Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index Forum Eerste Wereldoorlog
Hét WO1-forum voor Nederland en Vlaanderen
 
 FAQFAQ   ZoekenZoeken   GebruikerslijstGebruikerslijst   WikiWiki   RegistreerRegistreer 
 ProfielProfiel   Log in om je privé berichten te bekijkenLog in om je privé berichten te bekijken   InloggenInloggen   Actieve TopicsActieve Topics 

Terneuzenaar spion in de Eerste Wereldoorlog

 
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Nederland tijdens WO1 Actieve Topics
Vorige onderwerp :: Volgende onderwerp  
Auteur Bericht
mrs Stan



Geregistreerd op: 2-7-2007
Berichten: 4597
Woonplaats: Terneuzen

BerichtGeplaatst: 16 Okt 2008 14:03    Onderwerp: Terneuzenaar spion in de Eerste Wereldoorlog Reageer met quote

Heinrich Binder.
Spionagezentrale Brussel.

Der Kampf der deutschen Armee mit der belgisch-englischen Spionage und der Meisterspionin Gabriele Petit.
Aus den Papieren der Geheimagenten E.C. und M.A

Hanseatische Terlangsanstalt
Hamburg. Leipzig. Berlin.

Wat? Spionnage in een Duits Konsulaat!
En of!
Dat was me een zaakje. De secretaris van het Konsulaat Reniers, de zoon van den Duitsland viandig gezinden
Commissaris van het Belgische Loodswezen in Terneuzen, was een Belgisch spion. De chauffeur De Witte, die 3 jaar
lang den Duitsen Konsul reed, die door het "autopark" van het IV leger in Gent in de uniform van de Duitse
"Kraftfahrtruppen" gekleed werd, was een Belgisch spion!"

Hij was van geboorte Nederlander en kon, in Duitse uniform, zoals een goede, oud Nederlands spreekwoord zegt:
zijn ogen de kost geven.....

Maar het dwaze systeem, dat ieder, die bij ons bevelen uitdeelde, noodzakelijk een halfgod was, waarop geen
kritiek uitgeoefend kon worden, heeft ons oneindig veel schade berokkend.
De lezers zullen inzien, dat niet de mensen, maar enkel en alleen dit systeem er de schuld van was, dat bijvoorbeeld
in het Duitse Konsulaat te Terneuzen vier oorlogsjaren lang gespioneerd kon worden.
Dit groteske feit, deze ongelofelijke tragi-komedie, die naaar het stuiversromannetje ruikt, moet hier in het licht
der geschiedenis, eerlijk en objectief, zonder liefde en haat, geschilderd worden.

We zullen evenwel de namen der Duitse medespelers met de mantel der liefde bedekken. Zij handelden in bekrompen
plichtsgevoel, wilden het beste en wisten feitelijk niet wat zij deden.

Nadat de bezetting van de Stad Gent, de etappen inspectie van het IV leger zich in het paleis van Justitie ingericht
en de overige autoriteiten, pascentrale enz., zich in de gebouwen aan de Kanter (Hace d'Armes) gevestigd hadden,
verscheen op zekere dag de vertegenwoordiger van de Engelse firma John P. Best te Londen bij de leiders van deze
legerafdeling om zijn diensten als Duits Konsul aan te bieden.
Door zijn kennis van de Duitse taal en zijn joviaal optreden werkte hij zich daar spoedig in en zijn waardige
verschijning, die aan een Duitse opperhoutvester herinnerde, zijn lange witte baard, zijn heldere ogen waarborgen hem
spoediger dan anders 'het vertrouwen' van de Duitse etappeninspectie.
Terneuzen ligt 30 km. van Gent verwijderd. Aan de mond van het het Kanaal Terneuzen-Gent ligt een kleine, maar
belangrijke Nederlandse zeehaven, waar bijna alle Europese staten door een vice-konsulaat vertegenwoordigd waren.
Alleen Duitsland had daar voor de oorlog geen konsulaat.
Met de bezetting van België maakten de belangen van het leger evenwel noodzakelijk, dat hier een vice-konsulaat opgericht
werd: de proviandering van het leger, voorzover dan levensmiddelen uit Holland over Terneuzen ingevoerd werden, de controle
van de naar België reizende Nederlanders en de terugstromende Belgen, de bestrijding van de vijandelijke spionage en propaganda,
dat alles rechtvaardigde en maakte een vertegenwoordiging noodzakelijk.
De benoeming van den heer Blankers tot Keizerlijk Duits Vice-Konsul verwekte in Terneuzen een algemeen hoofdschudden.
Niet dat men aan zijn achtenswaardigheid twijfelde. Men wist alleen, dat Blankers met een Belgische getrouwd was, die
zich bij het begin van den oorlog met Duitsland vijandige handelingen bezig hield, hetgeen aan het karakter van deze
dame niet de minste afbreuk kan doen en hetgeen absoluut begrijpelijk is, - men wist, dat het op het kantoor van den
heer Blankers twee bedienden werkten, van welke de secretaris van het konsulaat werkend lid van de "Familiengrusz"(mot de
Soldat) [noot v.d. vertaler. Dit was een vereniging die zich bezighield met het smokkelen van brieven, het overbrengen
van jonge Belgen naar Holland en vandaar naar Engeland, spionage enz.] en de chauffeur lid van de Belgische spionnagedienst
was.
Men zou geloven, dat de heer Blankers van de werkzaamheid van zijn ondergeschikten op de hoogte moest zijn geweest. Maar
dit te beweren, zou onvoorzichtig en onrechtvaardig zijn, want daarvoor zou een eigenaardig licht op den konsul zelf
geworpen worden.
Wij hebben geen bewijzen om onvoorwaardelijk aan te nemen, dat de heer Blankers van de werkzaamheid van de op zijn kantoor
werkende beide Belgische spionnen op de hoogte was.
Misschien zal hij nu lachen, als hij deze regels lezen zal - misschien zal hij zijn handen ineenslaan en uitroepen: Hoe kon
ik toch zo met blindheid geslagen zijn, dat ik niets zag en hoorde van hetgeen er zich om mij heen afspeelde!"
In ieder geval zal de heer Mathieu Blankers als Keizerlijk Duits Vice-konsul in Terneuzen en werkte hand in hand met de
Duitse autoriteiten.
Zijn secretaris, op wiens schouders al het werk betreffende het konsulaat rustten, was mijnheer Jean Reniers.
Hij was de zoon van den beëdigde Belgischen Commisaris van het loodswezen in Terneuzen, dus van een Belgisch ambtenaar.
Op initiatief van den Fransen en Belgischen Konsul van Cantfort, die voor ons een zeer gevaarlijk tegenstander was, nam de
jonge Reniers de betrekking bij den Heer Blankers aan.
Cantfort, met wien Mevrouw Blankers omging, was verbindingsman van de"Familiengruse"voor Gent en was in Belgische kringen
geacht en bemind. Hij had reeds wonderbaarlijke dingen tegen de gehate Duitsers gepresteerd. Het was begrijpelijk, dat hij er
het grootste belang bij had een vertrouwensman bij een der Duitse Overheden te hebben!
Het had den heer Blankers eigenlijk moeten opvallen, dat juist van deze zijde de jonge Reniers aanbevolen werd. Nog meer echter
had hem moeten opvallen, dat de jonge secretaris Reniers, die volgens zijn leeftijd toch dienstplichtig was, er niet aan dacht,
aan de dringende oproep van zijn koning gevolg te geven en naar het front te snellen. Hij en de Belgische spionnageleiding wisten,
dat hij op deze post zijn vaderland van meer nut zou kunnen zijn dan in de natte, koude loopgraven van de IJser.
Zo bleef Reniers vier jaren lang secretaris van het Duitse konsulaat. Na den oorlog werd hij dadelijk wegens zijn voor België
bewezen diensten gedecoreerd e tot Belgisch konsulaatsecretaris benoemd. Een betrekking, die hij nu nog bekleed.
Met zij verre van ons om den jongen man wegens zijn werkzaamheid te laken of te verachten. Hij diende zijn vaderland op zijn
manier en alleen wij zijn te laken, wij, die voor hem de weg openden om zijn werkzaamheden te volvoeren.
Hij had inzage in belangrijke documenten, had invloed en beweginsvrijheid. Wat dat betekent, kan slechts diegene begrijpen,
die de hel der spionnage uit eigen aanschouwing kent.
In het jaar 1917 werd de heer Blankers door de Nederlandse regering wegens veesmokkel gestraft en uit de provincie Zeeland
uitgewezen. Ook dat mag men in oorlogstijd niet al te tragisch opnemen. De oorlog verdraaid alle begrippen.
En zo kwam het, dat in deze tijd de heer Reniers met mevrouw Blankers te samen het Duitse konsulaat beheerden.
Zij hebben beiden zeker naar hun beste weten en volgens geweten hun dienst gedaan en wij willen hun activiteit niet in twijfel
trekken.
Nog veel actiever was de chauffeur De Witte, die tot het midden van 1917 Konsul Blankers en veel Duitse officieren reed. Hij
was Hollander van geboorte.
Daar echter de heer Blankers voor zijn betrouwbaarheid instond, werd De Witte door het "Kraftwagenpark"van het IV leger
opgenomen en voorzien van de uniform der "Kraftfahrtruppen", die hij met ere droeg en die hem zijn werk als actief Belgisch
spion belangrijk verlichtte.
Het zou ook verkeerd zijn, nu iemand voor deze kapitale fout ter verantwoording te willen roepen. Het was nu eenmaal zo. Het
was oorlog - Men had het bevolen. Het bevel moest uitgevoerd worden.
Nooit werd zijn auto, als deze over de grens snelde, onderzocht. Zo goed als nooit door een onvoorzichtige wachtpost
aangehouden.
Het toverwoord: "Duits konsulaat", de uniform van De Witte als Duits autobestuurder - het zou wel duivels werk geweest zij,
wanneer iemand daartegen verdenking zou gekoesterd hebben!
En toch waren er officieren, die het zaakje niet zo goed vertrouwden. Het waren meestal terug gekeerde frontstrijders, -
reserveofficieren, psychologen-, maar de inrichting van het Duitse leger verbood het eenieder zich in zaken te mengen, die h
hem niets aangingen. Dat was tenslotte toch ook de grootheid van het leger, dat na 14 dagen 150 km. diep in vijandelijk land
stond, dat in een overwinningsloop zonder weerga die vestingen onder de voet liep en de grote legers van den vijand in eigen
land als hazen voor zich uitdreef. Dat mogen wij niet vergeten.
Toch moesten aan de werking van het opdringende leger hier of daar fouten kleven. Dat deze fouten juist op een der belangrijkste
punten aanwezig waren: evenals in eigen fouten, - dat kwam den Heer Blankers en de zijnen ten goede.
De chauffeur De Witte heeft de Belgische spionnagedienst jarenlang achtereen van de belangrijkste meldingen voorzien. Zijn
specialiteit waren de grensversterkingen. Wanneer het Belgische offencief in de rug van het IV leger gelukt was, dan zou De
Witte een grote persoonlijke verdienstelijkheid aan deze operatie gehad hebben.
Dat hebben na de oorlog Belgische en Engelse officieren van de generale staf openlijk en onomwonden toegegeven.
De Witte wist, hoe hij werken moest. Zijn konsul die in de auto zat, mocht vanzelfsprekend niets weten. Hij mocht, wanneer
de wagen eens onderzocht werd, niet gecompromitteerd worden.
En zo had hij het volgende systeem: Op zijn tochten was een voorband van zijn auto met berichten gevuld.
Hij bestuurde deze wagen met de kostbare inhoud natuurlijk in de gevarenzones zo voorzichtig, dat hem niets gebeurde.
Bij de uitgang van de stad Gent, bij de prachtige oude poort van deze eeuwig mooie stad staat een cafétje.
"In het Sluiske", heet het. Hier reed De Witte altijd heen. Hier stapte de konsul altijd uit en reed dan met de tram in de stad terug.
Waarom? Dat mogen de goeden weten.
De Witte stalde zijn wagen in de daar aanwezige garage en verwisselde regelmatig het ene wiel voor het andere. Dit wiel was
ondertussen door zijn handlangers gevuld en geprepareerd.
Het is dus geen wonder, dat De Witte zich grote verdiensten voor zijn land verwierf en dat hij werken kon, dat het een lieve
lust was.
Maar de auto van den Heer Blankers was in de ware zin van het woord niet met zijn gewicht aan goud te betalen. Het was een
wonderwagen. En wat met deze wagen gepresteerd werd, zullen de lezers van deze regels voor de eerste maal horen: of is het
misschien een kleinigheid om in de loop van enige maanden vijftig millioen te veroveren. Dat zijn sommen en gewichten waarvoor
wij nu jammergenoeg geen flauw begrip meer hebben.
Vele Belgische spoorwegbeambten weigerden na de bezetting voor de Duitsers dienst te doen. Zij weigerden de loyaliteitsverklaring
te ondertekenen, waarbij zij van de volgende logische gedachtengang uitgingen: wanneer het spoor niet werkt, moet voor iedere
Belg een Duits spoorwegbeambte of soldaat inspringen. Het spoor moet werken. Dus kunnen zij niets verstandigers doen, dan
niet werken.
Vanzelfsprekend moesten zij echter leven. Leven en eten, dat is nu niet zo eenvoudig, wanneer alles bezet en gerantsoeneerd is
en bovendien onder controle staat. Dat beetje geld was spoedig op, - te eten kregen alleen zij die werkten. Dat was ook weer
logisch. En van Duitse zijde absoluut juist. Nu gireerde de Belgische regering 50.000.000 fr. voor steun aan de stakende
spoorwegbeambten in het bezette gebied.
Dat overmaken op zich is eenvoudig. Een pennestreek van een minister. Geld was er immers in overvloed. Engeland, Frankrijk,
Amerika - 50 millioen was een bagatel. Maar het moest over de grens, over de electrische dodendraad gebracht worden en
indien mogelijk goud. Veel goud.
Ieder, die in de heksenketel werkte en streed, kent dit raadsel. Men deed zijn best om de spoorwegbeambten uit te hongeren en toch
leefden zij als God in Frankrijk.
Daar moest ergens iets niet in orde zijn.
Langzamerhand hadden de Duitse leidende instanties vernomen, dat deze mensen door de Belgische regering onderhouden en gesteund
werden.
Men stelde alles in het werk, men verscherpte de grenswacht, men zocht overdag, en in donkere nachten, - men zocht overal.
En terwijl arme drommels en machtige spionnen tot op hun huid doorzocht aan de posten, reed met veel geluid de Duitse
konsulaatsauto door de hoog opgehaalde afsluitboom. Het toverwoord: "Duits Konsulaat" drong door de nacht, een korte flits der
lampen op passen en gezichten, - een groet..... Hier rolden een paar millioen over de grens.
De leidign van deze geldtransporten was niet aan De Witte toevertrouwd, maar aan den Amerikaansen Vice-Konsul Van Hee. Hij
was Belg en was door zijn collega Blankers bij de Duitse autoriteiten geintroduceerd. Hij had zelfs een paar Duitse majoors
als vriend. Hij was leider van het Amerikaanse hulpcomitee en bleef dat ook na de intrede van Amerika in deze grote volkerenstrijd.
Ook zijn pas droeg het opschrift: Transportmiddel". Auto van het Duitse Vice-Konsulaat in Terneuzen".
Een korte, mooie rit van Gent naar Terneuzen. Hier was Nederlands grondgebied. Hier waren zij thuis. Hier reed de auto bij het
"Hotel des Voyageurs" voor geregeld.
Aan een klein tafeltje, links van de ingang wachtte de procuratiehouder Ruyters van de "Nationale Bankvereninging". Van Hee
tekende een kwitantie, de millioenen werden openlijk nageteld, in de koffer gedaan en tergu ging het over de grens naar Gent,
van waar het geld verdeeld werd.
De Duitsers moesten kost wat kost acht dit geheim komen! Pas- en reisbepalingen werden tot het onverdraaglijke toe verscherpt en
tenslotte geheel verboden.
In- en uitvoervergunningen konden tenslotte alleen nog maar door den Duitsen vice-konsul Mathieu Blankers verleend worden.
Bij de economische Commissie vertrouwde men hem niet zo goed. Maar zijn militaire Duitse beschermer, die een leidende functie
had, was sterker dan alle bezwaren.
Zijn betrekkingen moesten wel almachtig zijn. Het kwam voor, dat de wachtposten bij Selzaete opdracht kregen, de afsluitboom
op een bepaalde tijd op te houden, daar de auto van de Duitsen vice-konsul passeren zou.
Een grap. Maar een afschuwelijke, die ons veel, veel bloed kostte.
Ja, het had zelfs den keizer en Hindenburg het leven kunnen kosten, wanneer niet toevallig op het laatste ogenblik een tegenbevel
zou gegeven zijn....
Op een voormiddag in Juli 1917 kwam een dame uit de hogere Gentse kringen het bureau van de etappeninspectie binnen.
Wete jullie het laatste nieuws al? Vanmiddag komt er hoog bezoek. De keizer en Hindenburg komen per auto. Zij reden naar "Hotel de la Poste",
eten daar met de officieren. Hindenburg en de keizer slapen vannacht in een slaapwagen op het station Meirelbeke".
Er waren nog geen officieren op het bureau. De onderofficier vroeg de dame, vanwaar zij dit nieuwtje wist. Zij wilde het niet
zeggen. Door toeval vernam men, dat haar bediende een vriend van De Witte was....
De onderofficier had inzicht genoeg om dit voorval te melden.
Het bezoek kon nog afgezegd worden.
's Nachts, het was even over 12 uur, werd het station Meirelbeke door een Engels eskader bommenwerpers zwaar gebombardeerd,
die grote schade aanrichtten en de daar staande goederenwagens versplinterden.
Maar ook het laatste ritje van De Witte kwam.
Op zekere dag kreeg hij het bevel, een Duits officier in zijn wagen naar Brussel te brengen. De konsul was niet in de auto.
De officier zat vooraan naast den chauffeur. De officier, die De Witte voor een Duits autobestuurder hield, vroeg hem, of hij
den chauffeur van konsul Blankers kende. De Witte, wien het bij deze vraag vreemd te moede werd, had genoeg tegenwoordigheid
van geest om deze vraag ontkennend te beantwoorden.
"Kunt u misschien uitvorsen, wanneer die kerel weer in Gent komt?"
De Witte hield zich van den domme en de officier deelde hem mede, dat men dien kerel gecontoleerd had en dat men bewijzen tegen
hem had en dat hij bij zijn eerstvolgende komst in Gent gearresteerd zou worden.....
De officier liet zich naar Rue de la Lot rijden waar De Witte wachten moest. Maar reeds op de Boulevard des Bothaniques moest
De Witte constateren, dat er iets aan zijn wagen mankeerde. De straat helt hier tamelijk sterk. De officier zag het toch zelf
ook. Of hij nu niet voor een paar uurtjes naar een garage zou kunnen rijden en dan weer terugkomen.
"Ja, dat is goed. Het is nu 2 uur. Om 4 uur kunt u beslist weer hier zijn.
"Zeer zeker".
Om 4 uur was De Witte al over de grens.
Zijn wagen had schitterend gereden. Gedurende de oorlog heeft hij geen Duits gebied meer betreden.
Nu leeft hij nog, gedecoreerd en beloond en heeft op zijn manier meer voor zijn land gedaan dan degenen, die hem inkleedden.
De heer Mathieu Blankers leeft nog op zijn prachtige bezittingen in Princenhage. Aan de schrijver van deze regels schreef
hij in Juli 1927 in een brief: Ďk wil niet dadelijk op uw schrijven ingaan, vooral ook omdat het voor mij niet zo gemakkelijk
is om in de Duitse taal te corresponderen. Later krijgt u naders hierover te horen. Kunt u mij misschien ook mededelen, van
welke zijde u mijn adres gekregen hebt, want het "Berliner 8- Uhr Abentblatt" beweert, dat ik in Oostenrijk als God in
Frankrijk op een groot en heerlijk kasteel woon, dat ik gekocht heb".



(uit de verzameling van J. Platteeuw)
_________________
"Those boys were lions led by donkeys" quoted by our friend Mike about the victims of shot at dawn
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Bekijk de homepage
mrs Stan



Geregistreerd op: 2-7-2007
Berichten: 4597
Woonplaats: Terneuzen

BerichtGeplaatst: 16 Okt 2008 14:06    Onderwerp: Reageer met quote


Rechts Dirk de Witte omstreeks 1915.

(uit de verzameling van J. Platteeuw)
_________________
"Those boys were lions led by donkeys" quoted by our friend Mike about the victims of shot at dawn


Laatst aangepast door mrs Stan op 16 Okt 2008 14:12, in toaal 2 keer bewerkt
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Bekijk de homepage
mrs Stan



Geregistreerd op: 2-7-2007
Berichten: 4597
Woonplaats: Terneuzen

BerichtGeplaatst: 16 Okt 2008 14:08    Onderwerp: Reageer met quote


Chauffeur Dirk de Witte met de Duitse vice consul te Terneuzen omstreeks 1914.

(uit de verzameling van J. Platteeuw)
_________________
"Those boys were lions led by donkeys" quoted by our friend Mike about the victims of shot at dawn


Laatst aangepast door mrs Stan op 16 Okt 2008 14:11, in totaal 1 keer bewerkt
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Bekijk de homepage
mrs Stan



Geregistreerd op: 2-7-2007
Berichten: 4597
Woonplaats: Terneuzen

BerichtGeplaatst: 16 Okt 2008 14:11    Onderwerp: Reageer met quote



(uit de verzameling van J. Platteeuw)
_________________
"Those boys were lions led by donkeys" quoted by our friend Mike about the victims of shot at dawn
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Bekijk de homepage
mrs Stan



Geregistreerd op: 2-7-2007
Berichten: 4597
Woonplaats: Terneuzen

BerichtGeplaatst: 16 Okt 2008 14:17    Onderwerp: Reageer met quote




ALBERT, KONING DER BELGEN,

Aan allen, tegenwoordigen en toekomenden, Heil.

Gelet op het koninklijk besluit van 21 Juli 1867, tot instelling van een burgerlijk ereteken bestemd om buitengewone daden
van moed, opoffering en menslievendheid te belonen;
Gelet op het advies van de Commissie voor Nationale Erkentelijkheid,
Op de voordracht van Onze-Eerste Minister, Minister van Binnenlandsche Zaken, en van Onze Miniter van Buitenlandsche Zaken,

WIJ HEBBEN BESLOTEN EN WIJ BESLUITEN:

Artikel 1.- Het Burgerlijk Kruis 1e Klasse 1914-1918 wordt verleend aan de Heer Dirk DE WITTE, te Terneuzen.
Artikel 2.- Onze Eerste-Minister, Minister van Binnenlandsche Zaken, en Onze Minister van Buitenlandsche Zaken,
zijn, ieder wat hem betreft, belast met de uitvoering van dit besluit.
Gegeven te Ciernon, de 6e September 1921.
(w.g) ABERT

VANWEGE DE KONING:
De Eerste-Minister, Minister van Binnenlandsche Zaken,
(w.g.) Carton de Wiart.

De Minister van Buitenlandsche Zaken,
(w.g.) Henri JASPAR.



(uit de verzameling van J. Platteeuw)
_________________
"Those boys were lions led by donkeys" quoted by our friend Mike about the victims of shot at dawn
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Bekijk de homepage
mrs Stan



Geregistreerd op: 2-7-2007
Berichten: 4597
Woonplaats: Terneuzen

BerichtGeplaatst: 16 Okt 2008 14:25    Onderwerp: Reageer met quote



Ministerie van Buitenlands en Binnenlandse Zaken

Algemene Directie A.
Sectie a/O - Nr 3296.
1 Bijlage.

Mijnheer,

Als gevolg aan uw schrijven van 7 dezer, heb ik de eer U hierbij de Nederlandse tekst te doen geworden van het koninklijk
Besluit van 6 September 1921, waarbij U het Burgerlijk Kruis 1ste klasse 1914-1918 werd verleend.

Met hoogachting.

Voor de Minister van Buitenlandse Zaken:
De Directeur

E. van der Helst.


De Heer Dirk de Witte,
61, Dijkstraat, Terneuzen,
(c/o Consulaat van België te Terneuzen.)



(uit de verzameling van J. Platteeuw)
_________________
"Those boys were lions led by donkeys" quoted by our friend Mike about the victims of shot at dawn
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Bekijk de homepage
mrs Stan



Geregistreerd op: 2-7-2007
Berichten: 4597
Woonplaats: Terneuzen

BerichtGeplaatst: 16 Okt 2008 14:34    Onderwerp: Reageer met quote

Quote:
Dirk de Witte heeft altijd taxi gereden. Het kenteken van de auto was K 17-15. Na de Tweede Wereldoorlog heeft hij als
een van de eersten een nieuwe auto gekocht, toen nog met vergunning. Dat was een pontiac.

Hij is door de Belgische regering onderscheiden met het Burgerlijk Kruis 1e klasse 1914-1918, dit had als voordeel vrij
reizen in België.
Ook is er over die periode een boek verschenen nl. Spionage Centrale Brusse., een uitgave in het Duits.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog, in Juni 1940, is hij door de Duitsers opgehaald en heeft hij een dag en een nacht doorgebracht
in de voormalige Rijks HBS te Terneuzen.
Hij is op 16 Februari 1955 gestorven en ligt begraven op het kerkhof in Terneuzen.
Tot op het laatst heeft hij altijd gehoopt op een blijk van waardering van de Nederlandse regering en de gemeente Terneuzen.


(Uit correspondentie tussen J. Platteeuw en de kleinzoon van Dirk de Witte.)


Ik ben op zoek gegaan op de gemeentelijke begraafplaats maar helaas zijn graf niet gevonden.
Dirk de Witte is begraven geweest op een van de oudere begraafplaatsen die een aantal jaren geleden zijn geruimd. Waarschijnlijk is hij herbegraven in een massagraf op de nieuwe huidige begraafplaats.

Margreet
_________________
"Those boys were lions led by donkeys" quoted by our friend Mike about the victims of shot at dawn
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Bekijk de homepage
mrs Stan



Geregistreerd op: 2-7-2007
Berichten: 4597
Woonplaats: Terneuzen

BerichtGeplaatst: 16 Okt 2008 20:49    Onderwerp: Reageer met quote

Nog een documentje over Dirk de Witte dat niet mag ontbreken




M.Blankers,
Terneuzen.
_____

Terneuzen, den 31/12 1915

Onder getekende M Blankers Te Neuzen verklaard bij deze dat Chauffeur
Dirk De Witte te Neuzen vanaf October 1900 veertien tot op heden 31 Dec 1900 vijftien
bij hem als chaufeur in dienst geweest is en dat hij gedurende dezen tijd zoowel
bij dag als des nachts in België en Holland voor het Duitse visekonsulaat
met hem dienst reizen gemaakt heeft,
en blijk heeft gegeven van zijn goede
kennis van chaufeeren. Dat gedurende
die reizen nimmer een botsing of
ongeluk van aarijding heeft plaats
gehad, en wat zijne werkleid betreft
hij tegenover hem zich goed heeft gedragen.

M Blankers


(uit de verzameling van J. Platteeuw)
_________________
"Those boys were lions led by donkeys" quoted by our friend Mike about the victims of shot at dawn
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Bekijk de homepage
mrs Stan



Geregistreerd op: 2-7-2007
Berichten: 4597
Woonplaats: Terneuzen

BerichtGeplaatst: 16 Okt 2008 20:56    Onderwerp: Reageer met quote

Uit dezelfde verzameling nog een krantenknipsel uit dagblad De Stem








_________________
"Those boys were lions led by donkeys" quoted by our friend Mike about the victims of shot at dawn
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Bekijk de homepage
Annabel



Geregistreerd op: 5-3-2013
Berichten: 178

BerichtGeplaatst: 28 Apr 2013 20:53    Onderwerp: Reageer met quote

Mooi interessant artikel, Mrs. Stan!
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
mrs Stan



Geregistreerd op: 2-7-2007
Berichten: 4597
Woonplaats: Terneuzen

BerichtGeplaatst: 30 Apr 2013 22:23    Onderwerp: Reageer met quote

Bedankt Annabel!

Greetz, Margreet Cool poppy
_________________
"Those boys were lions led by donkeys" quoted by our friend Mike about the victims of shot at dawn
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Bekijk de homepage
MarcelP



Geregistreerd op: 6-3-2018
Berichten: 1

BerichtGeplaatst: 05 Apr 2018 13:14    Onderwerp: Dirk de Witte Reageer met quote

Goedemiddag,

In mijn familie bestaat het vermoeden dat mijn oma, Janna Pieternella (Petronella) de dochter was van deze Dirk de Witte.
Helaas is dit door gebrekkige herinneringen moeilijk te achterhalen.
Is er iemand die mij hierbij kan helpen?

Met vriendelijke groet,

Marcel
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
JWK



Geregistreerd op: 26-1-2014
Berichten: 70
Woonplaats: Den Haag

BerichtGeplaatst: 09 Jun 2018 22:10    Onderwerp: Reageer met quote

Marcel,
een beetje laat (kom niet zo vaak meer op dit forum...), dus hoop dat je het nog meekrijgt.

Is dit je oma?
Geboorteakte Janna Pieternella de Witte, 05-09-1908
Soort akte: Geboorteakte
Aktedatum: 07-09-1908
Aktenummer: 209
Geboortedatum: 05-09-1908
Geboorteplaats: Terneuzen
Kind: Janna Pieternella de Witte
Geslacht: Vrouwelijk
Vader: Dirk de Witte
Moeder: Anna Staal
Gemeente: Terneuzen

Dirk de Witte wordt genoemd als koetsiersknecht, voermansknecht, bierbottelaar en winkelier, heb ik even in de gauwigheid gezien, en zo te zien waren er geen andere Dirk de Witte's als vader geregistreerd in Terneuzen.
Plus: hij is "26 jaar oud" bij de aangifte van deze geboorte = geboren in 1881/1882, en dat klopt dan weer met zijn geboortedatum op dat rijbewijs, 12 november 1881. Op 7 september was hij nog 26......

Via http://www.zeeuwengezocht.nl/nl/

Laat maar weten als je nog hulp nodig hebt.
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Berichten van afgelopen:   
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Nederland tijdens WO1 Tijden zijn in GMT + 1 uur
Pagina 1 van 1

 
Ga naar:  
Je mag geen nieuwe onderwerpen plaatsen
Je mag geen reacties plaatsen
Je mag je berichten niet bewerken
Je mag je berichten niet verwijderen
Ja mag niet stemmen in polls


Powered by phpBB © 2001, 2002 phpBB Group