Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index Forum Eerste Wereldoorlog
Hét WO1-forum voor Nederland en Vlaanderen
 
 FAQFAQ   ZoekenZoeken   GebruikerslijstGebruikerslijst   WikiWiki   RegistreerRegistreer 
 ProfielProfiel   Log in om je privé berichten te bekijkenLog in om je privé berichten te bekijken   InloggenInloggen   Actieve TopicsActieve Topics 

Craiglockhart

 
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Medische verzorging Actieve Topics
Vorige onderwerp :: Volgende onderwerp  
Auteur Bericht
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45457

BerichtGeplaatst: 06 Nov 2005 16:10    Onderwerp: Craiglockhart Reageer met quote

The large victorian building at Craiglockhart was requisitioned by the military in 1916 and turned into a war hospital for the treatment of shell shocked officers. In 1917, Wilfred Owen was sent to Craiglockhart to recover from "Neurasthenia" (a more scientific term for "shell shock"). At around the same time as this, Siegfried Sassoon was sent there after having his Declaration against the War read out in the House of Commons, his friend and fellow poet Robert Graves having convinced the review board that Sassoon was suffering from shell-shock (although he clearly wasn't), thus avoiding a Court Martial.

Owen met Sassoon at Craiglockhart in August 1917 and was strongly influenced and encouraged by him. Also, the work of the doctors at Craiglockhart was ground- breaking for the time and the friendship between Sassoon and his Doctor, Dr. W.H.R. Rivers was to become life long - a fictionalised account of the beginning of this relationship is documented in Pat Barker's novel Regeneration (Penguin, 1992), soon to be released as a motion picture.



Wat een prachtig gebouw eigenlijk, en een schitterend erudiet gezelschap heeft daar gezeten. En wat een prachtige, eeuwigdurende, werken zijn daar ontstaan!!
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1


Laatst aangepast door Yvonne op 18 Aug 2011 9:44, in totaal 1 keer bewerkt
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Hauptmann



Geregistreerd op: 17-2-2005
Berichten: 11547

BerichtGeplaatst: 06 Nov 2005 16:11    Onderwerp: Reageer met quote

Smile
http://www.forumeerstewereldoorlog.nl/viewtopic.php?t=2165
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45457

BerichtGeplaatst: 06 Nov 2005 16:14    Onderwerp: Reageer met quote

Alleen klaprozen en gedichten wilden groeien op de slagvelden van de Eerste Wereldoorlog. Geen andere oorlog bracht zoveel poëzie voort als La Grande Guerre.

Schrijven de strijders tegen het terrorisme poëzie? Vast wel. Vanaf Homerus heeft het slagveld mensen ertoe bewogen te dichten over de heldenmoed en de gruwelen van de strijd. Maar geen ander conflict heeft meer oorlogspoëzie opgeleverd dan de Eerste Wereldoorlog. Het bekendste gedicht is ‘In Flanders Fields’ van John McCrae. Het is aan dit vers te danken dat de doden van de Grote Oorlog tot op de dag van vandaag worden herdacht met poppies.

Waarom klaprozen? Het antwoord is te vinden op de website The Heritage of The Great War van journalist Rob Ruggenberg. Klaprozen komen alleen tot bloei in omgeploegde aarde. En daarvan waren er tussen 1914 en 1918 in Vlaanderen genoeg. De dodenakkers van het westelijk front kleurden niet alleen rood van het bloed, maar ook van de poppies. De aanblik van deze bloemenzee zette McCrae aan tot de eerste strofe van zijn gedicht:

In Flanders fields the poppies blow
Between the crosses, row on row,
That mark our place; and in the sky
The larks, still bravely singing, fly
Scarce heard amid the guns below.

‘In Flanders Fields’ mag dan wereldberoemd zijn, McCrae is zeker niet de bekendste oorlogsdichter. Die eer delen Wilfred Owen en Siegfried Sassoon. Dat de belangstelling voor deze twee op het web en daarbuiten eerder toe- dan afneemt, is niet in de laatste plaats te danken aan het werk van de Engelse schrijfster Pat Barker. In de trilogie Regeneration beschrijft zij hoe Sassoon en Owen elkaar in 1917 ontmoeten in het militair hospitaal Craiglockhart. Beiden worden er behandeld voor shellshock - althans, zo wil de legerleiding het doen geloven. In werkelijkheid is Sassoon naar Craiglockhart gestuurd omdat hij zich in zijn gedichten en in een pamflet heeft uitgesproken tegen de oorlog. Dat kan de Britse Militaire Staf niet gebruiken: een gedecoreerde oorlogsheld die de zinloosheid van de slachtpartij aan de kaak stelt.

Wie de fictie van Barker niet voldoende is, kan op internet terecht voor de historische feiten. De patiënten van Craiglockhart maakten een eigen tijdschrift, The Hydra. Naast cartoons en verhalen werden ook gedichten afgedrukt, onder anderen van Owen en Sassoon. Dit unieke historische materiaal is integraal door te bladeren op de website van het voormalige militaire hospitaal.

Nog dichter op de huid van Owen kruipen kan in The Wilfred Owen Multimedia Digital Archive. Deze website ontsluit zijn originele manuscripten, inclusief de doorhalingen en krabbels in de kantlijn. Versies lang is te volgen hoe hij worstelde met dat ene woord dat de gruwel van de oorlog het best zou uitdrukken, bijvoorbeeld in het prachtige `Anthem for a Doomed Youth':

What passing-bells for these who die as cattle?
- Only the monstrous anger of the guns.
- Only the stuttering rifles' rapid rattle
Can patter out their hasty orisons.

Ook het werk van Sassoon is op het web te lezen, bijvoorbeeld bij online uitgever Bartleby. In zijn gedicht ‘The General’ blijkt duidelijk wie Sassoon verantwoordelijk houdt voor de zinloze moordpartij:

`GOOD-MORNING; good-morning!' the General said
When we met him last week on our way to the line.
Now the soldiers he smiled at are most of 'em dead,
And we're cursing his staff for incompetent swine.
`He's a cheery old card,' grunted Harry to Jack
As they slogged up to Arras with rifle and pack.
......
But he did for them both by his plan of attack.

Ook in de oorlogsjaren zelf werd de oorlogspoëzie gelezen. Bob Blair verzamelde op zijn website een aantal originele uitgaven van dichtbundels. Niet alleen Britse dichters komen aan bod, ook werk van hun Franse en Belgische wapenbroeders is (in vertaling) opgenomen.

Duitse poëzie ontbreekt. Die is sowieso lastig te vinden op het web. Gelukkig biedt de onvolprezen site Trenches on the Web uitkomst. De Duitse gedichten zijn lang niet zo gepolijst als hun Britse tegenhangers. Maar de slotregels van het anonieme ‘Muncelul’ zijn niet minder aangrijpend:

Es nahet der Tag und im Osten wird's rot
Und leis singt der Wind: unser Seefried ist tot.

http://www.historischnieuwsblad.nl/artikelDetail.lasso?ID=2186

Mooi
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45457

BerichtGeplaatst: 06 Nov 2005 16:15    Onderwerp: Reageer met quote

Hauptmann schreef:
Smile
http://www.forumeerstewereldoorlog.nl/viewtopic.php?t=2165


Prachtig:

The Hydra was the magazine produced by the patients resident at Craiglockhart Military Hospital during the First World War. It is understandable that upon Owen's arrival at the hospital he was drawn to this literary outlet. Stallworthy in his biography of Owen (Wilfred Owen, Oxford, 1977, pp. 192-215 pbk. ed.) details Owen's contributions to the journal, most notably his taking over the editorship in time for the edition of the 4th August, 1917 (which also records the arrival of Sassoon at the hospital), and the first appearance of one of his poems in print 'Song of Songs' in the issue dated 1 September, 1917 (which also includes Sassoon's 'Dreamers').
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Hauptmann



Geregistreerd op: 17-2-2005
Berichten: 11547

BerichtGeplaatst: 06 Nov 2005 16:16    Onderwerp: Reageer met quote

Quote:
Where patients turned to poetry

Craiglockhart hospital in Edinburgh was home to shell shocked victims of the first world war. Two of them emerged as great poets of their generation, writes Tim Luckhurst
‘What passing-bells for those who die as cattle?” wrote 24-year-old Wilfred Owen in his ward at Edinburgh’s Craiglockhart hospital in the summer of 1917. In Anthem for Doomed Youth the shell shocked and as yet unpublished poet had scant expectation that the horror he had witnessed would be remembered. The truth would remain untold, he believed. That was one of the cruelties he called “the pity of war, the pity war distilled”.

Owen was only partly right. Many of the soldiers he and his fellow officers led into the slaughter of the western front were buried without ceremony. But they were certainly not forgotten.

The bleak realism, energy and indignation of his poetry did a lot to help people understand their sacrifice. Much of it, including Dulce et Decorum Est, was written within Craiglockhart’s imposing Victorian walls, where Owen found inspiration from Siegfried Sassoon, his fellow patient and poet.

Now, 88 years after they met and became friends in the hospital, the lives and literature of both first world war poets is to be commemorated in a permanent exhibition at Craiglockhart, now a part of Napier University.

A Heritage Lottery Fund grant of £50,000 will allow the university’s unique collection of Owen and Sassoon memorabilia to be transformed into a standing display.

Professor Joan Stringer, Napier’s principal, says the display is “fitting” simply because this period of their lives was of critical importance to them. Fitting and also remarkable because Sassoon, the older and more experienced poet whose influence was crucial in persuading Owen to write, very nearly failed to reach Craiglockhart.

Unlike his young disciple, Sassoon, a second lieutenant in the Royal Welch Fusiliers, was not shell shocked. Treatment at Craiglockhart was his only alternative to court martial and the firing squad.

Having volunteered with the gusto expected of his generation and class, he had suffered the death of Hamo, his younger brother, from mortal wounds he received at Gallipoli in November 1915. Five months later David Thomas, also a second lieutenant and a close friend, was hit in the throat by a rifle bullet and died, agonisingly, of his wound.

At first, Sassoon was filled with the need for revenge and earned himself the nickname “Mad Jack” for the reckless way in which he raided German lines. His exploits won him the Military Cross for assisting a wounded comrade while under fire. But while convalescing from wounds to his shoulder he met and was profoundly influenced by pacifists including Bertrand Russell, the philosopher. Sassoon’s response was, by the standards of the time, shocking and spectacular.

In July 1917 he wrote a letter to The Times entitled Statement against the Continuation of the War. It accused the British government of fighting a war of aggression and conquest and sacrificing innocent lives in the name of “political errors and insincerities”.

Sassoon explained: “I have seen and endured the sufferings of the troops, and I can no longer be a party to prolong these sufferings for ends which I believe to be evil and unjust.”

For a serving officer it was an act of rebellion bordering on treason. He was ordered to meet his commanding officer and was certain he would be charged and court martialled. Sassoon knew what that could mean: Field Marshall Haig thought that executions of the weak, rebellious and terrified were essential for the maintenance of morale.

But Sassoon was saved by the determined intervention of Robert Graves, another poet and officer, who deployed his eloquence to persuade the military review board that his friend was mad, not disloyal. The balance of his mind had been temporarily disturbed by his heroic conduct at the front. Sassoon should be treated not shot.

It was a defence that failed in many of the 346 cases in which British soldiers were shot at dawn for cowardice or desertion. But Sassoon was an officer and a hero, not a terrified squaddie. He was sent to Craiglockhart to be treated by

WHR Rivers, the Cambridge psychotherapist, who rapidly concluded that his patient had nothing wrong with him. But he enjoyed Sassoon’s and Owen’s company and they came to know him as “Doc Willie”.

Rivers’s work at Craiglockhart and his role as “father confessor” to the young poets was fictionalised in Pat Barker’s novel Regeneration.

Rivers and his staff went to great lengths to get the patients at Craiglockhart fit enough to return to war. Doc Willie was no pacifist. He considered it his duty to turn the shell shock victims back into men willing to lead others over the top.

But for all the relentless dedication to patriotic ideals, Craiglockhart was a place of sanctuary in which young men scarred by carnage amid an unimaginable cacophony of high explosives and machineguns could rediscover themselves in an atmosphere of cultivated calm.

Among the gems held in the Napier collection are copies of the hospital’s internal magazine, The Hydra (a pun on Craiglockhart’s pre-war role as a hydropathic resort). They reveal how desperately the patients sought the reassuring banality of peacetime existence.

The notes and news section from the July 21, 1917, edition of Hydra reveals that patients were engaged in activities including hedge cutting, poultry keeping, billiards and cricket.

One contributor observed: “We are fortunate in having among our recent arrivals several very useful players for our (cricket) XI and there is no reason why we should not be able to turn out quite a good team in future.”

A match against Merchiston Castle school resulted in a narrow victory for the traumatised officers. Less active patients took part in the photography club, which declared its intention to “hold photographic competitions from time to time, and to leave no stone unturned to keep the meetings and general workings of the club lively and full of amusement”.

Published prose by Owen is extremely rare, but he was the editor of Hydra throughout the summer of 1917. In his editorial he made it plain where his interests lay.

“Having now reached that stage in the month where one regrets having paid one’s tailor at the beginning of it, we think it an opportune moment to make a suggestion to our readers. We make a prize of half-a-guinea for the best piece of verse, and another of equal value for the best short story or article submitted by 31st July 1917.”

The prize must have appealed to Sassoon, who met and befriended Owen weeks later.

The two became inseparable. The older man had published poetry before the war, including a poem called The Daffodil Murderer, an original edition of which is housed in the Napier collection. He cajoled Owen, enthused about his talent and, under such persistence, the younger man found his voice as a poet. He also developed the mastery of metrical variety and assonance that allowed him to convey the horror of the trenches in language that remains vibrant to this day.

Without Craiglockhart hospital, the English language would not have the most memorable poetry produced by the first world war.

In recognition of the friendship Sassoon had made at Craiglockhart, he edited and arranged publication of Owen’s work after the war. The younger man was killed in November 1918 in one of the last, futile assaults of the campaign. His parents were informed of his death on Armistice Day.

Catherine Walker, librarian of the Owen and Sassoon collection at Napier, is accustomed to literary interest. “Every year we have lots of inquiries from visitors who have read the poetry or whose relatives stayed at the hospital during the war.” She relishes the chance to create a permanent exhibition.

It is overdue. The few months Owen enjoyed at Craiglockhart were the only period of peace and enjoyment in his adult life. Sassoon, who survived and continued writing until 1967, drafted the first version of his 1918 anti-war work Counter-Attack at the hospital and contributed an early piece of the same name to Hydra.

The buildings and grounds that now accommodate students once offered tranquillity to minds traumatised by the agonies of the Somme and Ypres.

The intention at Craiglockhart was to make its patients better so they could return to the front, but in attempting that it provided the space and comfort in which they committed their anger and suffering to verse. One stanza from Owen’s Strange Meeting encapsulates the waste of 1914-18:

For by my glee might many men have laughed, And of my weeping something had been left, Which must die now. I mean the truth untold, The pity of war, the pity war distilled.

To read it at Craiglockhart is to encounter genius where it blossomed. To encounter the crucible in which it was forged would mean existing for months in a frozen, muddy, rat-infested trench under constant, nerve-shredding bombardment. We understand that a little better because of what was inspired at Craiglockhart.


http://www.timesonline.co.uk/article/0,,2090-1580690_1,00.html
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45457

BerichtGeplaatst: 06 Nov 2005 16:21    Onderwerp: Reageer met quote

Siegfried Sassoon - Attack

At dawn the ridge emerges massed and dun
In wild purple of the glow'ring sun,
Smouldering through spouts of drifting smoke that shroud
The menacing scarred slope; and, one by one,
Tanks creep and topple forward to the wire.
The barrage roars and lifts. Then, clumsily bowed
With bombs and guns and shovels and battle-gear,
Men jostle and climb to meet the bristling fire.
Lines of grey, muttering faces, masked with fear,
They leave their trenches, going over the top,
While time ticks blank and busy on their wrists,
And hope, with furtive eyes and grappling fists,
Flounders in mud. O Jesus, make it stop!

Dit gedicht is geschreven in het Craiglockhart hospitaal van Dr Rivers, 1917, bekend uit de Pat Barker-trilogie. De auteur schreef: 'From a note in my diary while observing the Hindenburg Line attack'. Siegfried Sassoon (1886-1967) kwam uit een gegoede familie. Hij studeerde enkele jaren in Cambridge en wijdde zich aan de genoegens die zulke gegoede families op het platteland hebben: jagen en paardrijden.
http://www.wereldoorlog1418.nl/corner/sassoon.html
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45457

BerichtGeplaatst: 06 Nov 2005 16:33    Onderwerp: Reageer met quote

WO I: Oorlogsdichter Sassoon
Passieve gentleman werd militair, dichter en antioorlog activist

Siegfried Sassoon (1886-1967) was een typisch Engelse landelijke gentleman,
die niets doen tot een kunst had verheven. De Eerste Wereldoorlog veranderde
dat totaal, volgens Sassoon-kenner Paul Moeyes.

'Ik leg deze verklaring af als een weloverwogen daad van verzet tegen het
militaire gezag, omdat ik van mening ben dat de oorlog opzettelijk wordt
verlengd door diegenen die het in hun macht hebben hem te beëindigen',
schreef luitenant Siegfried Sassoon in juli 1917 in een manifest.

Zijn vrienden en anderen aan wie hij het manifest had gestuurd waren diep
geschokt. Hoe kon Sassoon, die het jaren zo goed had gedaan in de loopgraven, zich opeens zo hevig tegen de oorlog keren? Sassoon, die door zijn wilde en moedige acties aan het front van zijn mannen de bijnaam 'mad Jack' had gekregen?

Paul Moeyes, auteur van 'Buiten schot' (De Arbeiderspers, 2001) over Nederland in de Eerste Wereldoorlog, stuitte tijdens zijn studie Engels voor het eerst op Sassoon. Hij raakte zo gefascineerd door de schrijver, dat hij in 1993 promoveerde op Sassoon met een kritische studie in het Engels (in 1997 bij MacMillan uitgegeven als: 'Siegfried Sassoon: Scorched Glory').
Moeyes betoogt in dit boek dat de oorlogspoëzie van Sassoon binnen zijn
oeuvre een uitzonderingspositie inneemt, doordat het een bijna propagandistisch karakter heeft.

Als een 'vreemde en indrukwekkende man', beschrijft Moeyes zijn onderwerp.
Tussen de Britse oorlogsdichters is Sassoon inderdaad een nogal aparte figuur. Voor de oorlog een passieve gentleman, tijdens de oorlog actief op velerlei fronten en na de oorlog weer wegzakkend in zijn oude landelijke lethargische leventje. Een bestaan dat werd gevuld met jagen, paardenraces, golf en cricket.

Voor de oorlog was Sassoon onbekend, vertelt Moeyes. Hij kwam uit de 'upper
middle class', zijn familie had redelijk wat geld en hij had weinig meer te
doen op zijn moeders landhuis in Kent rondhangen. Sassoon was een randfiguur
in het Britse literaire wereldje, dat voornamelijk op 'Oxbridge' (Oxford en
Cambridge) had gestudeerd en in Londen woonde.

De dichter had bovendien een ietwat wereldvreemde achtergrond. Hij had een
dominante, artistieke moeder, die hem pas op zijn twaalfde naar school stuurde en hem daarnaast inprentte dat hij een beroemde dichter moest worden. Zijn vader had het gezin al vroeg in de steek gelaten en stierf
enige jaren later.

Sassoon studeerde een tijd op Cambridge, maar keerde in 1906 voortijdig terug naar zijn ouderlijk huis. Hij schreef poëziebundels, die hij in een kleine oplage in eigen beheer uitgaf. Het was niet bepaald de manier om bekend te worden in literaire kringen. Daarom vestigde hij zich op aandringen van familie en vrienden in Londen, een experiment dat slechts een paar maanden duurde en wegens geldgebrek werd afgekapt.

Het uitbreken van de oorlog op 4 augustus 1914 komt als een bevrijding.
Sassoon is dan eind twintig en zijn leven zit op een dood spoor. Vlak voor de oorlog uitbreekt neemt hij dienst. In mei 1915 wordt hij, na enig sociaal netwerken, tot tweede luitenant van de Royal Welch Fusiliers gepromoveerd, het Britse klassensysteem is immers ook sterk aanwezig in het leger.

Die afkomst is overigens geen garantie voor een veilige positie, want de meeste van deze jonge infanterieofficieren uit de betere klassen doen dienst aan het front. Ook Sassoon doet vanaf november 1915 in de voorste linies in Frankrijk mee.

Het klassensysteem had als voordeel, dat de officieren zich sterk bewust waren van hun verantwoordelijkheid jegens hun manschappen, zegt Moeyes. Ze moesten toezien op hun welzijn en tegelijk het goede voorbeeld geven. Het percentage infanterieofficieren dat in de voorste linies sneuvelde was dan ook onevenredig hoog.

Het aanvankelijke enthousiasme van Sassoon voor de oorlog bekoelt snel. Een
jongere broer en een goede vriend sneuvelen. Als verantwoordelijke officier
verafschuwt hij de erbarmelijke omstandigheden waaronder zijn manschappen
lijdzaam aan het front leven. Doordat hij hun brieven moet censureren, begrijpt hij steeds beter hoe moeilijk ze het hebben. Hij ziet tot zijn afschuw hoe ze roemloos ten onder gaan in schijnbaar zinloze
oorlogshandelingen.

Het manifest 'Verklaring tegen de Voortzetting van de Oorlog' schreef
Sassoon midden in 1917, aan het einde van een ziekteverlof. Tijdens dit verblijf aan het thuisfront was Sassoon in pacifistische kringen verzeild geraakt. Voor hen is hij het ideale propagandamateriaal: een dappere
officier uit de betere kringen, die aan het front heeft gezeten en een onderscheiding heeft gehad.

Sassoon weigerde om zich weer voor actieve dienst te melden. Zijn vrienden, die zich gedeeltelijk in invloedrijke posities bevonden, weten hem van de krijgsraad te redden. Ze zorgden ervoor dat hij naar het militair hospitaal Craighlockart werd gestuurd.

Een van zijn redders was de schrijver en dichter Robert Graves (1895-1985), die de stap van Sassoon tot op zekere hoogte begreep, maar het gebaar ook als ontoereikend afwees: 'Niemand in Engeland of in Duitsland zou zijn voorbeeld volgen. De oorlog zou onherroepelijk doorgaan tot een van beide partijen ineenstortte', schreef Graves na de oorlog in zijn autobiografie 'Dat hebben we gehad' (Goodbye to all that, 1929).

De vriendschap tussen deze twee totaal verschillende karakters was niet
eenvoudig. Sassoon was introvert, half joods, homoseksueel, rijk (na een
naoorlogse erfenis) en kwam uit de betere kringen. Graves was gedeeltelijk
Duits (familie van de historicus Leopold von Ranke), extravert, regelmatig
in geldnood en van het type dat groots en meeslepend wilde leven. Graves
domineerde Sassoon, maar was daarnaast niet te beroerd om geld van hem aan te nemen.

Volgens Moeyes werden in de eerste editie van 'Goodbye to all that' twee passages zwart geblokt, omdat Sassoon met gerechtelijke stappen had gedreigd. In de gewraakte passages beschreef Graves hoe de moeder van Sassoon via seances contact zocht met haar gesneuvelde zoon. En daarnaast had hij zonder toestemming een gedicht opgenomen dat Sassoon voor hem had
geschreven. De autobiografie van Graves was een afrekening en hij spaarde vriend noch vijand, en nam het niet altijd even nauw met de waarheid en het copyright.

Dat het militaire hospitaal een inspirerende ervaring voor Sassoon werd, lag
aan het feit dat hij daar de arts Rivers en medepatiënt Wilfred Owen ontmoette. Owen (1893-1918) wordt tegenwoordig door velen als de grootste Britse oorlogsdichter gezien. In het hospitaal was hij echter nog onbekend. Sassoon stimuleerde de talentvolle jonge dichter en bekritiseerde zijn werk.

W.H.R. Rivers (1864-1922) werkte van oktober 1916 tot eind 1917 in Craiglockhart. Sassoon sprak drie maal per week een uur met Rivers, met wie
hij goed kon opschieten. Hoewel hun standpunten mijlenver uiteen lagen.
Rivers probeerde Sassoon zover te krijgen, dat hij weer naar het front zou
gaan. Sassoon verdedigde zijn stelling dat de oorlog snel beëindigd moest
worden. Uiteindelijk overtuigden ze elkaar: Sassoon ging terug naar het front, Rivers verliet Craiglockart en afficheerde zich na de oorlog met de Labour Party.

Sassoon, Owen en Rivers zijn vereeuwigd in de prachtige 'Regeneration-trilogie' (1991-1995) van de schrijfster Pat Barker. In
een knappe mengeling van fictie en non-fictie weet zij deze historisch
figuren tot leven te wekken. Moeyes merkt alleen op, dat Sassoon wat te welbespraakt is in de boeken van Barker. De dichter kwam in werkelijkheid in intellectuele discussies wat moeilijker uit zijn woorden.

In Craiglockhart werden Britse officieren geestelijk opgelapt, om ze weer naar het front te kunnen sturen. Sassoon kreeg er de tijd om zijn gedachten op een rijtje te zetten. Het leverde een aantal bittere gedichten op, die tot op de dag van vandaag gelezen worden. 'The General' is een goed
voorbeeld van de kracht van Sassoon:

"'Good-morning; good-morning!' the General said
When we met him last week on our way to the line.
Now the soldiers he smiled at are most of 'em dead,
And we're cursing his staff for incompetent swine.
'He's a cheery old card', grunted Harry to Jack
As they slogged up to Arras with rifle and pack.
* * *
But he did for them both by his plan of attack"

De woede van Sassoon richtte zich op de stafofficieren achter het front,
zoals in 'The General', en op het thuisfront, dat niets begreep van de
omstandigheden in de loopgraven. In zijn gedichten laat hij verder zien hoe
het werkelijk aan het front toegaat. Net als Wilfred Owen.

De soldaten in deze gedichten sterven geen heldendood, maar worden gek, plegen zelfmoord, stikken in gas, verliezen hun ledematen, worden geraakt door hun eigen artillerie en verminken zichzelf om naar huis te kunnen.

Dat niet iedereen in Engeland zat te wachten op dit soort gedichten blijkt
uit de verkoopcijfers. Van een gedichtenbundel van Sassoon werden er tijdens de oorlog hoogstens 5.000 verkocht, terwijl er van pariottische en
propagandistische werken soms tienduizenden over de toonbank gingen.

Ondanks de blijvende sterke afkeer van Sassoon tegen de oorlog wist Rivers
hem er dus van te overtuigen dat hij aan het front thuishoorde, tussen zijn
manschappen. In november 1917 nam Sassoon weer dienst, eerst in Palestina en
daarna weer in Frankrijk. Zijn rebellie tegen het establishment is van
tijdelijke aard geweest.

In juli 1918 raakt Sassoon gewond aan zijn hoofd. Wanneer de oorlog eindigt op 11 november, is hij nog met ziekteverlof. Daarmee beginnen ook zijn vooroorlogse problemen weer. Het enige inspirerende onderwerp, de oorlog, is verdwenen.

Joris Smeets

Bron:
Paul Moeyes 'Siegfried Sassoon: Scorched Glory' (MacMillan, 1997)

Sassoon schreef na de oorlog een fictieve biografie, de 'Sherston Trilogy':
'Memoirs of a fox-hunting man' (1928)
'Memoirs of an infantry officer' (1930)
'Sherston's progress' (1936)

http://www.vpro.nl/geschiedenis/index.shtml?4158511+4158556+9399526
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45457

BerichtGeplaatst: 06 Nov 2005 16:36    Onderwerp: Reageer met quote

Over regeneration en Craiglockhart is een prachtige film verschenen:

Regeneration - Gillies MacKinnon
BoZ di 18 jan 2000






Een jaartje voor het vorige maand vertoonde Hideous Kinky maakte Gillies MacKinnon een totaal andere film, die pas afgelopen zomer(2000) in roulatie kwam. Regeneration speelt voor het grootste deel in een militair psychiatrisch ziekenhuis in Schotland in 1917. Door gruwelijke ervaringen doorgedraaide manschappen werden daar weer opgelapt om de strijd voort te kunnen zetten in de loopgraven van de eerste wereldoorlog. De film volgt drie patiënten en hun behandelend arts, een schitterende rol van Jonathan Pryce. Dichter Siegfried Sassoon (James Wilby) plaatst de arts voor een moreel dilemma. Sassoon heeft helemaal geen oorlogstrauma, maar weigert nog mee te werken aan een oorlog die niet meer op verdedigen maar op aanval gericht is. Daarnaast brengen de gruwelijke herinneringen van de patiënten de arts steeds meer aan het twijfelen over de zin van zijn werk.

De oorlog zelf is slechts in enkele korte flashbacks zichtbaar. Deze modderige beelden zijn dermate krachtig dat ze de hallucinaties van de patiënten zeer invoelbaar maken. MacKinnon slaagt dank zij zijn ingetogen, subtiele aanpak minstens zo goed in het tonen van de absurditeit van oorlogsgeweld als de andere recente oorlogsfilms, Saving Private Ryan en The Thin Red Line. Regeneration, een verfilming van het gelijknamige boek van Pat Barker, richt zich dan ook veel meer op de gevolgen voor de menselijke geest dan op het geweld zelf. Onsentimenteel, intelligent, en daardoor extra indrukwekkend.
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45457

BerichtGeplaatst: 06 Nov 2005 17:16    Onderwerp: Reageer met quote

Wat een prachtig statig gebouw eigenlijk.
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Richard



Geregistreerd op: 3-2-2005
Berichten: 13329

BerichtGeplaatst: 08 Nov 2005 15:19    Onderwerp: Reageer met quote

Wat een inspirerendee ambiance om prachtige literaire werken te creëren!
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45457

BerichtGeplaatst: 16 Nov 2005 20:48    Onderwerp: Reageer met quote

En de film is vanavond!!
http://www.forumeerstewereldoorlog.nl/viewtopic.php?t=2510
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45457

BerichtGeplaatst: 24 Apr 2008 8:08    Onderwerp: Reageer met quote

Voor wie geduld heeft tot 2009 ( dan is het vrij te downloaden)
Essays
‘Dottyville’—Craiglockhart War Hospital and shell-shock treatment in the First World War
Thomas E F Webb

http://www.pubmedcentral.nih.gov/articlerender.fcgi?artid=1484566
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45457

BerichtGeplaatst: 24 Apr 2008 8:14    Onderwerp: Reageer met quote

The war poets at Craiglockhart

Psychiatric therapies - admissions
Captain Brock

Craiglockhart War Hospital was opened in order to treat the huge increase in shell shocked officers after the Battle of the Somme. The hospital records show that 1801 officers were admitted to the hospital during its operation, although sixty five of these officers were German prisoners of war who had gunshot wounds, so 1736 patients were shell shocked officers. The number of admissions varied from 50 to 100 admissions per month, a reflection of the number of discharged soldiers. The average treatment period was two to four months and the discharged soldiers were discharged as medically unfit (DMU) or given Home Service (HS), which was usually a desk job, transferred to other hospitals or sent back to active service.

The records of the officers at Craiglockhart show a variety of diagnoses for their admissions. Some administrators seemed to be reluctant to provide a diagnosis of 'shell shock' or admit why the officers were there. Some of the diagnoses used were:

* 'hysterical' paralyses and functional disability (although lower ranked soldiers were simply diagnosed with 'hysteria')
# neurasthenia
# migraine
# glycosuria
# gas poisoning
# compound fracture of the toe
# haemorrhoids ('piles')

http://sites2.scran.ac.uk/Warp/index.htm
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45457

BerichtGeplaatst: 27 Apr 2008 17:13    Onderwerp: Reageer met quote

Psychiatric therapies - Captain A. J. Brock

Brock was Wilfred Owen's doctor at Craiglockhart. He is described as being
tall, thin, and having a long-beaked nose and high-pitched voice. He
was perceived by the soldiers as being 'cold' because he did not get
personally involved with his patients like Rivers. Brock's form of therapy
was called 'ergotherapy' or 'work cure'. Brock believed that soldiers
had to help themselves by taking responsibility their health both mentally
and physically. He aided them in their physical well being by instructing
them to take cold baths and swim in an unheated pool. Sometimes Brock
gathered the soldiers together early in the morning, while it was still
cold and dark, to go for walks around Craiglockhart.


'Work' was the other vital element in Brock's therapy and he found jobs for the soldiers to do that would encourage them to take up new interests or widen a current one. Wilfred Owen for example was asked to write essays on architecture and epic poetry based on Greek myths. This is why so many activities were offered to the patients: golf, tennis, bowling, badminton, swimming, and gardening. There were less physically demanding activities too such as the natural history society, debating, dark rooms for photography, model yacht making, carpentry and the chance to participate in the weekly concert or play. The Hydra hospital journal was another opportunity for patients to showcase their writing or artwork.

These were not luxuries but a means to encourage the patients to leave their rooms and engage with their peers socially. The patients were also encouraged to go out into the community. Wilfred Owen for example, taught literature in a local school; other patients gave scout troops instruction in map reading and signalling.

© http://sites2.scran.ac.uk/Warp/Brock2.htm
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45457

BerichtGeplaatst: 18 Aug 2011 9:41    Onderwerp: Reageer met quote

Ik zie dat een paar linkjes niet meer werken en het is nog wel zo'n mooi topic:
Linkje waar je The Hydra kunt lezen:
http://www.oucs.ox.ac.uk/ww1lit/db/results.php?CISOBOX1=The+Wilfred+Owen+Archive&CISOFIELD1=reposg&CISOOP1=exact&CISOROOT=%2Fww1&CISOSORT=title|f
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Yvonne
Admin


Geregistreerd op: 2-2-2005
Berichten: 45457

BerichtGeplaatst: 18 Aug 2011 9:48    Onderwerp: Reageer met quote

Quote:
When Napier University, now Edinburgh Napier, bought the former Craiglockhart College of Education in 1984, a large Victorian building, we did more than just accommodate our expanding needs, we acquired a piece of history.

Craiglockhart originally opened as a Hydropathic in 1880 but was requisitioned by the military during the First World War for use as a hospital for the treatment of shell-shocked officers.

It was here, in 1917, that the poets Wilfred Owen (1893-1918) and Siegfried Sassoon (1886-1967) first met. Within these walls, some of Owen's and Sassoon’s greatest war poetry was inspired and written, and their resulting friendship was to have a significant and lasting effect on literature, influencing our view of the war. On the medical front, significant advances were made in the treatment of neurasthenia (shell shock) and the development of psychiatry. The work of the doctors at Craiglockhart was ground-breaking for the time and the friendship between Sassoon and his doctor, Dr William H.R. Rivers was to become life-long.

Today, the building houses the University's Business School and is home to the War Poets Collection – one of several special collections available for consultation in the Library. A permanent exhibition now allows visitors to view the collection, and gain an insight into the personal and social experiences of war through the words, memories, voices and objects that the officers, medical staff and relatives left behind.


http://www2.napier.ac.uk/warpoets/

The War Poets Collection

http://www2.napier.ac.uk/warpoets/collection.htm
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumWO1
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Berichten van afgelopen:   
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Medische verzorging Tijden zijn in GMT + 1 uur
Pagina 1 van 1

 
Ga naar:  
Je mag geen nieuwe onderwerpen plaatsen
Je mag geen reacties plaatsen
Je mag je berichten niet bewerken
Je mag je berichten niet verwijderen
Ja mag niet stemmen in polls


Powered by phpBB © 2001, 2002 phpBB Group