. De grote meerderheid van de mannen die hier rusten vielen tijdens de vele gevechten aan de Somme in de herfst van 1916, de anderen tijdens het geallieerde eindoffensief in de periode augustus - september 1918. Langs de oostelijke zijde van de begraafplaats staat het Caterpillar Valley New Zealand Memorial met er voor, op een verhoogd terras, de Stone of Remebrance (herdenkingssteen). Het Cross of Sacrifice (offerkruis) staat centraal tegen de westelijke zijde. Centraal aan de zuidelijke zijde, de achterzijde, staat een schuilgebouw (loggia) met zuilen en een rustbank.

Het Nieuw-Zeelandse herdenkingsmonument voor de vermisten werd ontworpen door de Britse architect Herbert Baker. Het werd opgebouwd uit natuursteen waarop 10 witte stenen panelen zijn aangebracht met de namen van 1.205 vermiste Nieuw-Zeelandse militairen uit de Grote Oorlog. Deze slachtoffers vielen in de Somme tussen augustus en oktober 1916.

Tussen de 5.569 ( waarvan 3.796 onbekenden) hier op de begraafplaats begraven gesneuvelde krijgers tellen we 213 Nieuw-Zeelanders.

http://www.fotoshootwo100.com/article.php?id=408
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15237
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 28 Aug 2018 10:59    Onderwerp: Reageer met quote

DIT IS HET VERHAAL VAN SAMUEL VELDHUIZEN

In dit levensverhaal vertellen we u over Samuel Veldhuizen. Zijn geboortewieg stond in Baarn, alwaar hij geboren werd als zoon van Gerrit Veldhuizen en Clara de Zoete. We mogen hem dus een echte 'Barinees' noemen.
Samuel werd geboren op vrijdag 25 april 1890 en hij overleed op woensdag 28 augustus 1918. Hij mocht slechts 28 jaar, 4 maanden en 3 dagen oud worden. Samuel stierf in Baarn.
Hij werd 2 dagen later begraven te Baarn Oude algemene begraafplaats Berkenweg op vrijdag 30 augustus 1918.

https://www.groenegraf.nl/hetverhaalvan.php?id=4189
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15237
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 28 Aug 2018 11:05    Onderwerp: Reageer met quote

Jodendom Online - 28 augustus 1919

- 25 joodse vrouwen van Jabokritsj worden door Oekraïense troepen verkracht en een groot aantal joden worden met sabels en zwepen bewerkt.

- Pogrom in Vassilivtsjin en Goërmanovka wat bij elkaar 138 joodse levens kost en een groot aantal verkrachtingen onder de joodse vrouwen.

https://www.jodendom-online.nl/
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15237
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 28 Aug 2018 11:10    Onderwerp: Reageer met quote

Zesde Slag aan de Isonzo (6 - 17 Augustus 1916)

Franz Conrad von Hötzendorf had de Oostenrijks-Hongaarse troepen langs de Soča (Isonzo) front verlaagd om zijn Trentino Offensief te versterken. Italiaanse staatshoofd Luigi Cadorna maakte goed gebruik van spoorwegen om de troepen van Trentino snel terug te verplaatsen naar de Isonzo-lijn voor een offensief tegen de verzwakte Oostenrijks-Hongaarse verdediging.

Op 6 augustus is het offensief tegen Gorizia gelanceerd. Het offensief was geconcentreerd in twee zones: het heuvelachtige gebied ten westen van de Soča (Isonzo) rivier in de buurt van Gorizia, de westelijkste rand van het Karst-plateau in de buurt van Doberdò del Lago. In de Slag van Doberdò slaagden de Italianen in om de belangrijkste vervoersweg te veroveren die leidt van de kuststad Duino naar Gorizia, waardoor hun vooruitgang naar Gorizia vanuit het zuiden werd gewaarborgd. De Oostenrijks-Hongaarse troepen moesten terugtrekken op de lijn ten oosten van Gorizia (Mount Škabrijel), waardoor de zwaar beschadigde stad naar de Italianen ging.

Op 8 augustus viel Gorizia naar Cadorna en werd er eindelijk een brughoofd over de rivier Soča (Isonzo) gevestigd. De Oostenrijks-Hongaren hebben troepen naar de Gorizia-sector verplaatst om een ​​doorbraak te voorkomen. Inhoud met het opzetten van de brughoofd, Cadorna beëindigde het offensief op 17 augustus.

De aanval op Gorizia was het meest succesvolle Italiaanse offensief langs de Isonzo-lijnen en heeft Italiaans moreel geholpen – vooral omdat Gorizia, ongeacht de werkelijke waarde ervan, als een gewenst doelwit bevorderd was, dat niet eerder in de gevechten kon worden bereikt. In de nasleep van de strijd verklaarde Italië eindelijk oorlog tegen Duitsland, op 28 augustus.

In de latere jaren beweerden historici dat die strijd (met 21.000 dode aan de Italiaanse kant) een nutteloze en beperkte verovering was, misschien de enige overwinning van Cadorna. In werkelijkheid waren de Oostenrijken, die kort op troepen waren (die op twee fronten moesten vechten), teruggetrokken naar het Sloveense grondgebied, waar Cadorna duizenden soldaten opofferde in futiele pogingen om naar Ljubljana en Triëst te gaan. De Oostenrijken, die beter uitgerust waren, wilden hun krachten behouden. De Italiaanse generaals hebben, in een poging om hun arme uitrusting op te vullen, de Italianen aan frontale aanslagen gepleegd, wat resulteerde in massale slachtoffers.

Als men het aantal dode Italianen en het aantal dode Oostenrijken vergelijkt, benadrukt de eenzijdigheid van het aandeel de hoge kosten voor deze beperkte overwinning. Bovendien, net als alle andere gevechten op de Soča (Isonzo), waren er veel ontbrekende soldaten, slachtoffers van de superieure Oostenrijkse artillerie.

http://www.isonzobattlefields.com/sixth-battle-of-the-isonzo-6-17-august-1916/?lang=nl
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15237
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 28 Aug 2018 11:11    Onderwerp: Reageer met quote

BORNEM IN WOI - DAGBOEK PATER VAN DONINCK

Maandag 28 augustus 1916 (dag 756)
Geen kanon hoorbaar.
Om 6 en om 7 ½ vanwegens de Rijkenhoek mis voor de nog levende soldaten. Onder beide missen de kerk vol.
Martinus ging na z’n mis met albe en stool in Priors biechtstoel.
Men zegt dat sedert zaterdag de burgerwacht opnieuw is ingericht.
Graaf Auguste d’Ursel, te Brussel overleden, 59 jaar, kanker in ’t aangezicht, wordt morgen te Hingene begraven. Hier is niemand gevraagd. De pastoor van Bornem gaat voor 3 dagen op vacantie. Meneer Verbist gaat ook op reis en Meneer Van Reeth moet te Hingene gaan assisteren en bijgevolg: de pastoor vraagt aan de Prior of morgen de abdij van 9 tot 4 uur zijne parochie wil waarnemen. Dat is wel de eerste keer sedert 75 jaren!
Prof. Belon van Oppuurs komt hier vandaag zijne retraite doen, in ’t seminarie schijnt er dit jaar geen te zijn.
Men vertelt dat Theodoor De Maeyer met zijn overschot katoen te verkopen een zuivere winst heeft gedaan van minstens 20.000 frank.
E.H. Ceulemans, pastoor van ’S Laureis te Antwerpen laat per kaart weten dat onze vriend Felix de Koninck de 21e dezer te Antwerpen is overleden, na bediend te zijn van de H.H. Sakramenten. Dat is jammer! Die rijke en milddadige man had prachtige verzamelingen, printen, zegels, munten enz. Een groot aantal duplicaten had hij voor mij weggelegd, die ik bij gelegenheid mocht komen halen, en nu … wat zal er van terecht komen?

http://www.wo1bornem.be/dagboek-pater-van-doninck/detail/nws-392-van-maandag-28-augustus-1916-tot-en-met-zondag-3-september-1916
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15237
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 28 Aug 2018 11:14    Onderwerp: Reageer met quote

Wijze Woorden van ene Jack Vance (28 augustus 1916 - 26 mei 2013):

'Kansen moeten altijd gegrepen worden, vrijheden genomen en privileges aanvaard, zelfs wanneer dat oncomfortabel dreigt te worden.'

https://www.boekenwurm.biz/
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15237
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 28 Aug 2018 11:19    Onderwerp: Reageer met quote

De Armeense genocide - De Telegraaf, 28 augustus 1915
Bron: Koninklijke Bibliotheek

Wreedheden

PETERSBURG, 27 Aug. (Telegraaf-agentschap). Terwijl de pers in de landen van de geallieerden over de Duitsche wreedheden sprak, die begaan waren tegen krijgsgevangenen, maakten deze beschuldigingen in Duitschland niet den minsten indruk. Alles wat door officieel onderzoek werd vastgesteld in de landen der geallieerden stuit in Duitschland op tegenspraak. Zoodra echter door de bevelhebbers en generaals van de geallieerde legers maatregelen van weerwraak werden bevolen ten opzichte van de Duitsche gevangenen voor de slechte behandeling, die gevangenen van de Duitschers hadden ondervonden, veranderde men te Berlijn van tactiek en beschuldigde de geallieerden van het begaan van wreedheden tegen Duitsche krijgsgevangenen. Vooral de kozakken werden slecht behandeld: zij zijn door de Duitschers doodgemarteld.

Het Wolff-bureau heeft zich belast met de weinig benijdenswaardige taak Duitschgezinde beschuldigingen te verspreiden in neutrale landen, vooral in Nederland. In de hoop er meer waarschijnlijkheid aan te geven haalt het Wolff-bureau mededeelingen aan van het Turksche front, terwijl het zwijgt over gruwelen tegen de Armeniërs begaan, spreekt het van de wreedheden van de Russen en Armeniërs tegen de Mohammedanen. Zoo verzekert Wolff in 'n telegram uit Constantinopel, hetwelk in Nederland verspreid is, dat Russisch-Armenische benden de inwoners van de Turksche wijk in Van hebben uitgemoord en de Amerikaansche school hebben in brand gestoken.

De klacht van de Armeensche pers, dat Rusland Armenië zal krijgen zonder een enkelen Armeniër, is maar al te zeer waar gebleken door onweerlegbare getuigenissen. Het is eenvoudig niet te zeggen, hoe ontzettend de Turksche wreedheden zijn geweest. Zoo werden tengevolge van 't bevel, dat bij het begin van den oorlog werd uitgevaardigd, alle mannen van het district Van vermoord, de vrouwen liet men verdrinken in den Euphraat, jonge meisjes werden aan de Turksche soldaten overgeleverd. De Amerikaansche consul trachtte bij de autoriteiten tusschenbeide te komen, maar tevergeefs. De Armeniërs in Van waren den 15en April samengepakt in de Armeensche wijk, waarna Djewdet pacha de stad bombardeerde met 1700 granaten. Het leven der Armeniërs verkeerde in gevaar in omstreeks honderd dorpen, waar verschrikkelijke moordpartijen op touw werden gezet. De vrouwen werden naar de bergen gebracht, de toestand van de belegerden was vreeselijk. Er waren kogels zoomin als brood. Djewdet pasja, die voortdurend versterkingen ontving, had de citadel bezet en beschoot de Armeniërs, die achter de barricades neergehurkt zaten.

Toen de Russische troepen zegevierend Van binnentrokken, werden zij met juichkreten ontvangen door de bevrijde bevolking. Dat er door de Koerdische en Turksche soldaten op bevel van de regeering wreedheden waren begaan, bleek uit de hoopen lijken van mannen, vrouwen, kinderen en grijsaards, wier handen en voeten waren afgesneden en wier oogen waren uitgestoken.

Wij vragen het Wolff-bureau wat het weet te antwoorden op dergelijke beschuldigingen, die afkomstig zijn uit betrouwenswaardige bron. De ziel van de Duitschers is niet erg toegankelijk voor sentimentaliteit en zij zullen zich er zeker in verheugen, dat uit bevoegde Russische bron hun verzekerd wordt, dat hun Turksche leerlingen, op het gebied van wreedheden althans voordeel hebben getrokken van de lessen van hun Duitsche meesters.

http://www.armeensegenocide.info/pers-nl/TE-28-8-1915.html via http://www.armeensegenocide.info/pers.html
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15237
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 28 Aug 2018 11:20    Onderwerp: Reageer met quote

Nieuwe uniformen voor de Belgen

Raoul Snoeck noteert in zijn dagboek op 28 augustus 1915 te Pollinkhove het volgende :

Nieuwe uniformen. Chic ! Ze werden zoveel mogelijk vereenvoudigd. De biesjes zijn sober gehouden, wat de voorstanders van de vederbos misschien zal bedroeven. Maar de tijd van de parade is voorbij. Het voeren van een bollenoorlog verplicht de moderne soldaten zich te kleden in uniformen met camouflagekleuren. Veel officieren werden in het begin van de oorlog neergeschoten, omdat ze gemakkelijk herkenbaar waren. Natuurlijk mikt de vijand eerst op hen. Zoals de Engelsen zijn we allen in kaki, wel oversten als soldaten. Het uniformtype verschilt naargelang wapen en rang. De pet lijkt ons het eigenaardigst, maar ze is toch veel eleganter en praktischer dan ons vroeger hoofddeksel, en ze beschut ons tegen zon, wind en regen.

bronnen : Raoul Snoeck, in de modderbrij van de Ijzervallei, uit het Frans vertaald door Andre Gysel, Snoeck-Ducaju & zoon, https://martinusevers.org/2015/08/30/nieuwe-uniformen-voor-de-belgen/
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15237
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 28 Aug 2018 11:22    Onderwerp: Reageer met quote

Vreeswijk - 1915 - Prinshendrik Internaat

Prins Hendrik internaat in Vreeswijk - Het is niet verwonderlijk dat juist in Vreeswijk het initiatief is genomen om een school voor schipperskinderen te stichten. Vrijwel nergens in Nederland wordt men in het begin van 1900 indringender geconfronteerd met de geringe onderwijs mogelijkheden voor schipperskinderen dan in Vreeswijk. In die tijd was Vreeswijk de grootste binnenhaven van Nederland! De regering kwam in 1910 tot de onthutsende conclusie, dat slechts 1082 schippers voldoende onderwijs hebben genoten; dat er 3990 ongeregeld onderwijs hebben gehad en dat er 4348 helemaal niet naar school zijn geweest.

Geen onderwijs, of in de kost - Op 23 januari 1911 werd op initiatief van de plaatselijke predikanten van de protestantse kerken de Vereeniging tot stichting en instandhouding van een school met den Bijbel voor Schipperskinderen opgericht. In mei 1913 kocht de nieuwe vereniging een stuk grond.
Men onderkende dat het nodig is om bij een school voor schipperskinderen een internaat te bouwen, omdat dergelijke kinderen niet in vijf minuten van school naar huis lopen. Schippers brachten hun vracht naar verre bestemmingen en schoolgaande kinderen moesten dus of meevaren en geen onderwijs krijgen of onderwijs krijgen, maar dan ergens in de kost gaan. Dus werden een school en een internaat gebouwd.

Prins Hendrik opende complex - Prins Hendrik opende op 28 augustus 1915 het complex. School en internaat telden toen samen 94 leerlingen. Naast de gewone leervakken kregen de schippersjongens extra lessen over het schippersbedrijf en de meisjes werden onderwezen in 'nuttige handwerken'. In de vijftiger jaren steeg het leerlingenaantal explosief en met behulp van enkele oude treinwagons werden noodlokalen gecreëerd. In 1983 kon eindelijk worden begonnen met volledige nieuwbouw van het internaat aan de Industrieweg in Vreeswijk. Er waren toen ongeveer 250 leerlingen.

https://www.detweedeverdieping.nu/vreeswijk-1915
Ook hier: https://www.entoen.nu/nl/utrecht/regio-zuidwest/nieuwegein/opening-schippersinternaat
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15237
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 28 Aug 2018 11:26    Onderwerp: Reageer met quote

28 augustus 1914 - Adolphe Max, burgemeester van Brussel, communiceert over de eerste hulporganisaties ter ondersteuning van zijn medeburgers.

Poster... klik door naar http://www.14-18.bruxelles.be/index.php/nl/aanplakbiljetten/1914/168-augustus/1137-28-augustus-1914-3
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15237
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 28 Aug 2018 11:29    Onderwerp: Reageer met quote

MONUMENT LUZY-SAINT-MARTIN

Op de heuvelrug bevindt zich een groot Duits monument, opgericht in 1914, enkele grafstenen, en verderop de vrij bekende begraafplaats gebouwd rond een boom, waar zich enkele massagraven bevinden. Het grote monument is opgericht in 1914, toen de kroonprins zijn hoofdkwartier al in Stenay had. Herdacht worden de hevige gevechten om het dorp en de Maasovergang tussen 26 en 28 augustus 1914. De lijken van zowel de Franse als de Duitse soldaten werden begraven in enkele massagraven. De lichamen zijn inmiddels weggehaald en begraven in Brieulles; de monumenten zijn er nog (oorspronkelijk bevonden zich in Luzy ook nog drie andere Franse en Duitse begraafplaatsen, maar deze zijn compleet geruimd). De plek is vanuit het dorp aangegeven met bordjes, en de weg erheen is geasfalteerd. Bij het grote monument bevinden zich ook nog wat bankjes, vanwaar men het prachtige uitzicht over Luzy en de omgeving kan bekijken.

Foto's kijken op https://verdun1916.eu/?p=5380
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15237
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 28 Aug 2018 11:32    Onderwerp: Reageer met quote

De geestelijke verzorging in het leger te velde 1914-1918

(...) Uiteindelijk benoemt koningin Wilhelmina op 28 augustus 1914 vier aalmoezeniers en acht veldpredikers bij het leger te velde. Hiermee is een vaste aanstelling in de krijgsmacht een feit. Gedurende de mobilisatiejaren volgen meer aanstellingen. Om de inspanningen van de geestelijk verzorgers beter te coördineren en te versterken, worden een veldprediker in algemene dienst, ds. A.S. Talma, en een hoofdaalmoezenier, F.J.H. Evers, benoemd.(...)

Interessant artikel! https://www.militairespectator.nl/sites/default/files/teksten/bestanden/MS%207-8-2014%20Claus%20Geestelijke%20verzorging%2014-18.pdf
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15237
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 28 Aug 2018 11:34    Onderwerp: Reageer met quote

Toen gingen koningsdagen niet onopgemerkt voorbij…

(...) Het Rotterdamsch Nieuwsblad van 28 augustus 1914 plaatste een ingezonden brief. Daarin merkte ene G.K. op dat ondanks de oorlog, die bijna vier weken daarvoor was uitgebroken, alles in Antwerpen en Londen ‘zijn gewonen gang’ ging. Voor ieder bleef de mogelijkheid ‘zich frank en vrij te uiten voor ons dierbaar Vorstenhuis.’ ‘Laat ons daarom onzen koninginnedag met opgewektheid vieren.’ Wilhelmina dacht daar zelf anders over: ‘Het is op uitdrukkelijk verlangen van de Koningin, dat haar verjaardag ditmaal zonder eenig feestvertoon wordt herdacht.’, schreef Het Centrum van 31 augustus 1914.(...)

https://historiek.net/toen-gingen-koningsdagen-niet-onopgemerkt-voorbij/21718/
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15237
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 28 Aug 2018 11:41    Onderwerp: Reageer met quote

Waarom? Een verklaring voor het oorlogsgeweld in Leuven 1914
Door Hilde Verboven, november 2014

Sinds het begin van Oorlogsdagboek Leuven verhaalden we over het lot van Leuven in de eerste oorlogsmaanden van 1914. Vooral de week van terreur op de bevolking, die op 25 augustus 1914 ’s avonds losbarstte, trok veel aandacht. Van waar kwam al dat oorlogsgeweld in Leuven? Elke oorlog maakt slachtoffers, maar in Leuven werd in het bijzonder de bevolking in het vizier genomen. Met de machtsovername door de Duitse troepen in Leuven had het niets te maken, want het geweld barstte pas een week na de inname van de stad los. Geweldloos had de stad zich op 19 augustus 1914 overgegeven. En al waren de maatregelen van de Duitse bezetter hard, toch vond Leuven een modus vivendi met de bezettingstroepen. Het was een gedwongen vorm van samenleven en zeker geen aangename, maar één die in die eerste dagen zonder al te veel conflicten verliep. Tot op 25 augustus in de avond het geweld plots uitbarstte. Maar waarom? En wat triggerde het? Het staat vast dat de terreur begon met wilde straatbeschietingen, bijna onmiddellijk gevolgd door systematische brandstichtingen, razzia’s, willekeurige arrestaties, executies, deportaties van grote groepen gevangenen [1]. Dit zijn de feiten. Maar dan vervaagt het beeld. Want op korte tijd ontwikkelden zich twee versies van de feiten: de Duitse en de Belgische versie.

De Duitse versie: francs-tireurs - De officiële Duitse verklaring van de feiten volgde op korte tijd. Op 29 augustus 1914 verspreidde de Duitse overheid via het persbureau Wolff de mededeling dat de brand in Leuven zich spontaan door de stad had verspreid [2]. Het was een reactie op het bericht van een Londens persbureau van een dag eerder dat de brandstichting in de schoenen van de Duitse bezetter schoof. De Duitse krant Vossische Zeitung deed er nog een schep bovenop. De krant bracht de gewelddaden in verband met de uitval van het Belgisch leger vanuit de vesting Antwerpen in de richting van Leuven-Vilvoorde op 25-26 augustus. Ter ondersteuning van de uitval grepen volgens de Vossische Zeitung Leuvenaars naar de wapens. Gesterkt door de overtuiging dat een Belgische overwinning nabij was, schoten ze naar verluidt vanuit hun woningen op Duitse troepen in de straat. Dat Leuven een zware straf over zich heen riep, had ze dus aan zichzelf te wijten. Ook de lokale bevelhebber, Etappen Kommandant von Manteuffel, verspreidde deze versie van de feiten [3]. Hij zag de vernietiging van de stad als een noodzakelijke vergeldingsmaatregel voor de laffelijke beschieting van Duitse troepen door Belgische scherpschutters (francs-tireurs) die in de stad waren geïnfiltreerd.

De Nederlandse journalist Mokveld interviewde op 28 augustus 1914 in Leuven de plaatselijke Etappen-Kommandant von Manteuffel: “Als oorzaak der vernieling gaf hij [von Manteuffel] op dat het een noodzakelijke strafmaatregel was. omdat Belgische militairen in burgerkleeren te Leuven waren achtergebleven om bij de eerste de beste gelegenheid het Duitsche leger in den rug te kunnen aanvallen. Die gelegenheid meenden ze gevonden te hebben, toen de Duitsche troepen uit het versterkte kamp van Antwerpen zich een oogenblik moesten terugtrekken en tot in de nabijheid der stad kwamen te strijden. Door de troepen in de stad aan te vallen -- aldus commandant Von Manteuffel, meenden de Belgen de Leuvensche bezetting te kunnen verhinderen hun kameraden ter hulp te komen.” (uit Mokveld L,. De overweldiging van België : ervaringen, als Nederlandsch journalist opgedaan, tijdens een viermaandelijksch verblijf bij de Duitsche troepen in België, Rotterdam 1916, p. 79)

Hoewel de versies onderling lichtelijk van elkaar verschilden -volgens de ene waren burgers de schutters, volgens de andere waren het als burger vermomde Belgische militairen- de teneur van de berichtgeving was duidelijk: de Belgen hadden zelf het vuur aan de lont gestoken en moesten dan zelf ook maar de gevolgen voor hun onverantwoorde gedrag dragen. Dat was ook de conclusie van het zogenaamde Witboek dat het Duitse ministerie van Buitenlandse Zaken in mei 1915 publiceerde [4]. Dit rapport was het resultaat van het onderzoek van de Duitse militaire overheid naar wreedheden in België tijdens augustus-september 1914, nadat ‘het geval Leuven’ zoveel internationale belangstelling had opgewekt. En vooral ook slechte pers voor Duitsland opleverde. Ondanks het Belgisch aandringen op internationaal toezicht, kwam de onderzoekscommissie over Leuven zonder inbreng van neutrale staten tot stand. Haar rapport berustte eenzijdig op Duitse getuigenissen. Verwonderlijk is het dus niet dat de Duitse onderzoekscommissie in volle oorlogstijd slechts ‘één waarheid’ aan het licht bracht: die over de francs-tireurs.

Belgische versie: troepen schoten op elkaar - De verklaringen van ooggetuigen die het geweld in Leuven zelf meemaakten, geven een andere lezing van de feiten. In de verwarring na een Belgische uitval op 25 en 26 augustus 1914 zouden Duitse militairen op elkaar zijn beginnen schieten. In die dagen deed het Belgische leger vanuit de vesting Antwerpen een uitval naar het Duitse leger op doortocht. Het wou de snelle opmars van het Duitse leger naar Frankrijk zoveel mogelijk hinderen. Bij deze uitval raakte het Belgische leger in de regio ten zuiden van Mechelen slaags met de Duitse voorposten die daar een front ter verdediging van de doortrekkende troepen vormden [5]. Vanuit Leuven schoten verschillende eenheden te hulp. Maar toen Duitse cavaleristen zich bij valavond van het slagveld terugtrokken en als eersten Leuven binnenstormden, werden ze door andere, in Leuven ingekwartierde Duitse manschappen voor aanvallers van de tegenpartij aanzien. En die moesten uiteraard dringend tot staan worden gebracht, met als gevolg dat Duitse troepen ongewild op elkaar zijn beginnen schieten. Al gauw kregen de bewoners van de huizen in de buurt waar dergelijke beschietingen waren begonnen, de schuld voor al dat geweld in de schoenen geschoven. Zij werden uit hun huizen gesleept, geëxecuteerd en hun woningen in brand gestoken. Zo werden de zaken voorgesteld door de vele lokale ooggetuigen en schrijvers over de zaak Leuven. Andere auteurs gingen een stap verder in hun verklaring voor het uitbreken van de wreedheden in Leuven. Zij hebben het over ‘voorbedachte rade’, waarbij gesuggereerd wordt dat de hogere militaire overheid de straf die over Leuven werd uitgestort in scène zou hebben gezet [6]. Indicaties daarvoor waren, aldus deze getuigen, het gelijktijdig uitbreken van de straatbeschietingen op verschillende plaatsen in de stad, wat een gecoördineerde actie moet hebben verondersteld. Officieren zouden op hun klok hebben gekeken om op een afgesproken tijdstip het startsein voor de actie te geven [7]. En de brandstichtingen zouden door gespecialiseerde “Brenn Kolonnen” of “compagnies incendiaires” zijn uitgevoerd, die al op de Volksplaats (Ladeuzeplein) klaar stonden nog voor het geweld uitbarstte.

Op de rooster gelegd - Twee versies en daarbinnen verschillende varianten: het levert tegengestelde verklaringen voor de uitbarstingen van geweld in Leuven. Wat is daar nu van aan? Hebben burgers in Leuven op Duitse militairen geschoten? Het antwoord is duidelijk: nee! De theorie als zouden burgers op Duitse troepen hebben geschoten en dus de lont aan het vuur hebben gestoken (francs-tireursversie) is al in de jaren 1950 grondig op de rooster gelegd én ontkracht [8]. Het kritische bronnenonderzoek dat de Duitse historicus Peter Schöller in 1958 over de Duitse bewijsvoering liet schijnen, was zeer grondig. Samengevat komt het erop neer dat Schöller vaststelt dat het officiële Duitse gerechtelijke onderzoek naar de zaak valse of gemanipuleerde verklaringen bevat en eenzijdig is opgesteld. Het opzet van de Duitse onderzoekscommissie was aan te tonen dat burgers op Duitse troepen hadden geschoten. Een andere mogelijkheid werd zelfs niet in overweging genomen. Schöller kwam tot deze conclusie nadat hij de getuigenverklaring in het Duitse onderzoeksrapport met elkaar en met eerder versies had geconfronteerd. Hij beoordeelde de verklaringen op inconsistenties, getuigenissen die onrechtstreeks blijken te zijn (heb ik van horen zeggen, men zegt…), op verschillen en veranderingen tussen de eerste en latere versies van verslagen, weglatingen, kleine of grote tekstmanipulaties.

Een voorbeeld van een doelbewuste weglating uit een Duitse verklaring is te vinden in het ooggetuigeverslag van Paul Telemann, officier bij de Etappenkommandantur, op 23 september door Kriegsgerat Ivers ondervraagd. Deze weglating heeft betrekking op het begin van de beschietingen. Telemann zat op 25 augustus 1914 ‘s avonds samen met andere officieren in Café Royal op de Grote Markt toen hij hoorde schieten en hij zich in een achterkamer van datzelfde café terugtrok. In het origineel stond "Da wir grössenteils unbewaffnet waren und von unseren eigenen Leuten nicht angeschossen werden wollten, entschlossen wir uns, dort forläufig zu warten". Diezelfde passage in het Witboek van mei 1915 luidt als volgt: “Da wir grössenteils unbewaffnet waren, entschlossen wir uns, dort forläufig zu warten" (Witboek, bijlage D, getuigenis 6 Telemann). Uit het weggelaten gedeelte blijkt hoezeer Duitse officieren zich eerder door hun eigen troepen dan door francs-tireurs voelden bedreigd! Niet toevallig werd deze passage uit het origineel geschrapt.
Secretaris van het Amerikaanse gezantschap in Brussel, Hugh Gibson, bezocht Leuven op 28 augustus 1914 en sprak er in de straat met één van de Duitse controleposten. “He was rabid against the Belgians and had an endless series of stories of atrocities they had committed—though he admitted that he had none of them at first hand. He took it as gospel, however, that they had fired upon the German troops in Louvain and laid themselves open to reprisals.” (uit Gibson H. A Journal From Our Legation in Belgium. New York 1917)
Alles wat niet in het kraam van het opzet van de onderzoekscommissie paste, werd weg geselecteerd. Dat blijkt ook uit de verklaringen van Belgische getuigen. Ook al deed het Duitse Kriegsgerat de moeite om Belgische getuigen te horen, hun verklaringen werden zorgvuldig uit het rapport van de Duitse onderzoekscommissie gebannen [9]. Op verschillende momenten zijn Duitse militaire onderzoeksrechters naar Leuven afgezakt om er ooggetuigen aan de tand te voelen, maar telkens was er iets mis: de verklaring werd niet opgetekend [10], omdat de rechter vond dat ze niet in de onderzoeksvraag pasten of de getuige weigerde het verslag te ondertekenen omdat het geen juiste weergave was of werd geprobeerd om bekentenissen af te dwingen [11]. Maar er zijn ook inhoudelijke redenen waarom de francs-tireurs theorie in twijfel kan worden getrokken. Als het zou kloppen dat burgers op Duitse manschappen zouden hebben geschoten, dan moeten er wapens hebben gecirculeerd. Nochtans had de Belgische regering in de weken vόόr de Duitse inname er alles aan gedaan om het gevaar van vrij wapenbezit door burgers in te dijken. Ze waarschuwde de bevolking via aanplakbiljetten niet alleen voor het gevaar van wraakacties als burgers zich roerden, maar drong ook aan op het inleveren van wapens [12]. Zelf had ze al het initiatief genomen om de burgerwacht te ontwapenen, omdat ze inzag dat dit perfide statuut van nauwelijks geoefende burgers die politionele taken op zich namen en in die hoedanigheid een wapen droegen, al te gemakkelijk als dekmantel voor represailles zou kunnen dienen. In Leuven was de burgerwacht nog voor de inname van de stad door Duitse troepen op 19 augustus ontbonden [13]. De beleidslijn van de Belgische en lokale overheid was duidelijk: vermijden dat burgers in de militaire operaties betrokken zouden raken. Ze waren zich pijnlijk bewust van de gevaren. Het is onmogelijk dat uitgerekend deze regering en het Belgische opperbevel een ‘belgische Volkskriege’ of volksopstand tegen de Duitse bezetter zou hebben beraamd. Alleen al de logistiek om in volle oorlogstijd Belgische militairen ongezien aan de andere kant van het front in bezet gebied te laten infiltreren en daar de bevolking massaal te bewapenen! En dan nog op zovele verschillende locaties, want niet in Leuven zijn wreedheden tegen burgers begaan. De controle op wapenbezit ging bovendien na de Duitse inname nog door. Tussen de machtsovername en de uitbraak van geweld zit een periode van een week. In die tijd riep ook de Duitse autoriteit op tot het inleveren van wapens en werden controles op wapenbezit uitgevoerd.

"Augenzeuge, dass Einwohner von Löwen zich an Kampfhandlungen gegen deutsche Truppen beteiligt haben, bin ich nicht gewesen, ich kann auch keine Beweise für eine solche Teilnahme der Bevölkerung anführen." Verklaring van majoor von Manteuffel, Etappen Kommandant in Leuven op het moment dat de wreedheden op de Leuvense bevolking plaatsvinden. Uit het verslag over de ondervraging van de beschuldigde von Manteuffel door Kriegsgerat Jorns op 25 januari 1921, geciteerd door Schöller, Der Fall Löwen und das Weißbuch, Böhlau, 1958, p. 79.
Behalve de Duitse getuigenverklaringen opgenomen in het Witboek van 1915 is er geen enkel materieel bewijs die de theorie over de francs-tireurs ondersteunt. Als de bevolking massaal op Duitse troepen zou hebben geschoten, waar zijn dan de militaire slachtoffers? Artsen boden aan om de autopsie op de (vermeende) Duitse slachtoffers bij te wonen en kogels of andere sporen grondig te onderzoeken, maar dat aanbod werd van de hand gewezen. En terwijl de Belgische regering aandrong op een internationale onderzoekscommissie bijgestaan door neutrale staten, is die er nooit gekomen. Want dat potje hield het Auswärtiges Amt liever toegedekt. Daartegenover staat dat bij het onderzoek naar de lichamen in drie massagraven in de stad (op het stationsplein, op de hoek Tiensevest-Maria-Theresiastraat, in de tuin van het Sint-Pietersziekenhuis) telkens alleen burgers als slachtoffers werden gevonden. Uit de aard van hun verwondingen bleek overduidelijk dat verschillende slachtoffers van dichtbij met een revolver in het hoofd waren doodgeschoten. Deze mensen waren afgemaakt, standrechtelijk geëxecuteerd en dus was hun dood niet het gevolg van het neerschieten van vermeende francs-tireurs die zich op daken en op zolderkamers zouden hebben teruggetrokken en vanuit en dakramen op Duitse troepen zouden hebben gevuurd.

"L'examen du cadavre révèle l'existence des lésions suivantes: fracture de l'écaille du temporel gauche avec fissures irradiées, fracture de temporal et du pariétal droits. Ces lésions ont été produites par une arme à feu. Elles sont dues probablement à un coup de revolver tiré dans la tempe gauche, car une balle de fusil eut déterminé un éclatement du crâne." (Opmerking bij onderzoek naar lichaam van Oscar Candries, in massagraf op het stationsplein, 14 januari 1915, Proces-verbaal van de ontgraving van het massagraf op het stationsplein van Leuven, bijgewoond door o.a. kolonel Lübbert, kaiserlicher KreisChef, eerste adjudant oberleutnant Telemann, burgerlijk commissaris, dr. Kreuter, vertegenwoordigers van de Duitse autoriteit) Stadsarchief Leuven, Fonds Varia, nr. IV.
Er kan maar één conclusie zijn: de francs-tireur versie als verklaring of excuus voor de begane wreedheden strookt niet met de feiten. Een diep ingebakken vijandbeeld: “Man hat geschossen” Hebben Duitse getuigen dan bewust gelogen? Voor sommigen is dat inderdaad het geval geweest. Maar een algemeen fenomeen was dit niet. Er was meer aan de hand. Duitse manschappen die beweerden burgers op militairen te hebben zien schieten, lieten zich (mis)leiden door een diep ingeworteld vijandbeeld. Het fenomeen van de francs-tireurs waarnemingen, ook al deden de feiten zich in de realiteit niet voor, is al tijdens de oorlog verklaard door de socioloog Fernand Van Langenhove [14]. Hij schrijft over een mentale constructie, zeg maar een vijandbeeld, die mensen dingen doet ‘zien’ die ze eigenlijk niet konden waarnemen. In de mate dat deze mentale constructie algemeen verspreid en aanvaard was, kon dat tot een soort collectieve psychose leiden. Was dit alles dan een leugen en doelbewust bedrog? Volgens Van Langenhove niet. Men nam de dingen waar, zoals men ze wilde zien, of in elk geval verondersteld was te zien.

Een opvallend citaat uit een Duitse ooggetuigenverklaring van Paul Telemann, adjunct van de Etappen Kommandantur in Leuven op 28 augustus 1914: "Ich habe selbst gesehen, wie Angehörige des Batls (Bataillons nvdr) Neuss auf die Ruïnen der leergebrannten Häuser am Bahnhofplatz (vom Bahnhof aus rechts) schossen und anscheinend den infolge des Geschossaufschlags entstehenden Staub für Pulverdampf von soeben abgegebenen feindlichen Schüssen hielten". Blijkbaar verwarden Duitse manschappen het stof van inslaande kogels, die zij zelf op gevels afschoten, met kruitdamp afkomstig uit de geweren van vermeende vijandelijke schutters, die van achter die gevels op Duitse troepen schoten. Deze verklaring werd niet in het Duitse Witboek opgenomen. Schöller P. Der Fall Löwen und das Weißbuch. Böhlau, 1958 p. 63.
De Duitse beeldvorming over een bevolking die in opstand kwam, daartoe aangezet door de Belgische militaire autoriteiten die in het geheim munitie en wapens leverde, leefde hardnekkig in brede lagen van de Duitse bevolking [15]. Dat was al zo voor het uitbreken van de oorlog. Dat beeld ging terug op de Frans-Duitse oorlog van 1870. Niet toevallig duidden Duitse kranten het fenomeen van een complotterende burgerbevolking systematisch aan met het Franse label francs-tireurs en niet het Duitse equivalent Freischütz. Met die perceptie trokken troepen ten strijde, wat een enorm wantrouwen ten aanzien van de burgerbevolking creëerde. Eén van de infanterieregimenten die aan de gewelddaden in Leuven deelnam, was voor haar aankomst in Leuven verrast door de vriendelijkheid waarmee de bevolking de troepen onderweg bejegende, maar toch vertrouwde ze het zaakje niet: “doch konnten wir der harmlosen Gesinnung der Belgier nicht trauen: zuviel von Belgischer Hinterlist und Falschheit war schon bekannt geworden [16]”. Kenmerkend in deze context was de geagiteerde reactie van de Duitse bevolking op gevangen genomen Belgische burgers die naar kampen werden afgevoerd. Deze mensen zouden voorbij marcherende Duitse soldaten met kokende olie hebben overgoten, de ogen van gewonden uitgekrabd en vingers als trofeeën afgekapt [17]. Het is illustratief voor het irrationele vijandbeeld in Duitse middens.

“Bewezen is ook het gieten van kokende teer op de Duitsche troepen” (uit de verklaring van generaal von Boehn, bevelhebber van het 11de ReserveKorps over Leuven op 25 augustus 1914, Nederlandstalige versie van het Duitse Witboek, bijlage D, verklaring 1, p. 235)

Een taai vijandbeeld - Het idee dat burgers op Duitse troepen schoten, heeft lang hardnekkig standgehouden. De Duitse beeldvorming bleef ook na de oorlog doorleven, onderbouwd met dezelfde argumenten, breed gedragen, zelfs in academische kringen. Als na de oorlog zovele Duitse regimenten hun bijdrage aan de Eerste Wereldoorlog te boek stellen, valt het op hoezeer de betrokken eenheden de gebeurtenissen in Leuven nauwelijks of in bedekte termen beschrijven[18]. Als in een mantra weerklinkt telkens weer de versie over de Leuvense francs-tireurs. De regimentsgeschiedenissen volgden netjes de tijdens de oorlog ontwikkelde officiële Duitse versie van de feiten. Ze tonen aan dat het vijandbeeld bleef doorleven.

"Das Armee-Oberkommando ging nach Löwen. Aufreizende Erlasse der belgischen Regierung zum Heckenschützenmorden wurden auch hier forgefunden, im Kampf erschossene Frauen met Waffen in der Hand" Citaat van generaal von Kluck (1920!), bevelhebber van het Duitse Eerste Leger VON KLUCK A., Der Marsch auf Paris und die Marneschlacht 1914, Berlijn, 1920, p. 26. Vertaling Het opperbevel van het Eerste Leger ging naar Leuven. Ophitsende maatregelen van de Belgische regering tot francs-tireursaanslagen kwamen ook hier voor. Vrouwen met wapen in de hand werden in gevechten doodgeschoten.

In de jaren 1928-29 laaide de discussie nogmaals op naar aanleiding van een onderzoeksrapport in het Duitse parlement en de publicatie van een artikel van een Duits hoogleraar in een Amerikaanse tijdschrift [19]. Belgische auteurs eisten en kregen een wederwoord in een poging de publieke opinie voor zich te winnen [20]. Aan die lange periode van negationisme kwam pas na de Tweede Wereldoorlog een einde, toen Duitse academici de argumentatie rond de francs-tireurskwestie aan een grondige bronnenkritiek onderwierpen. Pas in 1958 werd de kwestie als mythe ontkracht [21]. En toch duikt het geloof in de francs-tireurs theorie af en toe nog op. Recent weidde Marc Reynebeau in de Standaard een artikel aan het fenomeen [22]. Een blijkbaar niet door enige kennis gehinderde Duits kunsthistoricus oreerde vanuit het verre Amerika dat francs-tireurs toch hadden toegeslagen in Leuven in 1914. Want dat “volgens hem, de Belgen altijd al dol waren op wapens en op de jacht, en de Duitsers als ‘wild met een helm op’ zouden hebben beschouwd”. Voorwaar een merkwaardig argument. Maar toch kreeg de man een heel forum in de krant Die Welt. Alsof er opnieuw twijfel moet gezaaid worden over de juiste toedracht van de feiten, omdat Duitsland oorlogsschuld moe is.

Geweld op de bevolking als chantagemiddel - Dat Leuven en bij uitbreiding ook andere steden en dorpjes in België tijdens die bewuste eerste oorlogsmaanden van 1914 het slachtoffer van Duitse oorlogsmisdaden zijn geworden, wordt ondertussen algemeen aanvaard [23]. De verklaringen van Belgische ooggetuigen, die onafhankelijk van elkaar zijn opgetekend, zijn overweldigend [24]. En ook al kloppen misschien niet alle details en vallen er hier en daar ook inconsistenties tussen de getuigenissen onderling af te lezen, toch zijn ze veel directer, concreter, preciezer en bevestigen verschillende getuigen onafhankelijk van elkaar dezelfde gebeurtenissen. En daarnaast zijn er ook nog de verklaringen van onafhankelijke waarnemers uit de neutrale staten Nederland en de Verenigde Staten, die Leuven tijdens de week van geweld bezochten en met eigen ogen zagen hoe Duitse manschappen plunderden, brand stichtten en mensen deporteerden [25]. Al deze verklaringen schetsen een veel breder plaatje van het oorlogsgeweld in Leuven. Want ook dat is een opvallende leemte in de Duitse verklaringen: zij hebben het alleen over beschietingen die het begin van de week van terreur inluidden, maar reppen met geen woord over de andere vormen van geweldplegingen door Duitse troepen. In Leuven zijn 272 mensen inclusief vrouwen en kinderen omgebracht, waarvan de meesten tussen september 1914 en april 1915 zijn ontgraven uit geïmproviseerde graven of uit de drie massagraven in de stad. Uit de verslagen blijkt dat velen zijn omgekomen door executies (nekschot of bajonetsteken), verbranding of door beschietingen tijdens razzia’s in huizen[26]. In het centrum werd in 1081 huizen brand gesticht met behulp van brandversnellers [27]. Duizenden mensen werden op de vlucht gejaagd en zeker 1100 maandenlang in concentratiekampen opgesloten. Op geen enkele manier kan de theorie van de ‘francs-tireurs’ deze uitwassen goed praten. De terreur die gedurende een week over de bevolking werd uitgestort, was ongegrond, buitensporig en ongemeen hard.

De Amerikaan Hugh Gibson suggereerde op 28 augustus 1914 aan één van de Duitse manschappen in Leuven dat de geweldplegingen op de bevolking misschien niet helemaal in verhouding stond tot de vermeende beschuldigingen:
“Just to see what would happen I inquired about the provision of The Hague Conventions, prescribing that no collective penalty can be imposed for lawless acts of individuals. He dismissed that to his own satisfaction by remarking that: ‘All Belgians are dogs, and all would do these things unless they are taught what will happen to them.’ (uit Gibson H. A Journal From Our Legation in Belgium. New York 1917)

Met deze uitspraak raakte Gibson eigenlijk de kern van de zaak: schendingen van mensenrechten. Zelfs al zouden de vermeende straatbeschietingen door burgers begonnen zijn (Duitse versie) of door troepen die op elkaar zijn beginnen schieten, of zelfs in scène gezet (Belgische versie), eigenlijk doet dat er niet zozeer toe, omdat de straatbeschietingen enkel kunnen verklaren wat het geweld triggerde. Zij hebben de spiraal van geweld ‘alleen maar’ in gang gezet. Wat daarop volgde –executies, brandstichtingen, mensen gebruiken als levend schild, deportaties- had een veel grotere reikwijdte. Het waren gewelddaden die volgens toenmalige –al bij al nog vrij premature- regels van het internationale volkenrecht niet door de beugel konden en dus als oorlogsmisdaden moesten worden bekeken. Het geweld werd gebruikt als straf of als represaille. Waarom? Het scenario dat de militaire bezetter in Leuven volgde, maar ook in alle andere geteisterde dorpen en steden (Visé, Aarschot, Soumagne, Rossignol, Andenne, Tamines, Dinant, Dendermonde…) doet een strategie vermoeden, die werd boven gehaald als daar ook maar de minste aanleiding toe was. Frustraties over elk oponthoud in de Duitse opmars werden op de bevolking afgereageerd. In Leuven vormde de uitval van het Belgische leger vanuit de vesting Antwerpen op 25-26 augustus 1914 de aanleiding voor het geweld. Het stoorde de Duitse legerleiding mateloos. Tegelijk zien we dat in Leuven en bij uitbreiding de hele regio waar de militaire operaties plaatsgrepen, de bevolking het zwaar moest ontgelden. In zekere zin werd de bevolking als pasmunt gebruikt om het Belgisch leger onder druk te zetten niet langer tegen het Duitse leger op te treden. Morele chantage dus… Om Duitse manschappen zo ver in het geweld mee te krijgen, gebruikten militairen het vijandbeeld van de francs-tireurs. In bezet gebied zorgde niet zozeer de geüniformeerde vijand voor de grootste dreiging, maar de hele bevolking die zogenaamd in het geheim bewapend werd en achterbaks tegen een in hun ogen gerechtvaardigde militaire bezettingsmacht complotteerde. Het ‘francs-tireurs-isme’ diende als vrijbrief voor de militairen ter plaatse: onder het mom van burgers die op militairen schoten, kon een pallet van geweldplegingen worden ingezet, zonder dat iemand daar binnen de eigen troepen, in eigen land of in het buitenland morele bezwaren tegen maakte. Elders was al gebleken dat de bezettingstroepen ongestoord hun gang hadden kunnen gaan, tenminste zonder internationale inmenging (5 augustus 1914 Soumagne 118 doden, 8 augustus Melen 108 geëxecuteerden, 15 augustus Visé bij Luik, 19 augustus Aarschot 173 slachtoffers, 20 augustus Andenne en Seilles 262 slachtoffers, 21-22 augustus Tamines 383 slachtoffers, 23 augustus Dinant 673 geëxecuteerden). Wraakacties op de bevolking waren een militaire strategie te zijn. Het recept bleek te werken, want overal waar de Duitse troepen een strobreed in de weg werd gelegd, barstte het geweld tegen de bevolking uit. Zo diep ingeworteld zat de overtuiging dat burgers in heel België een krachtmeting het overweldigende Duitse leger aangingen. Ook in het thuisland gingen deze argumenten er als zoete koek in, want ze pasten in de overheersende perceptie over een vijandig gezinde burgerbevolking in België. Als officieren zich na de gebeurtenissen in Leuven moesten verantwoorden ten aanzien van het Duitse oorlogsministerie en de rijkskanselier, beriepen ze zich op de overheersende publieke opinie over de ‘francs-tireurs’. Zolang de wreedheden geen smet op het Duitse blazoen wierpen, gingen ze door.

Conclusie - Sinds het onderzoek van Schöller in 1958, maar vooral nadat Horne en Kramer de verklaringen over de Duitse geweldplegingen in Dinant onder het vergrootglas legden met behulp van archieven die in Moskou werden teruggevonden, groeide de consensus rond de interpretatie over vermeende ‘francs-tireurs’ in de eerste oorlogsmaanden van 1914. Een zogenaamde Belgische volksopstand is er nooit geweest en berust op een valse voorstelling van zaken, ondersteund door collectieve autosuggestie. De gewelddaden ten aanzien van de bevolking waren effectief een vergelding én een pressiemiddel ten aanzien van het Belgische leger om zich niet langer tegen de doortocht van de Duitse troepen te verzetten. Deed het leger dat wel, dan wreekten gewapende troepen zich systematisch op de bevolking. De gewelddaden in Leuven barstten niet toevallig los op een dag dat het Belgische leger daadwerkelijk een uitval vanuit de vesting Antwerpen op de Duitse flank deed (25-26 augustus). Duitse militairen bedienden zich maar al te graag van de perceptie over de vijandige burgerbevolking als voorwendsel om die excessen van geweld op weerloze burgers te verantwoorden.

Hilde Verboven, november 2014

EINDNOTEN [1] VERBOVEN H., Bezette stad, verwoeste stad. Leuven 1914, in M&L, 33/4 (2014) p. 40-62; TIXHON A. & DEREZ M., Martelaarssteden. België, augustus-september 1914, Namur, 2014. [2] Leuven is tot één hoop asch geworden!, in De Tijd: godsdienstig-staatkundig dagblad, 29-8-1914; MOKVELD L., op.cit., p. 97; Ochtendblad A. De oorlog: Leuven verwoest, in Nieuwe Rotterdamsche Courant, 29-8-1914. [3] Zoals blijkt uit het interview dat von Manteuffel in Leuven met de Nederlandse journalist Mokveld had, eind augustus 1914: MOKVELD L., De overweldiging van België : ervaringen, als Nederlandsch journalist opgedaan, tijdens een viermaandelijksch verblijf bij de Duitsche troepen in België, Rotterdam, 1916, p. 79. [4] Auswärtiges Amt, Die völkerrechtswidrige Fuhrung des Belgischen Volkskriegs, Berlijn, 1915. [5] VERBOVEN H., Bezette stad, verwoeste stad. Leuven 1914, in M&L, 33/4 (2014) p. 45. [6] Zie getuigenis mgr. Simon Deploige Ministere de la Justice & Ministère des Affaires Etrangères, Réponse au livre blanc allemand du 10 mai 1915, Paris, 1917, p. 377; Stadsarchief Leuven, Fonds Varia, nr. IV, A. Nerincx. 4. Redenen van de verwoesting van Leuven. [7] FUGLISTER A., Louvain.Ville martyre. Paris, Londres, 1916, p. 51. [8] SCHÖLLER P. Der Fall Löwen und das Weißbuch. Böhlau, 1958. [9] Bewijzen dat Leuvenaars zijn ondervraagd in het kader van dit Duitse onderzoek: Stadsarchief Leuven, Fonds Varia, nr. IV: A. Nerincx. 4. Redenen van de verwoesting van Leuven (na 1918); Stadsarchief Leuven, kopie oorlogsdagboek prof. Scharpé, interview op 23 september 1914. [10] Stadsarchief Leuven, WO1-dagboeken, dagboek Scharpé, 23 september 1914, ondervraagd door dr. Ivers. [11] KADOC, oorlogsdagboek Valerius Claes, 21 en 25 november 1914: getuige Armand Thiéry weigert het door de krijgsauditor opgestelde verslag te ondertekenen en rector Ladeuze verklaarde aan Claes dat de auditor een bekentenis probeerde af te dwingen. [12] Affiche 6 en 17 augustus 1914: McMaster University Libraries (Canada), zie ook http://www.oorlogsdagboekleuven.be/ontwapenen/ en http://www.oorlogsdagboekleuven.be/oproep-tot-kalmte/ [13] Stadsarchief Leuven, Fonds Varia, nr. IV: A. Nerincx. 4. Redenen van de verwoesting van Leuven (na 1918). [14] VAN LANGENHOVE F., Comment naît un cycle de légendes : francs-tireurs et atrocités en Belgique, Lausanne, 1916. [15] HORNE J., en KRAMER A., German atrocities, 1914. A history of denial. New Haven, Londen, 2001, p. 89-174. [16] DZIOBEK O., Geschichte des Infanterie-Regiments Lübeck, 3. Hanseatisches, Nr. 162. Auf Veranlassung des Offizier-Vereins ehemaliger 162er, Oldenburg, 1922, p. 26. [17] FUGLISTER A., Louvain.Ville martyre. Paris, Londres, 1916, p. 75-83. [18] DZIOBEK O., op.cit., p. 25-35; KOCH O., Das Landwehr-Infanterie-Regiment 53 im Weltkrieg 1914-18. Regimentsgeschichte verfasst an hand der Akten des Regiments, Essen, 1928, p. 10-13; SUHRMANN W., Geschichte des Landwehr-Infanterie-Regiments Nr. 31 im Weltkriege, bearb. auf Grund der amtl. Kriegstagebücher auf Veranl. des Reichsarchivs, (Erinnerungsblätter deutscher Regimenter. Truppenteile d. ehem. preuß. Kontingents, 238). Oldenburg, Berlijn, 1928. [19] MEURER C., The blame for the Sack of Louvain, in Current History, juli 1928, p. 556-566. [20] MAYENCE F., The Belgian Rejoinder, in Current History, juli 1928, p. 566-571; FUGLISTER A., A neutral description of the sack of Louvain, Concord, New Hampshire, 1929. [21] SCHÖLLER P., Der Fall Löwen und das Weißbuch. Böhlau, 1958. [22] REYNEBEAU M., Oorlog met andere middelen, in De Standaard, 20 september 2014. [23] HORNE J. & KRAMER J., German atrocities, 1914. A history of denial, New Haven, Londen, 2001; LIPKES J., Rehearsals. The German Army in Belgium, August 1914, Leuven, 2007. [24] [Belgische onderzoekscommissie], La violation de droit des gens en Belgiue. I. Rapports officiels de la Commission d’enquête sur la violation des règles du droit des gens, des lois et des coutumes de la guerre, (Publication officielle du gouvernement belge). Paris, Nancy, 1915, p. p47-53; Ministère de la Justice & Ministère des Affaires Etrangères, Réponse au livre blanc allemand du 10 mai 1915, Paris, 1917, bijlage D; Committee on alleged German outrages, Report of the Committee on alleged German outrages appointed by His Majesty’s government, Londen, 1915; MAYENCE F. Het Duitsche leger te Leuven in augustus 1914 en het Duitsche Witboek van 10 mei 1915. Twee betoogschriften uitgegeven door de zorgen van de Belgische regeering, Leiden 1918; FUGLISTER A., Louvain. Ville martyre, Paris, Londres, 1916; Universiteitsarchief KU Leuven, Oorlogsdagboek Felix Boon (1914-18), geschonken door Luc Verwilghen, kleinzoon van Felix Boon, op 23 juni 2010; KADOC, Oorlogsdagboek pater Valerius Claes, BE/942855/1884/1200. [25] Gibson H., A Journal From Our Legation in Belgium, New York 1917; BRAND WHITLOCK, Belgium under the German occupation. I: A personal narrative. Londen, 1919; MOKVELD L., De overweldiging van België : ervaringen, als Nederlandsch journalist opgedaan, tijdens een viermaandelijksch verblijf bij de Duitsche troepen in België, Rotterdam, 1916 [26] KADOC, Oorlogsdagboek Valerius Claes, 7-9 september 1915 ontgraving van massagraf hoek Tiensevest-Maria-Theresiatraat; en Stadsarchief Leuven, Fonds Varia, nr. IV, archief Nerincx, proces-verbaal van de ontgraving van het massagraf op het stationsplein. [27] Stadsarchief Leuven, schadeplan Eerste Wereldoorlog.
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15237
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 28 Aug 2018 11:43    Onderwerp: Reageer met quote

De Waarheidsvriend - Huisorgaan van de Gereformeerde Bond binnen de PKN - Gepubliceerd op: 28 augustus 1914

De ontzettende toestand waarin Europa door den oorlog is gebracht, heeft tot de volkeren heel wat te zeggen.

De Heere God heeft zijn straffende hand op ons werelddeel gelegd. En het is voor onze zonden en die onzer vaderen dat wij worden gekastijd.

Kon het ook wel haast uitblijven dat de Heere de natiën kwam bezoeken? Het was niet tot de Wet en de Getuigenis dat de volkeren zich wendden, maar het waren de Baals die zij naliepen.

Men herinnert zich het woord van dien Franschen Minister, die de lichten aan den Hemel zou uitdooven, dat geroep van: „laat ons hunne banden verscheuren en hunne touwen van ons werpen, " dat instemmen met hen, die in den tijd van den profeet Jesaja leefden, en die het uitriepen: „laat ons eten en drinken, want morgen sterven wij."

Het is thans geen tijd van critiek, maar van schuldbelijdenis.

Gansch Europa treurt vanwege de ellende van den krijg.

Wij beleven de tijden, die in de Openbaringen voorspeld worden en waar wij lezen: dat de kooplieden der aarde zullen weenen en rouw maken over haar (de groote stad Babyion) omdat niemand hunne waren meer koopt.

Alles is in verwarring. Het is een groote chaos, waarin wij ons bevinden.

Moge de Heere ons genadig zijn en Zijn toorn nog van ons afwenden.

Tsja... https://www.digibron.nl/search/detail/1b6845aa88e0f5000198fec21def9aab/staat-en-maatschappij
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 15237
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 28 Aug 2018 11:48    Onderwerp: Reageer met quote

Vredespaleis. De voor- en rechterzijgevel van het Vredespaleis te Den Haag, zoals bij de opening van 28 augustus 1913, als de aanplant nog jong is.

Foto! https://www.geheugenvannederland.nl/nl/geheugen/view?identifier=SFA03%3ASFA007001341

Over het Vredespaleis, zie ook hier:
https://indebuurt.nl/denhaag/toen-in-denhaag/111-jaar-geleden-werd-de-eerste-steen-van-het-vredespaleis-gelegd~55825/
https://www.kb.nl/themas/geschiedenis-en-cultuur/kunst-en-cultuur/vredespaleis
https://www.geschiedenisportaal.nl/v2/2013/08/28/vredespaleis-1913/
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Berichten van afgelopen:   
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Wat gebeurde er vandaag... Tijden zijn in GMT + 1 uur
Pagina 1 van 1

 
Ga naar:  
Je mag geen nieuwe onderwerpen plaatsen
Je mag geen reacties plaatsen
Je mag je berichten niet bewerken
Je mag je berichten niet verwijderen
Ja mag niet stemmen in polls


Powered by phpBB © 2001, 2002 phpBB Group