Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index Forum Eerste Wereldoorlog
Hťt WO1-forum voor Nederland en Vlaanderen
 
 FAQFAQ   ZoekenZoeken   GebruikerslijstGebruikerslijst   WikiWiki   RegistreerRegistreer 
 ProfielProfiel   Log in om je privť berichten te bekijkenLog in om je privť berichten te bekijken   InloggenInloggen   Actieve TopicsActieve Topics 

De verschrikkingen van de loopgravenoorlog.

 
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Het front Actieve Topics
Vorige onderwerp :: Volgende onderwerp  
Auteur Bericht
Tandorini



Geregistreerd op: 11-6-2007
Berichten: 6748
Woonplaats: Laarne

BerichtGeplaatst: 15 Jul 2008 8:03    Onderwerp: De verschrikkingen van de loopgravenoorlog. Reageer met quote

Een groot moddergevecht.

De Eerste Wereldoorlog was,zoals alle oorlogen,oorspronkelijk als een snelle bewegingsoorlog bedoeld.Maar het Schlieffen-plan liep vast en de Geallieerden konden het tegenoffensief evenmin doorvoeren.Kortom : na nog geen vier maanden kwam de bewegingsoorlog tot stilstand en konden de soldaten zich in hun loopgraven gaan nestelen.
Geen enkel leger had er echt rekening mee gehouden dat de bewegingsoorlog tot stilstand zou kunnen komen.Oorlog was immers een zaak van aanvallen en verdedigen,niet van stomweg stilzitten.Maar al had men in de praktijk nooit onderricht en geoefend hoe op een dergelijke situatie moest worden gereageerd,toch wisten de generaals in theorie wat er moest gebeuren ; de legers gingen zich ingraven.
Een loopgraaf ontstond ad hoc : een soldaat die niet verder kon oprukken,moest zich plat op de grond laten vallen en een kleine aarden dam opwerpen ter bescherming tegen de vijandelijke kogels.Achter die dam werd - liggend - een shuttersput uitgegraven.Die put werd steeds verder uitgediept,zodat men ook tegen het zwaardere geschut beschermd was.In een nog later stadium werden de verschillende schuttersputten verbonden met kruipgeulen,die later uitgediept werden.Uiteindelijk werd deze eerste gevechtslinie uitgebreid met een tweede,achteraan nog aangevuld door verzamel- en aanvoerloopgraven voor reservetroepen en versterkingen.Er werd prikkeldraad gespannen,met blikjes en flessen eraan bevestigd om verrassingsaanvallen tegen te gaan.Er kwamen vooruitgeschoven scherpschutters- en waarnemingsposten.

Aux Champs Elysťes.
Zo kregen de tijdelijke schuttersputten mettertijd het karakter van een definitieve verdedigingszone.De meeste soldaten hebben van de Eerste Wereldoorlog niet meer gezien dan enkele tientallen meters grond,vier jaar lang.
Naarmate de tijd vorderde ging men meer aandacht besteden aan de woonomstandigheden.Er werden beschutte slaapplaatsen gebouwd,eerste-hulpposten,munitiedepots en latrines.Omdat het loopgravennetwerk steeds uitgebeider werd,kregen de soldaten last om zich te oriŽnteren en dus werden "straatnamen" gebruikt.Zo kregen de naar urine stinkende,smerige en natte grachtencomplexen de allures van een stad.
Aan geallieerde zijde waren die straatnamen vaak sarcastisch.Het is een blijk van verbeeldingskracht om een half ondergelopen moddergang met de benaming "Champs Elysťes" te kronen.Dan is "Dťsespoir",zoals een andere loopgraaf heette,dichter bij de waarheid.Ook de "abri's,schuilplaatsen tegen artillerievuur of weersomstandigheden,kregen een naam :"Ons Waterkasteel","Lunapark","In de Noordpool" of "Abri der plezierige terdoodveroordeelden".

Oude en nieuwe technieken.
Het feit dat de oorlog muurvast zat,betekende niet dat er niet gevochten werd.Vier jaar lang probeerden de officieren een doorbraak te bewerkstelligen,tevergeefs en met een ontstellend verlies aan mensenlevens.Van beide kanten werden er massale charges gehouden die te pletter liepen,zo niet op mitrailleurvuur,dan toch op de alomtegenwoordige prikkeldraad.
Geraakte men uitzonderlijk toch tot in de voorste loopgraaf van de vijand,dan werd het slachtwerk verder gezet met de bajonet.Als er geen succesvolle tegenaanval volgde,had men op het einde van de dag enkele meters modder veroverd,vaak om ze de volgende dag weer te verliezen.
Om dergelijke aanvallen voor te bereiden,rekende men vooral op de artillerie,die de vijand murw moest bombarderen.De beschietingen duurden soms zeventig uur lang.Het was bij de eigenlijke aanval de bedoeling om het artillerievuur om de zoveel minuten naar voor te schuiven.De infanterie moest dan aansluiten bij het bomtapijt en zo stapsgewijs de vijandelijke stelling veroveren,voorwaarde was,dat artillerie en soldaten aan hetzelfde tempo naar voor schoven.Dat was niet eenvoudig,want radioverbindingen bestonden nog niet.
Regelmatig probeerden vooral de Duitsers onderaardse gangen te graven,onder de vooruitgeschoven wachtposten door,om de vijandelijke loopgraven op te blazen.Maar hoewel deze methode sporadisch succesvol was,kon ze geen beweging in het totale front krijgen.
Uiteindelijk zagen de oficieren in dat dergelijke beproefde tactieken het loopgravensysteem nooit zouden kunnen doorbreken.Nieuwe technische uitvindingen moesten de klus klaren.De eerste vliegtuigen verschenen aan de hemel,zodat de loopgraven nu ook uit de hoogte bedreigd werden.De camouflage tegen ontdekking van boven af deed zijn intrede.De Duitsers experimenteerden als eerste met gasaanvallen ("Ieperiet").Gasmaskers werden uitgedeeld.De eerste tanks werden ontwikkeld en tegengegaan met antitankgeschut en landmijnen.

Modder,ratten en vlooien.
Maar de grootste verschrikkingen van de loopgrvenoorlog kwamen niet voort uit de oorlog zelf,maar uit de natuursomstandigheden,al is dat een verkeerd woord,want het omringende landschap leek meer op Mars dan op de planeet Aarde.De aanhoudende bombardementen hadden er een aaneenschakeling van in elkaar lopende en met vuil water gevulde kraters van gemaakt,waar soms lijken in dreven.De weinige bomen die nog niet omgehakt waren voor brandhout stonden er zwatgeblakerd bij.Er was in de wijde omtrek haast geen rechtstaande muur meer te bekennen.
In dat landschap was het water de grootste vijand.Op de bodem van de lopgraven lagen roosters,zodat men niet volledig in de modder weg zou zinken.Vooral in het gebied rond de IJzer hadden de inundaties de grond doorweekt.Soldaten waadden er tot hun knieŽn dor de modder,zodat hun voeten opzwollen en ze hun laarzen niet meer uitkregen.
Ook het ongedierte was een voortdurende plaag.De ontelbare lijken in het niemandsland die niet begraven konden worden,lokten honderden ratten die zich niet alleen aan de doden te goed deden,maar ook de levenden lastig kwamen vallen.Ze werden steeds minder schuw en begonnen zelfs de slapende soldaten te bijten.Alleen wat aan de prikkeldraad opgehangen werd,was veilig voor de rattetanden.
Daarnaast beleefde ook de vlooienpopulatie hoogdagen : de soldaten konden zich wekenlang niet wassen en sliepen op vuil stro.Dat de plaag werkelijk een serieus probleem was,blijkt uit de verordeningen van de legertop.Zo werd het vlooienvangen in het dienstrooster opgenomen en per aangeboden rattestaart ontving men een verhoging van zijn soldij.

Kerstmis.
Het was waarschijnlijk door deze extreme levensomstandigheden en door de simpele vaststelling dat de voortdurende gevechten amper enkele meters terreinwinst opleverden,dat er in een aantal gevallen een gevoel van solidariteit ontstond over de prikkeldraad heen,tegen "de bazen".Op sommige plaatsen waren de beide kampen een paar tientallen meters van elkaar verwijderd.De soldaten konden de "vijand" horen eten en roepen.En geleidelijk ging men ook naar de overkant roepen.De eerste contactpogingen waren vrij schuchter.Er werden soms schietwedstrijden gehouden van de ene loopgraaf naar de andere,op blikjes of stokken.Met pancardes werd aangegeven of het raak was of niet.Sommigen begonnen ook,als de officieren niet in de buurt waren,met elkaar te converseren.En uiteindelijk werden er zelfs afspraken gemaakt om in het niemandsland bij elkaar te komen en sigaretten,drank of eten te ruilen,of om niet te schieten op soldaten die in het niemandsland water gingen halen.
In een dergelijke broederlijke sfeer kwamen ook de kleine wapenstilstanden op Kerstmis tot stand.Officieren van bepaalde bataljons spraken een staakt-het-vuren af met de tegenpartij,zodat elk kamp eindelijk zijn doden kon begraven.Som kwamen een aantal soldaten zelfs bij elkaar om samen Kerstmis te vieren.
Maar de volgende dag was die irrieŽle situatie verdwenen en barstte de oorlog weer los.Een Brits soldaat verteld in het boek "Soldiers' stories of the war" van Walter Wood(Londen,1915):"Ik was blij toen Kerstmis weer voorbij was en we weer met ons gewone dagelijkse werk konden voortdoen :met doden en gedood worden".
_________________
"Horum omnium fortissimi sunt Belgae"
"Van hen(de GalliŽrs) allemaal zijn de Belgen de dappersten"
Julius Caesar(100 VC - 44 VC)
http://nl.escertico.wikia.com/wiki/Militaria_Wiki
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privť bericht Verstuur mail Bekijk de homepage
Lingekopf
Bismarck


Geregistreerd op: 19-10-2006
Berichten: 15975
Woonplaats: Binnen de Atlantikwall en 135 km van het WO1-front

BerichtGeplaatst: 24 Jul 2008 16:29    Onderwerp: Reageer met quote

Ik lees dit nu pas. Leuk stuk, dat in kort bestek de problemen van de "Sitzkrieg" op een rijtje zet. Het zou in de WIKI niet misstaan!
_________________
"Setzen wir Deutschland, so zu sagen, in den Sattel! Reiten wird es schon kŲnnen..... "
"Wer den Daumen auf dem Beutel hat, der hat die Macht."

Otto von Bismarck, 1869
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privť bericht
Berichten van afgelopen:   
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Het front Tijden zijn in GMT + 1 uur
Pagina 1 van 1

 
Ga naar:  
Je mag geen nieuwe onderwerpen plaatsen
Je mag geen reacties plaatsen
Je mag je berichten niet bewerken
Je mag je berichten niet verwijderen
Ja mag niet stemmen in polls


Powered by phpBB © 2001, 2002 phpBB Group