Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index Forum Eerste Wereldoorlog
Hťt WO1-forum voor Nederland en Vlaanderen
 
 FAQFAQ   ZoekenZoeken   GebruikerslijstGebruikerslijst   WikiWiki   RegistreerRegistreer 
 ProfielProfiel   Log in om je privť berichten te bekijkenLog in om je privť berichten te bekijken   InloggenInloggen   Actieve TopicsActieve Topics 

Tijdbom Europa, voorbereiding op het onvermijdelijke.

 
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Aanloop en nasleep van de Eerste Wereldoorlog Actieve Topics
Vorige onderwerp :: Volgende onderwerp  
Auteur Bericht
Tandorini



Geregistreerd op: 11-6-2007
Berichten: 6763
Woonplaats: Laarne

BerichtGeplaatst: 07 Dec 2010 18:30    Onderwerp: Tijdbom Europa, voorbereiding op het onvermijdelijke. Reageer met quote

Ruim voor het onzalige jaar 1914 hadden de grootmachten van Europa de oorlogsplannen van hun miljoenenleger al klaar liggen. Mobilisatiedraaiboeken waren tot op de minuut berekend en herberekend. Met bondgenoten was de strategie tot in de puntjes afgestemd. Het kon maar beter beginnen, meende de Duitse stafchef al in juni van dat jaar.



Kaart van Europa in 1914

In 1870 bracht het Duitse leger de Fransen bij Sedan een zware nederlaag toe en belegerde het vervolgens Parijs. Tot de uiteindelijke vredesbepalingen (Versailles, 1871) behoorde, naast een vernederende Duitse triomfmars over de Champs-Elysťes, de ronduit hemeltergende annexatie van Elzas-Lotharingen als Duitse veiligheidsgarantie. Sindsdien koesterden politieke en militaire kringen op welhaast religieuze wijze het verlangen om het verloren gebied terug te veroveren. 'Er nooit over spreken, er altijd aan denken', was volgens Lťon Gambetta, stichter van de Derde Republiek, intussen de beste manier om de schande te verdragen.
Een ideale gelegenheid tot revanche zou zich voordoen wanneer Duitsland met Rusland in oorlog raakte. De twee grootmachten beschikten over een potentiŽle conflictstof omtrent hun wederzijdse grens in het opgeslokte Polen. De Frans-Russische vriendschap, die in 1892 met een militair bijstandsverdrag werd bezegeld, nam Duitsland in de tang. Met het ambitieuze keizerrijk met zijn 60 miljoen inwoners en grote, bijzonder goed uitgeruste en getrainde leger was niet zomaar te beteugelen. Alsof het nog niet over voldoende potentiŽle vijanden beschikte, koerste het land met een in 1900 gestart vlootbouwprogramma af op een confrontatie met groot-BrittanniŽ. De traditionele zeemacht werd daardoor vanzelf in het Frans-Russische kamp gedreven (de zogenaamde Triple- Entente). Duitsland vond bondgenoten in Oostenrijk-Hongarije en ItaliŽ (samen de Triple Alliance) die onderling eveneens een militair bijstandsverdrag aangingen.

Het Duitse plan.
Door invoering van de algemene dienstplicht was de omvang van de Europese legers gedurende de 19de eeuw met sprongen toegenomen. Er waren stafscholen opgericht die officieren opleidden in planning en logistiek. De abstracte, wiskundige benadering maakte het mogelijk hoogst gedetailleerde oorlogsplannen te ontwerpen, die vanwege de beslissende rol van de spoorwegen bij de mobilisatie letterlijk de exactheid van een spoorboekje bezaten.
Het Duitse plan vormde een antwoord op de vrijwel onvermijdelijke tweefrontenoorlog met Frankrijk en Rusland. Inlichtingen wezen uit dat Rusland vanaf de eerste dag van de mobilisatie minstens zes weken nodig zou hebben om aan het Oostfront op volledige sterkte te zijn. Generaal Alfred von Schlieffen, van 1892 tot 1906 chef van de Grote Generale Sraf, trok hieruit de conclusie dat Frankrijk binnen de zes weken beslissend diende te worden verslagen. Na de overwinning in het westen zou de troepenmacht onmiddellijk per spoor naar het oosten worden gebracht om de Russen in de pan te hakken. Von Schlieffen meende dat een snelle beslissing tegen Frankrijk mogelijk was door een enorme omtrekkende beweging door BelgiŽ, waarvan de neutraliteit dus uit 'militaire noodzakelijkheid' helaas niet kon worden geŽerbiedigd. Het Plan Schlieffen voorzag in de inzet ruim 1,4 miljoen frontsoldaten, van wie de helft (34 divisies) door BelgiŽ zou opmarcheren. De topzware rechterflank zou uiteindelijk onderlangs Parijs trekken en vervolgens de Franse hoofdmacht in het noordoosten van de hoofdstad afsnijden en in de rug aanvallen.

Frans elan.
Het Franse Plan XVII dicteerde vanzelfsprekend een offensief in Elzas-Lotharingen. De zware fortengordel die in dit grensgebied was aangelegd bevatte gaten, om vijandelijke legers te kanaliseren maar ook om Franse troepen in de aanval te kunnen laten gaan. Waarschijnlijk ter compensatie van het besef dat Duitsland sterker was, maakten de Fransen het offensief tot bijna heilig dogma. Het was vooral generaal Ferdinand Foch die er als directeur van de Ecole Supťrieure de la Guerre (hogere krijgsschool) de aanvalslust bij het officierskorps inhamerde: in de strijd draaide alles om de wilskracht, om het ťlan en om le cran (het lef). Gebrek aan realisme kwam tot uiting in de in 1913 uitgevaardigde officiŽle richtlijnen voor het leger, vol met holle wijsheden als: 'De nederlaag wordt onvermijdelijk zodra het verlangen om te overwinnen niet meer bestaat'.
De laatste autoriteit die vraagtekens plaatste bij het offensive d'outrance (offensief tot het uiterste) was in 1911 stafchef Victor Michel. Tijdens een bijeenkomst van de Opperste Oorlogsraad wees hij op het gevaar van een Duitse omsingelingsbeweging door BelgiŽ, ongeveer zoals in het Schlieffenplan was voorzien. Michel stelde daarom voor de linkerflank (Belgische grens) te versterken ten kostte van aanvalskracht op de rechterflank (Elzas-Lotharingen). Met dit 'onzinnige' idee verloor de stafchef het vertrouwen van zijn collega-generaals en zag hij zich gedwongen terug te trekken.

Het incident.



Arrestatie van de Bosnisch-Servische nationalist Gavrilo Princip na de aanslag op aartshertog Franz Ferdinand en zijn vrouw in Sarajevo (28-6-1914).

Begin juni 1914 merkte de Duitse stafchef Helmuth von Moltke tegen een hoge diplomaat op: 'We zijn gereed en hoe eerder het gebeurt, hoe beter voor ons'. De staande legers van de Europese grootmachten waren op volle sterkte en tot het uiterste voorbereid. Al jaren waren er internationale spanningen geweest, al jaren hadden de regeringen elkaar onder het mom van diplomatieke vriendschappelijkheid vol wantrouwen beloerd. Uiteindelijk was het een schijnbaar op zichzelf staande gebeurtenis die de tijdbom in werking zette. Op 28 juni 1914 in Sarajevo, hoofdstad van het door Oostenrijk-Hongarije geannexeerde BosniŽ, schoot een Servische nationalist zijn pistool leeg op aartshertog (troonopvolger) Franz Ferdinand en zijn vrouw tijdens hun rijtoer door de stad. In Wenen zag men - ten onrechte - de hand van ServiŽ in de moordaanslag. De Donaumonarchie verlangde een of andere vorm van genoegdoening, maar handelde niet overhaast in verband met het grote Rusland dat zich opstelde als beschermer van het Servische broedervolk. Pas eind juli legde het Habsburgse keizerrijk een aantal compenserende eisen aan de Servische regering voor. Op de afwijzende reactie van Belgrado volgde op 28 juli een oorlogsverklaring. Het was vervolgens Rusland dat, in solidariteit met ServiŽ, op 30 juli als eerste de volledige mobilisatie afkondigde. Hierop reageerde Duitsland, solidair met Oostenrijk-Hongarije, door Rusland een ultimatum tot demobilisatie te stellen. Op 1 augustus, laat in de middag, besloot Duitsland tot volledige mobilisatie, terwijl diezelfde avond de Duitse ambassadeur in Sint-Petersburg de Russische regering -omwille van het uitblijven van een positief antwoord - een oorlogsverklaring overhandigde.

Majesteit, dit kan niet.
Die zaterdagmiddag om 4 uur had ook Frankrijk de algemene mobilisatie afgekondigd, dit op aandringen van stafchef Joseph Joffre die de regering precies voorrekende dat elke dag uitstel de natie 25 kilometer grondgebied zou kosten. Grenstroepen kregen wel de instructie zich tien kilometer terug te trekken; onder geen beding mocht Duitsland door een of ander schietincident 'Franse agressie' als aanleiding in de schoot worden geworpen. De Franse regering wilde zich namelijk verzekeren van Britse militaire steun en de verdragspartners waren alleen tot wederzijdse bijstand gehouden ingeval van een defensieve oorlog. Een Duits ultimatum dat Franse neutraliteit eiste, kon in verband met de Russische alliantie niet ondubbelzinnig worden beantwoord.
's Avonds om 7 uur had een Duits regiment al de grens met Luxemburg overschreden, ondanks het feit dat keizer Wilhelm II die middag opdracht had gegeven de marsorders voor de aanval in het westen te rectificeren. De keizer twijfelde nog of oorlog met Frankrijk wel noodzakelijk was, of het conflict niet met Rusland alleen uitgevochten kon worden. Stafchef von Moltke, die het grote oorlogsplan - Frankrijk eerst! - de mist in zag gaan, toonde zich geschokt: 'Majesteit, dit kan niet. Het vervoer van miljoenen kan niet worden geÔmproviseerd'.
Toen rond middernacht duidelijk werd dat Londen geen afzijdigheid garandeerde, kreeg von Moltke alsnog de vrije hand. De laatste rem op de 'dienstregeling' van Von Schlieffen werd opgeheven: de volgende dagen denderden treinen van gemiddeld 54 wagons vol enthousiaste en optimistische soldaten onafgebroken naar het westelijke front.
_________________
"Horum omnium fortissimi sunt Belgae"
"Van hen(de GalliŽrs) allemaal zijn de Belgen de dappersten"
Julius Caesar(100 VC - 44 VC)
http://nl.escertico.wikia.com/wiki/Militaria_Wiki
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privť bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Berichten van afgelopen:   
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Aanloop en nasleep van de Eerste Wereldoorlog Tijden zijn in GMT + 1 uur
Pagina 1 van 1

 
Ga naar:  
Je mag geen nieuwe onderwerpen plaatsen
Je mag geen reacties plaatsen
Je mag je berichten niet bewerken
Je mag je berichten niet verwijderen
Ja mag niet stemmen in polls


Powered by phpBB © 2001, 2002 phpBB Group